อยากตาย แปลกไหมคะ?

อยากตายจังเลยค่ะ ตอนนี้ในหัวเต็มไปด้วยวิธีตายที่ไม่ทรมาน เราอายุ19ปีค่ะ มีความรู้สึกอยากตายตั้งแต่12 แต่ก็รู้ว่ามันผิด คิดว่าคงจะเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ เลยพยายามจะหาอย่างอื่นมาใส่สมอง อ่านหนังสือทุกวัน วันละหลายสิบเล่ม จนได้ท็อปของห้องเรียนเลยค่ะ เพราะว่าหากหยุดอ่าน ถ้าหากปล่อยให้สมองโล่ง ความคิดอยากตายจะแทรกเข้ามาตลอด เป็นแบบนี้มานานหลายปีแล้วค่ะ ช่วงหลังๆเราเริ่มจะคิดถึงวิธีตายหลายๆแบบที่ไม่ทรมานและได้ประโยชน์สูงสุด.. บางครั้งก็เผลอไปหาข้อมูลการทำประกันชีวิต มัน..แปลกไหมคะ? เราเวลานั่งสมาธิ เวลาที่สงบมากๆ เวลาที่ทุกอย่างในสมองมีแต่สีขาว น้ำตาเรามักจะไหลออกมา แบบหยุดไม่อยู่ เวลานอน มักจะฝันถึงสิ่งๆหนึ่ง แต่พอลืมตาขึ้นมาก็จำไม่ได้ แต่รู้สึกเศร้ามากๆ รู้ตัวด้วยว่าตัวเองร้องไห้ทั้งคืน ทุกๆวันเหมือนเวลาค่อยๆไหลผ่านไป เราใช้ชีวิตด้วยความคิดที่ว่า ถ้าหากได้หลับตาลง และไม่ต้องรับรู้อะไรอีก คงจะเป็นอะไรที่สุดยอดไปเลย.. จริงๆก็ไม่ได้อยากที่จะคิดแบบนี้หรอกค่ะ แต่ความต้องการของเรามีเพียงสิ่งเดียวมาตลอด นั่นคือการหลับตาลงแล้วอยู่ในที่ๆสงบ ที่ๆไม่เศร้า ไม่ต้องรู้สึกอะไรอีก บางทีพอเราลองย้อนกลับไปมองอดีต หาจุดที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ ก็คิดว่าสาเหตุน่าจะมาจาก 'ทั้งหมด'  เราในวัยเด็ก จำได้ว่าเป็นหลานเถ้าแก่ใหญ่ มีแต่คนรัก บ้านหลังใหญ่อยู่กันสิบกว่าคน แต่พอขึ้นป.2 อาม่ากับอากงเสีย พวกญาติๆจึงแบ่งมรดกแยกย้ายกันไป ป.3 แม่เราก็หายตัวไป ตอนนั้นเราแทบไม่เหลือใคร แต่เราก็ยังมีพ่อ เรื่องมันเริ่มตอนเราขึ้นป.6 พ่อเราเสีย เป็นครั้งแรกที่ความเสียใจถาโถมจนแทบใช้ชีวิตต่อไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่เข้าใจคำว่า ไม่เหลืออะไรเลย.. เราร้องไห้ทั้งวัน ทุกวัน น้ำหนักเราลดลง23โล พอเรานึกถึงเรื่องเก่าๆน้ำตาก็ไหล เวลาเผลอ น้ำตาก็ไหล เราจึงพยายาม มากๆที่จะลืม ทุกๆอย่าง 1ปีกับความพยายามนั้น เราก็ทำได้.. เราลืมไปหมดจริงๆ จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเสียงของพ่อเป็นยังไง หน้าตาที่จำได้คือรูปถ่ายที่มี ลืมไปหมดเลยว่าเคยทำอะไรกันบ้าง แต่มันแปลกมากเลยค่ะ เราลืมแล้วแต่เราก็ยังคงเศร้า เวลาเผลอน้ำตาก็ยังไหลอยู่ ต่างจากเดิมที่จะมีความทรงจำเก่าๆไหลเข้ามาในหัว แต่นี่มันเเค่เศร้า เศร้าแบบที่ในหัวไม่มีอะไรเลย แค่รู้สึกถึงความเศร้า น้ำตาก็ไหลออกมาตลอด  ตอนนั้นเราอายุ11ปี ถูกส่งตัวไปอยู่ตามบ้านญาติหลายที่ เราต้องทำงานทุกวันเพื่อตอบแทนพวกเขา เราร้องไห้ทุกคืน แต่ให้ใครเห็นไม่ได้ ทั้งหมดที่ทำต่อหน้าญาติเราคือ ยิ้มและขอช่วยงาน เพื่อให้ตัวเราเองยังมีที่ซุกหัวนอน เราสอบเข้าม.1ได้โรงเรียนอันดับสองของจังหวัด เกรด3.80++ และพูดแต่ในสิ่งที่คนอื่นอยากฟัง เราเก็บสิ่งที่ตัวเองอยากพูดไว้และเริ่มพูดแต่ในสิ่งที่คิดว่าคนฟังต้องการ เป็นแบบนี้มานาน มาก.. จนตอนนี้เมื่อเราคิดจะพูดสิ่งๆหนึ่ง เราไม่รู้แล้วว่าเราต้องการจะพูดอะไร หรือเราต้องการอะไร แต่เราแค่พูดในสิ่งที่ควรพูดและทำในสิ่งที่คิดว่าจะส่งผลดี เท่านั้น.. หลายปีผ่านไป แม่เราปรากฎตัว แม่รับเราไปเลี้ยง เราดีใจมาก เป็นความรู้สึกดีที่ไม่ได้มีมานาน แต่แม่มาพร้อมกับใครบางคนที่อยู่ข้างๆท่าน และให้เราเรียกเขาว่าพ่อ.. เราจำไม่ได้ว่าตอนนั้นเรารู้สึกยังไง แต่จำได้ว่าเราสวัสดีเขายิ้มให้เขาแล้วไปอยู่กับแม่ พร้อมกับคนๆนั้น เราทำตามที่แม่พูดทุกอย่าง มีเพียงสิ่งเดียวที่เราไม่เคยทำ ไม่คิดจะทำ และไม่มีวันทำ คือการเรียกคนๆนั้นว่าพ่อ ตอนเราอายุ15ปี กำลังจะจบม.3 แม่เรามีคนรักใหม่ คราวนี้แม่ต้องไปอยู่กับเขาที่อื่น เราจึงต้องอยู่บ้านคนเดียว เราเข้าใจและไม่ทักท้วงอะไร ชีวิตก็ดำเนินต่อไปทั้งๆแบบนั้น จนเราอายุ16เรียนม.4 เราเป็นประธานชมรม จึงต้องคอยประชุมกับคณะอาจารย์ผู้ดูแลหลังเลิกเรียน วันนั้นแม่กลับมาบ้าน และเรากลับมาเย็นมาก การบ้านเต็มไปหมด สอบก็กำลังจะเข้ามา แม่ให้เราไปทอดหมู แต่เราทำหลายๆสิ่งพร้อมกันและส่งผลให้หมูไหม้ แม่โมโหมาก เป็นครั้งแรกที่เราทำพลาดแบบนี้ แม่เราไล่เราออกจากบ้าน บอกว่าเราไม่ใช่ลูกของท่าน บอกว่าเรามันเลวเหมือนพ่อ บอกให้ไปตายซะ คำพูดมากมายแต่มีเพียงคำเดียวที่เราเอาออกจากหัวไม่ได้คือ 'กูโคตรเกลียดพ่อม-งเลย และกูโคตรเกลียดม-งเลย' เราไม่รู้ว่าตอนนั้นเรารู้สึกอะไรบ้างแต่ความคิดอยากตายมันเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเราเหม่อลอยในห้องชมรม น้ำตาเราไหลออกมาโดยที่เราไม่รู้ตัว เพื่อนเราตกใจมาก เราก็ตกใจรีบเดินไปห้องน้ำ ปรับอารมณ์และกลับเข้าห้องมาแบบสดใส เพื่อนเราก็แนะนำพวกการ์ตูนขำๆมาให้ และให้เราผ่อนคลายบ้าง เรารู้ตัวว่าตอนนั้นเราเริ่มไม่ไหวแล้ว ทุกๆสิ่งที่ทำมา เราทำต่อไม่ไหวแล้ว เราอยากหลับตาลง ไม่ต้องคิดอะไรอีก แต่เราก็เป็นห่วงแม่ เป็นห่วงเพื่อน พวกเขาทำดีกับเรา เราควรทำอะไรให้พวกเขาก่อน แต่เราก็ไล่ความคิดอยากตายออกจากหัวไม่ได้ เราใข้ชีวิตแบบนี้จนอายุ18 เราไปเดินห้าง มีคนมาจีบ เป็นครั้งแรกที่เราคิดจะลองคบทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน เราแค่อยากหาใครสักคนมาอยู่ข้างๆเราตอนเราเศร้า แต่ไม่ไหวค่ะ เราตัดสินใจรับใครเข้ามาไม่ได้ ทั้งชีวิตเรารู้สึกกลัวเพียงอย่างเดียว คือความกลัวที่จะสูญเสีย เพราะทั้งชีวิตเราเสียอะไรๆไปเยอะ มากๆ มากจนไม่ต้องการจะเสียอะไรไปอีก ถ้าหากจะต้องเสียอะไรไปอีก เราก็ขอให้เป็นเรา หากเรารีบจบชีวิตตัวเอง เราก็จะไม่ต้องสูญเสียอะไร เรามีความคิดแบบนี้อยู่ในหัว..แปลกใช่ไหมคะ เราต้องการความตายเพราะเรากลัวการจากลา.. ฟังดูขัดแย้งกันใช่ไหมคะ? นี่คือสิ่งทีเรารู้สึกมาตลอด และไม่รู้ว่าจะเริ่มแก้จากอะไรดี จริงๆการปล่อยวางอาจเป็นคำตอบ แต่เหมือนเราจะปล่อยวางทุกสิ่งไปแล้วล่ะค่ะ ตอนนี้ปัจจุบันอายุ19ปี ความต้องการคืออะไรไม่รู้ เพราะทำแต่สิ่งที่คนอื่นต้องการจนเราไม่รู้ว่าเราต้องการอะไรกันแน่ ไม่รู้ว่านิสัยตัวเองเป็นยังไง เวลาเจอคนแบบนึงเราก็จะปรับตัวให้เหมาะสมกับนิสัยของเขา จนตอนนี้เราเองเป็นคนแบบไหนก็ไม่รู้ เมื่อก่อนเราเคยมีของที่ชอบกิน แต่พอแม่ชอบทำอาหารอย่างนึง เราเองเคยบอกแม่ว่าเราชอบ แต่จริงๆแล้วเรารู้ว่าเราไม่ได้ชอบ เอาตรงๆคือจำไม่ได้แล้วล่ะค่ะว่าจริงๆแล้วของชอบของเราคืออะไร ห้องเราเป็นสีฟ้าค่ะ แม่ชอบสีฟ้าจึงเลือกสีฟ้าให้ เราเคยบอกไปว่าเราชอบมาก และจากนั้นเราก็กลายเป็นคนชอบสีฟ้า ของใช้ทุกอย่างมีสีฟ้าเป็นส่วนใหญ่ จำได้ค่ะว่าเมื่อก่อนไม่ได้ชอบสีนี้ แต่เราจำไม่ได้ว่าจริงๆแล้วตัวเองชอบสีอะไร เรา..กำลังสับสนมากๆเลยค่ะ แต่พอคิดว่าคิดมากก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร จึงดำเนินชีวิตต่อไปทั้งๆแบบนั้น ทำในสิ่งที่คิดว่า'สมควร'ทำ ชอบในสิ่งที่ 'สมควร'ชอบต่อไป..จนตอนนี้มันเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกินค่ะ สิ่งที่รู้มีเพียงอยากพัก อยากสงบ อยากหลับตาลง.. แล้วปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไป ไม่ต้องคิดอะไรอีกเลย ความต้องการสิ่งเดียวของเรามีเพียงเท่านี้..ค่ะ