ผมกับแฟนคบกันมาได้สักพักแล้ว เราดูเหมือนรักกันดี มีอะไรเหมือนกัน จนวันนึง .....
วันนึงเธอเรียนจบแล้ว และเขาก็หยุดพักไม่ได้ทำอะไรมาสักพัก จนวันนึงเขาได้งานอยู่ โรงเรียนแห่งหนึ่ง แล้วสักพักก็ออก แต่ผมบอกเขาว่าไม่ออกได้ไหมเพราะเราไม่มีทางเลือก อีกอย่างผมอยากให้เขามีประสบการณ์ในการทำงานเพราะที่ไหนก็ต้องการคนมีประสบการณ์มากกว่า
แต่ผมก็ท้วงไรมากไม่ได้ครับก็เอาใจเธอว่า จนเขาว่างงานมาได้สักพัก แต่ช่วงว่างผมก็เอาเธอไปทำงานตลอด จนวันนึงผมถามเธอว่าไม่ไปสมัครงานที่อื่นบ้างหรอ เธอก็บอกไม่มีเวลาเพราะช่วยผมทำงานผม ต่อมาผมเลยให้เธออยู่บ้าน แต่กลับกันเธอก็ยังไม่ไปสมัครงานอยู่ดีคับ นั่งๆนอนๆเล่นโทรศัพท์ไปวันๆ งานก็ไม่หาทำ งานบ้านก็ไม่ค่อยจับ
ช่วงหลังมาเราเริ่มทะเลาะเรื่องนี้กันบ่อยขึ้น จนครั้งที่ 3 ผมเลยถามเธออีกครั้งว่าไม่หางานทำบ้างหรอ แฟนผมก็บอกแค่จะอ่านหนังสือรอสอบบรรจุ ผมเลยถามแล้วระหว่างรอสอบหรืออ่านหนังสือจะไม่หางานทำสักนิดเลยหรอ แล้วตอนสมัครสอบ ค่าสอบ ค่าเดินทาง ค่ากินละ จะทำไง เขาก็ตอบผมแค่ว่าขอพ่อแม่ ผมเลยถามไปว่าไม่คิดจะแบ่งเบาครอบครัวเลยหรอ ถ้าไม่มีเงินกันมาจะทำไง คำตอบเขาก็ยังเป็น ขอพ่อแม่ อยู่ดีครับ
ผมก็เลยพูดกับเธอว่า บ้านไม่ได้รวยแฟนก็ไม่ได้รวย ( คือครอบครัวผมทั้งสองฐานะปานกลางครับ ) ถ้าไม่มีเงินไม่มีงานจะเอาไรกินกัน แล้วผมก็บอกเธอว่า คนสอบเป็นแสนคนคนจบมาปีนี้เป็นแสนคน เขาบรรจุแค่ไม่กี่หมื่น ไหนจะที่จบก่อนแล้วยังไม่บรรจุละ แล้วถ้าไม่ติดจะทำยังไง ไม่คิดวางแผนหรือหาหนทางไรบ้างหรอ เธอก็ตอบกลับมาว่าผมดูถูกเธอ
ผมไม่ได้ดูถูกนะ ผมแค่อยากให้เธอคิด อยากให้เธอยืนด้วยขาตัวเอง ไม่ใช่ขาผม เพราะหากวันนึงผมไม่อยู่หรือไม่มีเงินไม่มีงาน เธอก็ยังอยู่ได้ แต่ช่วงเวลาที่เธอว่างงาน ผมไม่เคยบ่นเรื่องเธอใช้เงินผมเลย แต่ผมจะบ่นเรื่องเธอไม่ทำงานมากกว่า งานผมกับเขามันคนละสาย ผมค้าขายขึ้นๆลงๆครับไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง
ผมอายุย่างเข้า 25 แล้วครับ แฟนผม ย่าง 24 แต่ดูเหมือนความคิดมันไปกันไม่ได้ หรือผมเป็นคนวางแผนอะไรหรือคิดอานคตเกินไปไหมครับ ผมจะผิดไหมถ้าผมจะถอยหรือเดินออกมา เพราะคิดว่า มองไม่เห็นอะไร เหมือนมีแต่ผมที่วางแผนอยู่คนเดียว แต่กับเธอใช้ชีวิตแบบเรื่อยๆ ไม่มีหรือไม่วางแผนอะไรคิดแค่จะบรรจุกับพ่อแม่อยู่อย่างเดียว กลายเป็นเหมือนผมเองที่คอยกระตือหางานให้เธอ
ผมแค่อยากให้เขาแบ่งเบาทางครอบครัวและอยู่ด้วยขาและสายงานของเขาครับ เพราะงานของผมมันไม่มีอะไรแน่นอนและงานมันหนักมากครับ
ผมจะดูเป็นคนเห็นแก่ตัวไปไหมครับ ถ้าจะถอย เพราะดูยังไงเหมือนมันไปกันไม่ได้ ถึงผมจะรักเธอแค่ไหน แต่ยิ่งดูยิ่งเลือนลางไปทุกที
แล้วปีนี้ผมตั้งใจเก็บเงินสร้างบ้านอยู่ด้วยกันครับ แต่เหมือนผมต้องมานั่งคิดทุกวัน ผมกับเธอใช้ชีวิตกินอยู่ด้วยกันทุกวันโดยผมเอาเธอมาอยู่บ้านผม แม่ผมก็ดูรักเธอด้วย ยิ่งทำให้ผมคิดเยอะไปใหญ่ว่าจะพอหรือต้องเดินต่อ เพราะผมไม่รู้ว่าผมจะต้องรอถึงเมื่อไหร่นานแค่ไหนที่เขาจะคิดได้ ขอคำปรึกษาหน่อยครับ ว่าผมจะถอยดีไหมกับรักครั้งนี้ ผมคิดถึงอนาคตมากไปหรือเขายังคิดไม่ได้หรือยังเด็กไป
นี้แหละครับถึงบอก รักกัน แต่มองแล้วไม่เห็นทางเลย เพราะอนาคตผมมีแต่เธออยู่ตลอด แต่กลับกันกับเธอ TT'
สุดท้ายรักคงยังไม่พอจริงๆครับ
ใครเคยเป็นกันบ้างครับ รักกัน .. แต่ดูไม่เห็นอะไรเลย
วันนึงเธอเรียนจบแล้ว และเขาก็หยุดพักไม่ได้ทำอะไรมาสักพัก จนวันนึงเขาได้งานอยู่ โรงเรียนแห่งหนึ่ง แล้วสักพักก็ออก แต่ผมบอกเขาว่าไม่ออกได้ไหมเพราะเราไม่มีทางเลือก อีกอย่างผมอยากให้เขามีประสบการณ์ในการทำงานเพราะที่ไหนก็ต้องการคนมีประสบการณ์มากกว่า
แต่ผมก็ท้วงไรมากไม่ได้ครับก็เอาใจเธอว่า จนเขาว่างงานมาได้สักพัก แต่ช่วงว่างผมก็เอาเธอไปทำงานตลอด จนวันนึงผมถามเธอว่าไม่ไปสมัครงานที่อื่นบ้างหรอ เธอก็บอกไม่มีเวลาเพราะช่วยผมทำงานผม ต่อมาผมเลยให้เธออยู่บ้าน แต่กลับกันเธอก็ยังไม่ไปสมัครงานอยู่ดีคับ นั่งๆนอนๆเล่นโทรศัพท์ไปวันๆ งานก็ไม่หาทำ งานบ้านก็ไม่ค่อยจับ
ช่วงหลังมาเราเริ่มทะเลาะเรื่องนี้กันบ่อยขึ้น จนครั้งที่ 3 ผมเลยถามเธออีกครั้งว่าไม่หางานทำบ้างหรอ แฟนผมก็บอกแค่จะอ่านหนังสือรอสอบบรรจุ ผมเลยถามแล้วระหว่างรอสอบหรืออ่านหนังสือจะไม่หางานทำสักนิดเลยหรอ แล้วตอนสมัครสอบ ค่าสอบ ค่าเดินทาง ค่ากินละ จะทำไง เขาก็ตอบผมแค่ว่าขอพ่อแม่ ผมเลยถามไปว่าไม่คิดจะแบ่งเบาครอบครัวเลยหรอ ถ้าไม่มีเงินกันมาจะทำไง คำตอบเขาก็ยังเป็น ขอพ่อแม่ อยู่ดีครับ
ผมก็เลยพูดกับเธอว่า บ้านไม่ได้รวยแฟนก็ไม่ได้รวย ( คือครอบครัวผมทั้งสองฐานะปานกลางครับ ) ถ้าไม่มีเงินไม่มีงานจะเอาไรกินกัน แล้วผมก็บอกเธอว่า คนสอบเป็นแสนคนคนจบมาปีนี้เป็นแสนคน เขาบรรจุแค่ไม่กี่หมื่น ไหนจะที่จบก่อนแล้วยังไม่บรรจุละ แล้วถ้าไม่ติดจะทำยังไง ไม่คิดวางแผนหรือหาหนทางไรบ้างหรอ เธอก็ตอบกลับมาว่าผมดูถูกเธอ
ผมไม่ได้ดูถูกนะ ผมแค่อยากให้เธอคิด อยากให้เธอยืนด้วยขาตัวเอง ไม่ใช่ขาผม เพราะหากวันนึงผมไม่อยู่หรือไม่มีเงินไม่มีงาน เธอก็ยังอยู่ได้ แต่ช่วงเวลาที่เธอว่างงาน ผมไม่เคยบ่นเรื่องเธอใช้เงินผมเลย แต่ผมจะบ่นเรื่องเธอไม่ทำงานมากกว่า งานผมกับเขามันคนละสาย ผมค้าขายขึ้นๆลงๆครับไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง
ผมอายุย่างเข้า 25 แล้วครับ แฟนผม ย่าง 24 แต่ดูเหมือนความคิดมันไปกันไม่ได้ หรือผมเป็นคนวางแผนอะไรหรือคิดอานคตเกินไปไหมครับ ผมจะผิดไหมถ้าผมจะถอยหรือเดินออกมา เพราะคิดว่า มองไม่เห็นอะไร เหมือนมีแต่ผมที่วางแผนอยู่คนเดียว แต่กับเธอใช้ชีวิตแบบเรื่อยๆ ไม่มีหรือไม่วางแผนอะไรคิดแค่จะบรรจุกับพ่อแม่อยู่อย่างเดียว กลายเป็นเหมือนผมเองที่คอยกระตือหางานให้เธอ
ผมแค่อยากให้เขาแบ่งเบาทางครอบครัวและอยู่ด้วยขาและสายงานของเขาครับ เพราะงานของผมมันไม่มีอะไรแน่นอนและงานมันหนักมากครับ
ผมจะดูเป็นคนเห็นแก่ตัวไปไหมครับ ถ้าจะถอย เพราะดูยังไงเหมือนมันไปกันไม่ได้ ถึงผมจะรักเธอแค่ไหน แต่ยิ่งดูยิ่งเลือนลางไปทุกที
แล้วปีนี้ผมตั้งใจเก็บเงินสร้างบ้านอยู่ด้วยกันครับ แต่เหมือนผมต้องมานั่งคิดทุกวัน ผมกับเธอใช้ชีวิตกินอยู่ด้วยกันทุกวันโดยผมเอาเธอมาอยู่บ้านผม แม่ผมก็ดูรักเธอด้วย ยิ่งทำให้ผมคิดเยอะไปใหญ่ว่าจะพอหรือต้องเดินต่อ เพราะผมไม่รู้ว่าผมจะต้องรอถึงเมื่อไหร่นานแค่ไหนที่เขาจะคิดได้ ขอคำปรึกษาหน่อยครับ ว่าผมจะถอยดีไหมกับรักครั้งนี้ ผมคิดถึงอนาคตมากไปหรือเขายังคิดไม่ได้หรือยังเด็กไป
นี้แหละครับถึงบอก รักกัน แต่มองแล้วไม่เห็นทางเลย เพราะอนาคตผมมีแต่เธออยู่ตลอด แต่กลับกันกับเธอ TT'
สุดท้ายรักคงยังไม่พอจริงๆครับ