ตัดสินใจไป ทั้งที่ยังแคร์

เรามาอาศัยอยุ่บ้านแฟน ทำงานที่บ้านแฟนได้ครึ่งปี แต่ในช่วงเวลาครึ่งปี เรามีทั้งความสุขและไม่สุข สุขในตอนที่แฟนเทคแคร์เราดี ทุกข์ในตอนที่ทะเลาะกัน ด้วยเรื่องที่ทะเลาะกันไม่มีมูลความจริงซักนิด เราทำตามที่แฟนเราขอ เรารู้สึกว่าเราไม่ได้อยากทำ แจ่เราเลือกทำเพราะตัดปัญหา จะได้ไม่ต้องมาเถียงหรือทะเลาะ แต่ก็ไม่วายต้องมีทะเลาะด้วยเรื่องเดิมๆ ทุกครั้งที่ทะเลาะ เราร้องไห้และเหนื่อยทุกครั้ง...คิดเสียใจทุกอย่าง ยอมทิ้งบ้านมามาอยู่กับแฟน ทำให้พอใจทุกอย่างแต่กับเป็นไม่ดี. ทำก็ว่า  เราไม่รุ้ว่าสรุปว่าเราต้องทำอะไร ห้ามเรานู้นนี้นั้น สารพัด ไม่ให้ไปกินข้าวกับคนอื่น อย่าง บ.เรามีอบรม เค้าก็พาไปเลี้ยง เราไปกับเขาก็กลายว่าเราผิด  เราไปทำงานที่สำนักงานใหญ่ก็ว่าให้ไม่ต้องไป. ไปทำไมบ่อยมันมีอะไรที่นั้น. จากคนที่มันเคยบอกเรา ว่าแยกแยะได้งานก็เรื่องงาน เราคิดแล้วเราเจ็บใจ เราอยากไปสนุกสนานเฮฮา พูดคุยกับเพื่อนร่วมงาน. กินเลี้ยงเทศกาล เราก็ไม่ได้ไป. เรายอมเพราะเราเกรงใจมันเพราะเรามาอาศัยเขาอยู่ แต่มันเจ็บมันเสียใจ จนวันนี้เราตัดสินใจลาออกจากงาน แล้ว โดยที่แฟนเราไม่รู้ แล้วเราจะไปแบบไม่บอก ทุกคนคิดว่าเรา ทำถูกมั้ย เราคิดว่าคุยไปมันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เพราะเค้าฟังคนไม่เป็นดีแต่เถียง ความคิดเค้าคงถูกตลอด. ตอนนี้เราก็ทำเฉยๆก็อยุ่เหมือนคนรักกัน แต่อีกใจก็ห่วงอยู่นะ  แต่คิดว่า ออกไปน่าจะดีกว่า วันนี้ดี  ถ้าวันหน้าทะเลาะอีก เราก็เสียใจอีก แทนที่จะรักกลัวจะเพิ่มความเกลียดให้กันมากกว่า