เรื่องมีอยู่ว่า เวลาเราไปทำงานที่ไหน มักถูกโดนลำเอียง
ที่เก่า หัวหน้า กับพี่อีกคน เค้าอายุใกล้เคียงกัน ส่วนเราเด็ดสุด นิสัยเราคือเงียบๆ แต่ทำงานนะ และก็เวลาโดนว่าหรือตำหนิ ก็มักจะเป็นเราที่โดน ส่วนอีกคนร่าเริงเวลาทำผิดก็จะขำๆ และก็บอกขอโทษพี่ หนูลืม แค่นี้คือจบ แต่เวลาเราลืมเราก็บอกขอโทษค่ะพี่ แต่เราไม่ได้ทำทีเล่น หรือเป็นคนจริงจังไปเค้าก้อบอกทีหลังอย่าลืม แต่อีกคนก็ไม่ได้ว่ารัยขำไปด้วยกันด้วยซ้ำ เรื่ิองที่ลืมก็เหมือนกัน
เห้อ เหนื่อยใจ หรือเป็นเพราะเราไม่ขี้เล่น พี่อีกคนขี้เล่นนะเล่นกับหัวหน้าคุยกันสนุกสนานกัน 2 คน แต่เราก้อเฉยๆ ก็เห็นเค้าคุยกัน 2 คน เราก็ไม่อยากแจม ก็ปล่อยให้เค้าขำไป เราก็ทำงานของเรา ที่เล่านี่คือเราไม่เข้าพวกหรือป่าว แต่เรานิสัย เงียบๆเฉยๆ อยู่แล้ว หรือการที่ยอมรับผิดแล้วทำหน้ารู้สึกผิด มันทำให้ดูแย่ลงต้องหัวเราะกลบเกลื่อนหรือป่าว เราก็ทำไม่เป็นหรอกนะ
เครียดอะ
สงสัยในพฤติกรรมของตนเอง
ที่เก่า หัวหน้า กับพี่อีกคน เค้าอายุใกล้เคียงกัน ส่วนเราเด็ดสุด นิสัยเราคือเงียบๆ แต่ทำงานนะ และก็เวลาโดนว่าหรือตำหนิ ก็มักจะเป็นเราที่โดน ส่วนอีกคนร่าเริงเวลาทำผิดก็จะขำๆ และก็บอกขอโทษพี่ หนูลืม แค่นี้คือจบ แต่เวลาเราลืมเราก็บอกขอโทษค่ะพี่ แต่เราไม่ได้ทำทีเล่น หรือเป็นคนจริงจังไปเค้าก้อบอกทีหลังอย่าลืม แต่อีกคนก็ไม่ได้ว่ารัยขำไปด้วยกันด้วยซ้ำ เรื่ิองที่ลืมก็เหมือนกัน
เห้อ เหนื่อยใจ หรือเป็นเพราะเราไม่ขี้เล่น พี่อีกคนขี้เล่นนะเล่นกับหัวหน้าคุยกันสนุกสนานกัน 2 คน แต่เราก้อเฉยๆ ก็เห็นเค้าคุยกัน 2 คน เราก็ไม่อยากแจม ก็ปล่อยให้เค้าขำไป เราก็ทำงานของเรา ที่เล่านี่คือเราไม่เข้าพวกหรือป่าว แต่เรานิสัย เงียบๆเฉยๆ อยู่แล้ว หรือการที่ยอมรับผิดแล้วทำหน้ารู้สึกผิด มันทำให้ดูแย่ลงต้องหัวเราะกลบเกลื่อนหรือป่าว เราก็ทำไม่เป็นหรอกนะ
เครียดอะ