คิดมากหรือรอบข้างเป็นอย่างที่คิด

เราเป็นคนๆนึงที่คิดมาก จนคิดว่าตัวเองเป็นคนที่คิดมากที่สุดในโลกเลยค่ะ เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อตอนสามปีที่แล้วเราพึ่งรู้ตัวเองว่าเราเป็นคนคิดมาก เวลาเพื่อนทำอะไรให้เราเราก็จะคิดมากๆ แล้วเราก็เอาเรื่องที่นั้นเก็บมาคิดวนไปวนมา จนถึงตอนนี้เรามีปัญหาค่ะ เหมือนเพื่อนเกลียดเราเลย ทั้งๆที่เราพยายามดีกับเพื่อน มีอะไรก็แบ่งปัน เวลาที่เรามีอะไรเรามักจะชอบแบ่งของชิ้นเล็กไว้ให้เราแล้วที่เหลือให้เพื่อนค่ะ เวลาที่เพื่อนมีปัญหาเราก็ช่วยตลอด เวลาที่เพือนนินทาใครเราก็ไม่ค่อยออกความคิดเห็น เพราะเรากลัวว่าเราจะเป็นแบบนั้นค่ะ เรากลัวเรื่องเวรกรรมว่า สักวันเราจะเป็นที่ถูกนินทา เราพยายามไม่พูดอะไร เงียบตลอด แต่ว่ามันติดตรงว่าหน้าตาของเรามันดูไม่ค่อยเป็นมิตรค่ะ ด้วยความเป็นคนตาเล็กและค่อนข้างตาลอย เวลามองใครเขาก็หาว่าเรามองแรงใส่ มันเลยทำให้เรามีความรู้สึกว่าเพื่อนไม่ชอบเราตรงนี้ ตรงที่เราทำหน้าทำตา แต่จริงๆเราไม่ได้เป็นคนอย่างนั้นเลยนะคะ มีอีกเรื่องค่ะ เราเป็นคนที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจเท่าไหร่ เป็นคนไม่สู้คนน่ะค่ะ เวลาเพื่อนมองหน้าเรามักจะหลบตาค่ะ หรือบางทีที่เรามอง เพื่อนจะชอบมองหน้าเราสายตาแปลกๆ จนทำให้เราเก็บไปคิดว่าสายตาแบบนั่นมันดูเกลียดและไม่อยากอยู่ด้วยมากๆ มันทำให้เราเครียดมากเลยค่ะ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เพื่อนทำในทุกๆวันมันส่งผลต่อชีวิตเราหมดเลยค่ะ จนตอนนี้เราเครียดมาก เราร้องไห้ทุกวันเลย เราเครียดจนปวดหัว ไมเกรนขึ้น เราไม่เคยมีความสุขเลยค่ะ ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องที่ทำให้หัวเราะแต่จริงๆแล้วก็ไม่มีความสุขเลย เราพยายามทำใจแล้วนะคะ ลองอ่านหนังสือจิตวิทยา ลองนั่งสมาธิ แต่มันอยู่ได้แค่ชั่วคราวเองค่ะ สักพักเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม จนตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ ร้องไห้หนักมากๆ
สุดท้ายเลยนะคะหนักที่สุดแล้ว คือเราเป็นอย่างนี้มาเกือบปีแล้วค่ะ ร้องไห้มาเป็นเดือนๆแล้ว เรากลับบ้านทุกวัน แรกๆก็เล่าให้พ่อแม่ฟังนะคะ เพราะเราคิดว่าไม่มีใครปลอบใจเราเท่าพ่อกับแม่แล้ว แต่มันทำให้เราหนักกว่าเดิม เพราะเวลาที่เราระบายแม่ก็ชอบตัดประโยคที่ว่า “ให้ย้ายร.รตั้งแต่แรกก็ไม่ย้ายเอง ทีตอนนี้จะมาเรียกร้องอะไร” มันเลยทำให้เราไม่กล้าบอกแม่แล้วค่ะ เพราะเวลาที่เรามีปัญหาแม่ชอบพูดประโยคนี้ซ้ำๆ มันทำให้เราไม่บอกใครแล้วค่ะ มันทำให้เราไม่อยากไปร.ร ไม่อยากเจอเพื่อน อยากอยู่คนเดียว อยากนอนเฉยๆไม่อยากทำอะไรเลยค่ะ มันมีเรื่องที่เยอะกว่านี้อีกนะคะ แต่กลัวมันยาวเกินไป เราอยากรู้ว่าเราต้องทำยังไงให้เพื่อนไม่เกลียดเราคะ เพราะเพื่อนเป็นเพื่อนกลุ่มใหญ่เลย ทั้งห้องเลยค่ะ ทำยังไงให้เราไม่คิดมากคะ อาการอย่างนี้เราต้องไปพบจิตแพทย์รึเปล่าคะ  รบกวนหน่อยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้ามากๆเลยค่ะ