สวัสดีค่ะ ไม่รู้จะเริ่มเรื่องยังไง พิมพ์ข้อความทั้งหมดในมือถือด้วย อ่านยากยังไงขอโทษด้วยนะคะ
จขกท.เป็นนิสิตที่เพิ่งกำลังจะขึ้นปี2ในปีการศึกษาหน้าเองค่ะ ช่วงเวลาปี1ที่ผ่านมา มีปัญหาคือเครียดและคิดเรื่องตายบ่อยมากค่ะ อ่านมาถึงตรงนี้ขอทายเลยว่าทุกคนคงคิดว่าอายุแค่นี้ จะมาคิดเรื่องพวกนี้ทำไม ขอบอกเลยค่ะว่าไม่รู้ค่ะ 5555555
ขอเล่าอาการนะคะ เราเรียนคณะวิทย์สุขภาพค่ะ แล้วค่อนข้างจะเครียดกับการเรียนที่แข่งขันมาก รู้สึกเลยว่ามีการแบบนี้ตอนเริ่มเข้ามาเรียนมหาลัยเองค่ะ อาการที่มีคือ เหนื่อยกับชีวิตค่ะ คิดว่าทำไมต้องมาทำอะไรอย่างนี้ ร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำ(อยู่หอกับเมทค่ะ เลยต้องแอบไปร้องไห้ตอนอาบน้ำ) หนักหน่อยก็มองน้ำยาล้างห้องน้ำแล้วก็คิดว่ากินไปจะเป็นยังไงนะ จะมีคนมาเจอศพเรามั้ยนะ หรือไม่ก็ไปยอนมองวิวตรงระเบียง มองลงไปข้างล่างแล้วก็คิดว่า โดดไปจะตายมั้ยนะ จะโดนคนด้านล่างมั้ยนะ ถ้าไม่ตายจะทำยังไง อันนี้เป็นความคิดตอนช่วงหนักๆนะคะ ถ้าเบาๆก็จะเป็นแค่ แบบ เดินลงไปซื้อข้าวแล้วกำลังขึ้นห้องก็มีความคิดแบบว่า เฮ้อ อยากตายจัง ผุดขึ้นมาซะอย่างนั้น ก็ไม่ได้ถึงกับว่าคิดทุกวันนะคะ แต่ก็คิดอยู่บ่อยๆ
แน่นอนว่าเราคิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า เราเบื่อความคิดแย่ๆในหัวของเราค่ะ เคยบอกแม่ให้พาไปหาหมอได้มั้ย แต่แม่ตอบกลับเรามาว่า 'อย่าเป็นอีกคนเลยนะ' (พี่สาวเราเป็นโรคนี้ค่ะ) จริงๆแล้วเราก็คิดนะ แล้วทำไมเราถึงเป็นไม่ได้นะ 5555555555555555555 บางครั้งเราก็คิดว่า หรือเราจะแค่เครียด เพราะตอนปิดเทอมเล็กแล้วกลับมาอยู่บ้าน เราก็ไม่ได้มีความคิดอยากจะตายอะไรค่ะ แต่ว่าตอนนี้กำลังปิดเทอมใหญ่ค่ะ เราไม่ได้เครียดอะไรอยู่ด้วยซ้ำ แต่เรายังคิดเรื่องตายอยู่เรื่อยๆเลยค่ะ คิดไปถึงขั้น จัดงานศพยังไงดี ค่างานก็แพง ลำบากแม่อีก จัดเล็กๆได้มั้ยนะ แค่คนในครอบครัวมาร่วมได้มั้ยนะ ประมาณนี้ค่ะ
ถึงแม้เราจะคิดเรื่องตายบ่อยๆ แต่เราก็ไม่เคยคิดว่าจะทำจริงๆหรอกค่ะ เพราะเรายังตายไม่ได้ 555555 ถ้าเราตายตอนนี้ก็จะลำบากแม่อีก เค้าอุส่าห์เลี้ยงเรามา ค่าเทอมที่อุตส่าห์ส่งให้เราเรียนจะกลายเป็นศูนย์เลย เค้าอุตส่าห์เลี้ยงเรามา เราจะตายตอนนี้ยังไม่ได้ค่ะ เราคิดแบบนั้น ครอบครัวหวังกับเราไว้มากด้วย ที่ยังไม่คิดจะตายจริงๆก็คงเพราะยังมีครอบครัวที่รอเราเรียนจบอยู่นี่แหละ
แต่จริงๆก็แอบคิดว่า ขนาดจะตายยังตายไม่ได้เลย อะไรแบบนั้น 555555555
เนื่ยค่ะ ถ้านับๆดูเราพิมพ์คำว่าตายบ่อยมากเลยนะคะเนื่ย 555555 เราถึงบอกว่าเรารำคาญความคิดแบบนี้ในหัวเรา ไม่รู้ว่าอยู่ไปเพื่ออะไร เบื่อที่จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อ เรียนก็เครียด(มากๆๆๆๆ) บอกใครก็ไม่ได้ ก็บอกแหละค่ะแต่เค้าก็ไม่เข้าใจเรา ._. เราไม่เคยบอกแม่เรื่องความคิดที่เราอยากตายนะคะ แต่เราบอกเพื่อนค่ะ ตอนแรกเรานึกว่าเราจะพูดอะไรแบบนี้ให้เพื่อนฟังได้เรื่อยๆ จนเพื่อนบอกเราว่า อย่าเพิ่งไปคิดอะไรเยอะเลย เพิ่งจบปี1เอง ตอนนี้เราก็เลยไม่รู้จะไปพูดเรื่องแบบนี้กับใครเลยค่ะ
เราเกลียดคำว่า สู้ๆนะ เพราะเรารู้สึกว่าทำไมเราต้องสู้ด้วย เราเครียดง่ายมากๆทั้งเรื่องเรียนแล้วก็เรื่องที่บ้าน ครั้งก่อนคะแนนมิดเทอมตกมีนเราก็เครียดมากถึงขั้นหัวตื่อร้องไห้แล้วหลับไปเลยค่ะ ตื่นมาก็ยังไม่หาย ตอนนั้นแย่มากๆเลย รู่สึกอยากตายซะตรงนั้น คิดไปหมดเลยว่าโดดตึกเลยดีมั้ย กินยาล้างห้องน้ำดีมั้ย สุดท้ายก็จบตรงที่ชวนเพื่อนไปกินข้าวด้วยค่ะ ก็ยังดี แต่พอเราบอกแม่ว่าคะแนนเราไม่ดีแล้วแม่ตอบกลับเรามาว่าเพราะเราเล่นมากเกินไปไง เราสนิทกับแม่มากๆนะคะ เรารู้ว่าแม่เตือนเราเพราะเราก็ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แต่พอได้ยินก็เหนื่อยไปหมดเลยค่ะ รู้สึกแบบ ที่ทำไปนี่เพื่อใครกันนะคะ ทำไมต้องทาทำอะไรแบบนี้นะ ประมาณนั่นค่ะ
แต่เราไม่มีอาการนอนไม่หลับนะคะ มีแต่อาการนอนมากเกินไปค่ะ เหนื่อยง่ายด้วย ง่วงบ่อยด้วย ตอนเปิดเทอมถ้ามีเรียนบ่ายถ้าเราไม่เอาคาเฟอีนเข้าตัวก็คือหลับค่ะ กลับหอมาแต่ละวันก็รู้สึกเพลีย เตียงดูดไปเลยค่ะ แล้วเป็นแบบนี้ทุกวัน แต่เกรดเราก็ไม่ได้แย่อะไรนะคะ ก็3+ทั้งสองเทอม แต่ไม่รู้ว่าแปลกมั้ย ที่เราจะไม่ชอบตอนที่พ่อแม่อวดเพื่อนว่าเราเรียนที่ไหน เพราะเรารู้สึกว่าความเหนื่อยที่เราต้องเจอไม่ใช่เครื่องมือที่จะให้เค้าไปอวดใครนะ แบบนี้อ่ะค่ะ
ขอบคุณที่รับฟังนะคะ เหมือนเราแค่มาระบายเฉยๆเลย ไม่รู้มีใครอ่านจบมั้ย แต่ขอบคุณที่ให่พื้นที่เราระบายนะคะ
คิดเรื่องตายบ่อยๆนี่เป็นเรื่องปกติมั้ยคะ?
จขกท.เป็นนิสิตที่เพิ่งกำลังจะขึ้นปี2ในปีการศึกษาหน้าเองค่ะ ช่วงเวลาปี1ที่ผ่านมา มีปัญหาคือเครียดและคิดเรื่องตายบ่อยมากค่ะ อ่านมาถึงตรงนี้ขอทายเลยว่าทุกคนคงคิดว่าอายุแค่นี้ จะมาคิดเรื่องพวกนี้ทำไม ขอบอกเลยค่ะว่าไม่รู้ค่ะ 5555555
ขอเล่าอาการนะคะ เราเรียนคณะวิทย์สุขภาพค่ะ แล้วค่อนข้างจะเครียดกับการเรียนที่แข่งขันมาก รู้สึกเลยว่ามีการแบบนี้ตอนเริ่มเข้ามาเรียนมหาลัยเองค่ะ อาการที่มีคือ เหนื่อยกับชีวิตค่ะ คิดว่าทำไมต้องมาทำอะไรอย่างนี้ ร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำ(อยู่หอกับเมทค่ะ เลยต้องแอบไปร้องไห้ตอนอาบน้ำ) หนักหน่อยก็มองน้ำยาล้างห้องน้ำแล้วก็คิดว่ากินไปจะเป็นยังไงนะ จะมีคนมาเจอศพเรามั้ยนะ หรือไม่ก็ไปยอนมองวิวตรงระเบียง มองลงไปข้างล่างแล้วก็คิดว่า โดดไปจะตายมั้ยนะ จะโดนคนด้านล่างมั้ยนะ ถ้าไม่ตายจะทำยังไง อันนี้เป็นความคิดตอนช่วงหนักๆนะคะ ถ้าเบาๆก็จะเป็นแค่ แบบ เดินลงไปซื้อข้าวแล้วกำลังขึ้นห้องก็มีความคิดแบบว่า เฮ้อ อยากตายจัง ผุดขึ้นมาซะอย่างนั้น ก็ไม่ได้ถึงกับว่าคิดทุกวันนะคะ แต่ก็คิดอยู่บ่อยๆ
แน่นอนว่าเราคิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า เราเบื่อความคิดแย่ๆในหัวของเราค่ะ เคยบอกแม่ให้พาไปหาหมอได้มั้ย แต่แม่ตอบกลับเรามาว่า 'อย่าเป็นอีกคนเลยนะ' (พี่สาวเราเป็นโรคนี้ค่ะ) จริงๆแล้วเราก็คิดนะ แล้วทำไมเราถึงเป็นไม่ได้นะ 5555555555555555555 บางครั้งเราก็คิดว่า หรือเราจะแค่เครียด เพราะตอนปิดเทอมเล็กแล้วกลับมาอยู่บ้าน เราก็ไม่ได้มีความคิดอยากจะตายอะไรค่ะ แต่ว่าตอนนี้กำลังปิดเทอมใหญ่ค่ะ เราไม่ได้เครียดอะไรอยู่ด้วยซ้ำ แต่เรายังคิดเรื่องตายอยู่เรื่อยๆเลยค่ะ คิดไปถึงขั้น จัดงานศพยังไงดี ค่างานก็แพง ลำบากแม่อีก จัดเล็กๆได้มั้ยนะ แค่คนในครอบครัวมาร่วมได้มั้ยนะ ประมาณนี้ค่ะ
ถึงแม้เราจะคิดเรื่องตายบ่อยๆ แต่เราก็ไม่เคยคิดว่าจะทำจริงๆหรอกค่ะ เพราะเรายังตายไม่ได้ 555555 ถ้าเราตายตอนนี้ก็จะลำบากแม่อีก เค้าอุส่าห์เลี้ยงเรามา ค่าเทอมที่อุตส่าห์ส่งให้เราเรียนจะกลายเป็นศูนย์เลย เค้าอุตส่าห์เลี้ยงเรามา เราจะตายตอนนี้ยังไม่ได้ค่ะ เราคิดแบบนั้น ครอบครัวหวังกับเราไว้มากด้วย ที่ยังไม่คิดจะตายจริงๆก็คงเพราะยังมีครอบครัวที่รอเราเรียนจบอยู่นี่แหละ
แต่จริงๆก็แอบคิดว่า ขนาดจะตายยังตายไม่ได้เลย อะไรแบบนั้น 555555555
เนื่ยค่ะ ถ้านับๆดูเราพิมพ์คำว่าตายบ่อยมากเลยนะคะเนื่ย 555555 เราถึงบอกว่าเรารำคาญความคิดแบบนี้ในหัวเรา ไม่รู้ว่าอยู่ไปเพื่ออะไร เบื่อที่จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อ เรียนก็เครียด(มากๆๆๆๆ) บอกใครก็ไม่ได้ ก็บอกแหละค่ะแต่เค้าก็ไม่เข้าใจเรา ._. เราไม่เคยบอกแม่เรื่องความคิดที่เราอยากตายนะคะ แต่เราบอกเพื่อนค่ะ ตอนแรกเรานึกว่าเราจะพูดอะไรแบบนี้ให้เพื่อนฟังได้เรื่อยๆ จนเพื่อนบอกเราว่า อย่าเพิ่งไปคิดอะไรเยอะเลย เพิ่งจบปี1เอง ตอนนี้เราก็เลยไม่รู้จะไปพูดเรื่องแบบนี้กับใครเลยค่ะ
เราเกลียดคำว่า สู้ๆนะ เพราะเรารู้สึกว่าทำไมเราต้องสู้ด้วย เราเครียดง่ายมากๆทั้งเรื่องเรียนแล้วก็เรื่องที่บ้าน ครั้งก่อนคะแนนมิดเทอมตกมีนเราก็เครียดมากถึงขั้นหัวตื่อร้องไห้แล้วหลับไปเลยค่ะ ตื่นมาก็ยังไม่หาย ตอนนั้นแย่มากๆเลย รู่สึกอยากตายซะตรงนั้น คิดไปหมดเลยว่าโดดตึกเลยดีมั้ย กินยาล้างห้องน้ำดีมั้ย สุดท้ายก็จบตรงที่ชวนเพื่อนไปกินข้าวด้วยค่ะ ก็ยังดี แต่พอเราบอกแม่ว่าคะแนนเราไม่ดีแล้วแม่ตอบกลับเรามาว่าเพราะเราเล่นมากเกินไปไง เราสนิทกับแม่มากๆนะคะ เรารู้ว่าแม่เตือนเราเพราะเราก็ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แต่พอได้ยินก็เหนื่อยไปหมดเลยค่ะ รู้สึกแบบ ที่ทำไปนี่เพื่อใครกันนะคะ ทำไมต้องทาทำอะไรแบบนี้นะ ประมาณนั่นค่ะ
แต่เราไม่มีอาการนอนไม่หลับนะคะ มีแต่อาการนอนมากเกินไปค่ะ เหนื่อยง่ายด้วย ง่วงบ่อยด้วย ตอนเปิดเทอมถ้ามีเรียนบ่ายถ้าเราไม่เอาคาเฟอีนเข้าตัวก็คือหลับค่ะ กลับหอมาแต่ละวันก็รู้สึกเพลีย เตียงดูดไปเลยค่ะ แล้วเป็นแบบนี้ทุกวัน แต่เกรดเราก็ไม่ได้แย่อะไรนะคะ ก็3+ทั้งสองเทอม แต่ไม่รู้ว่าแปลกมั้ย ที่เราจะไม่ชอบตอนที่พ่อแม่อวดเพื่อนว่าเราเรียนที่ไหน เพราะเรารู้สึกว่าความเหนื่อยที่เราต้องเจอไม่ใช่เครื่องมือที่จะให้เค้าไปอวดใครนะ แบบนี้อ่ะค่ะ
ขอบคุณที่รับฟังนะคะ เหมือนเราแค่มาระบายเฉยๆเลย ไม่รู้มีใครอ่านจบมั้ย แต่ขอบคุณที่ให่พื้นที่เราระบายนะคะ