หวัดดีคะ แอบรักรุ่นพี่มา3ปีแล้ว จริงๆก็เกิน3ปีแล้วละ เพราะตอนอยู่ป.6 เทอม2 ไปเจอพี่เค้าในเฟส เลยติดตามเค้ามาตลอด จนถึงตอนสมัครเรียนม.1 เราหนีเพื่อนมาสมัครร.ร ที่พี่เค้าอยู่ คนเดียว ตอนนั่นกลัวมาก
แต่ก็อยากเจอพี่เค้าด้วย เราขี้เหร่มาก ตัวดำมาก วันแรกที่เปิดเรียนเราตั้งใจทักไปหาพี่เค้าเลย พี่เค้าอยู่ม.4 เราใจเต้นแรงมากเลยช่วงม.1 อะไรๆก็ดีไปหมด พี่เค้าก็ใจดี คุยกับเราทุกวัน เราบอกฝันดีพี่เค้าที่คืน จนมาถึงม.3 ก็ยังบอกทุกคืน
พอขึ้นม.2มา พี่เค้าก็เริ่มหาย เริ่มเฉยชากับข้อความที่เราส่งไป บางครั้งก็ตอบ บางครั้งก็อ่านเฉยๆ เราก็เริ่มทำใจแล้วแหละเราไปเอาไฝออกมันเจ็บมาก ไม่ไปเที่ยวบ่อย อยู่บ้านบำรุงผิวตลอด
เราบอกพี่เค้าไว้ว่าปัจฉิมแล้วจะสวยให้ดู แต่ว่า
เราต้องคอยโกหกเพื่อนเวลาถามว่าพี่เค้ายังคุยกับเรารึป่าว สร้างเรื่องเกี่ยวกับพี่เค้าว่ายังดีเหมือน เรารู้สึกไม่ดีมากเลย แต่ก็ยังดีที่พี่เค้ายังคุยกับเราบ้าง เราบอกตัวเองแค่นี้
ม.3ขึ้นมาอะไรๆก็แย่ไปหมด พี่เค้าถามเราหลายรอบว่า ทำไมยังอยากคุยกับพี่อีก เรารู้สึกแย่มากทุกครั้งที่พี่เค้าบอกให้เลิกทักมา เราขอ เราอ้วนวอนพี่เค้าสุดชีวิต เราบอกขอแค่ได้บอกฝันดีก็พอ พี่ไม่ต้องอ่าน ไม่ต้องตอบก็ได้ ยังดีที่พี่เค้ายังบอกว่าแล้วแต่..
แต่หลังจากนั่น เวลาเจอหน้ากัน พี่เค้าจะหลบ จะชอบคุยกับเพื่อน เหมือนพี่เค้าอายเวลาเจอเรา จนเหมือนเพื่อนเค้าไม่ชอบเราไปเลย เรารู้สึกไม่ดี เราเอาแต่ขอโทษพี่เค้าในใจ พี่เค้าไม่อ่าน ไม่ตอบเราเลย เราตัดสินใจเลิกทักพี่เค้าไปหลายเดือนมากแล้ว วันเกิดเราเพื่อนเราจะเซอร์ไพรส์ ไปขอให้พี่เค้ามาช่วยถือเค้กให้ ตอนแรกพอได้ยินชื่อเรา พี่เคเาก็ไม่ตกลงเลย พี่เพื่อนเราช่วยพูดให้จนได้ พอเที่ยงจะเซอร์ไพรส์พี่เค้าก็หาย ไปสนามบาส พี่เพื่อนเราโทรตามแล้วก็ไม่มา ตอนที่เรารู้เราเสียใจมาก เพื่อนเราก็สงสารเรา
เราร้องไห้หนักมากๆๆ วันนั่นมีสอบรวมม.3ตอนเที่ยง เราก็นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั่น เพื่อนช่วยปลอบเราตลอด ไปทำข้อสอบคะแนนออกมาได้ต่ำสุดในห้องทุกคนเลย เพื่อนเราโกรธพี่เค้ามาก.ไปยืนชี้หน้าด่าพี่เค้าหน้าห้องเรียนเลย เรารอพี่เค้ามาบอกเบิร์ดเดย์เราทั้งวัน เพื่อนเราก็ไปขอให้มาบอกเราหน่อย ขอจนพี่เค้าบอกว่า "เออๆก็ได้" แค่นี้เราก็มีความสุขแล้ว
ปล. เราเลิกชอบพี่เค้าไม่ได้เลย แต่ไม่ได้ชอบแบบอยากเป็นแฟน ชอบแบบมองอยู่ห่างๆ เห็นพี่เค้ามีความสุขเราก็ดีใจแล้ว เรามีดีใจเวลสพี่เค้าทักมาตอนอกหัก อย่างน้อยก็ได้เป็นคนปลอบใจพี่เค้า
ปล.2 เราคิดว่าคงติดตามพี่เค้าจนถึงม.6 ไม่ก็คงแต่งงานเลยก็ได้ ใจเราคิดแบบนั้น
แอบรักใครมานานมาก แล้วยอมเปลี่ยนชีวิตตัวเองเพื่อเค้ามั้ยคะ?
แต่ก็อยากเจอพี่เค้าด้วย เราขี้เหร่มาก ตัวดำมาก วันแรกที่เปิดเรียนเราตั้งใจทักไปหาพี่เค้าเลย พี่เค้าอยู่ม.4 เราใจเต้นแรงมากเลยช่วงม.1 อะไรๆก็ดีไปหมด พี่เค้าก็ใจดี คุยกับเราทุกวัน เราบอกฝันดีพี่เค้าที่คืน จนมาถึงม.3 ก็ยังบอกทุกคืน
พอขึ้นม.2มา พี่เค้าก็เริ่มหาย เริ่มเฉยชากับข้อความที่เราส่งไป บางครั้งก็ตอบ บางครั้งก็อ่านเฉยๆ เราก็เริ่มทำใจแล้วแหละเราไปเอาไฝออกมันเจ็บมาก ไม่ไปเที่ยวบ่อย อยู่บ้านบำรุงผิวตลอด
เราบอกพี่เค้าไว้ว่าปัจฉิมแล้วจะสวยให้ดู แต่ว่า
เราต้องคอยโกหกเพื่อนเวลาถามว่าพี่เค้ายังคุยกับเรารึป่าว สร้างเรื่องเกี่ยวกับพี่เค้าว่ายังดีเหมือน เรารู้สึกไม่ดีมากเลย แต่ก็ยังดีที่พี่เค้ายังคุยกับเราบ้าง เราบอกตัวเองแค่นี้
ม.3ขึ้นมาอะไรๆก็แย่ไปหมด พี่เค้าถามเราหลายรอบว่า ทำไมยังอยากคุยกับพี่อีก เรารู้สึกแย่มากทุกครั้งที่พี่เค้าบอกให้เลิกทักมา เราขอ เราอ้วนวอนพี่เค้าสุดชีวิต เราบอกขอแค่ได้บอกฝันดีก็พอ พี่ไม่ต้องอ่าน ไม่ต้องตอบก็ได้ ยังดีที่พี่เค้ายังบอกว่าแล้วแต่..
แต่หลังจากนั่น เวลาเจอหน้ากัน พี่เค้าจะหลบ จะชอบคุยกับเพื่อน เหมือนพี่เค้าอายเวลาเจอเรา จนเหมือนเพื่อนเค้าไม่ชอบเราไปเลย เรารู้สึกไม่ดี เราเอาแต่ขอโทษพี่เค้าในใจ พี่เค้าไม่อ่าน ไม่ตอบเราเลย เราตัดสินใจเลิกทักพี่เค้าไปหลายเดือนมากแล้ว วันเกิดเราเพื่อนเราจะเซอร์ไพรส์ ไปขอให้พี่เค้ามาช่วยถือเค้กให้ ตอนแรกพอได้ยินชื่อเรา พี่เคเาก็ไม่ตกลงเลย พี่เพื่อนเราช่วยพูดให้จนได้ พอเที่ยงจะเซอร์ไพรส์พี่เค้าก็หาย ไปสนามบาส พี่เพื่อนเราโทรตามแล้วก็ไม่มา ตอนที่เรารู้เราเสียใจมาก เพื่อนเราก็สงสารเรา
เราร้องไห้หนักมากๆๆ วันนั่นมีสอบรวมม.3ตอนเที่ยง เราก็นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั่น เพื่อนช่วยปลอบเราตลอด ไปทำข้อสอบคะแนนออกมาได้ต่ำสุดในห้องทุกคนเลย เพื่อนเราโกรธพี่เค้ามาก.ไปยืนชี้หน้าด่าพี่เค้าหน้าห้องเรียนเลย เรารอพี่เค้ามาบอกเบิร์ดเดย์เราทั้งวัน เพื่อนเราก็ไปขอให้มาบอกเราหน่อย ขอจนพี่เค้าบอกว่า "เออๆก็ได้" แค่นี้เราก็มีความสุขแล้ว
ปล. เราเลิกชอบพี่เค้าไม่ได้เลย แต่ไม่ได้ชอบแบบอยากเป็นแฟน ชอบแบบมองอยู่ห่างๆ เห็นพี่เค้ามีความสุขเราก็ดีใจแล้ว เรามีดีใจเวลสพี่เค้าทักมาตอนอกหัก อย่างน้อยก็ได้เป็นคนปลอบใจพี่เค้า
ปล.2 เราคิดว่าคงติดตามพี่เค้าจนถึงม.6 ไม่ก็คงแต่งงานเลยก็ได้ ใจเราคิดแบบนั้น