คือเรื่องมันเริ่มตอนปี 59 ตอนนั้นผมขึ้นปีหนึ่งมีรุ่นพี่คนหนึ่งเข้ามาชวนออกงานทำนองเล่นละครตามโรงเรียนสร้างกิจกรรมให้เด็กๆ ทำนองนี่แล้วผมก็ได้ไป แล้วผมได้รับบทมาเล่นเป็นตัวร้ายแล้วต้องเล่นตามผมเอามาซ้อมเดือนกว่าทั้งคนเดียวและกับเพื่อนๆ พี่ๆ
ครับงานมันก็จบลงด้วยดีแต่ผมไม่จบ มันเริ่มเป็นหนักขึ้นเหมือนผมอินกับบททั้งๆ ที่ไม่ใช่ มันเป็นหนักขึ้น หนักขึ้น คืนหนึ่ง แฟนผมบอกว่าผมพยายามบีบคอเธอ ตอนนอนหลับ ผมรู้เรื่องนี้หลังจากนั้นสามวันเธอไม่ยอมบอกผม เฮ้ยแบบ โคตรช็อคเลยครับ ผมเลยคิดว่า
แบบนี่ไม่ได้แล้ว ผมเลยไปปรึกษาหมอ แต่ผลตรวจก็ปรกติ หมอบอกผมเครียด แต่ไม่ ไม่เลยถ้าไม่นับไอ้ที่เป็นอยู่ เรียนเรียบร้อย เพื่อนฝูงโอเค แฟนก็กลุ้มเพราะไปละเมอบีบคอเขา
แต่ผมไม่เชื่อเรื่องผีสางครับ แม่ผมท่านบอกให้มาหาคนนั้นคนนี้ไร้สาระมากๆ อาการของผมมันต้องหาสาเหตุได้สิ จากนั้นก็เป็นๆ หายๆ แต่มีวันหนึ่งครับ เท่าที่จำได้ผมไปแตะบอลกับเพื่อนแล้วกลับห้องมานอนผมจำได้ดีเลย 9 ตุลา ปี60 ผมตื่นขึ้นมาในรถตัวเองที่บ้านหนองใหญ่ชลบุรีไม่เคยรู้จักว่ามีไม่เคยมาไม่มีญาติ สุดท้ายพบว่าไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้างหลังจากที่หมดสติไป หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ พอกลับห้องมาแฟนผมวิ่งเข้ามากอดผมถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเล่าว่า ผมพูดบทที่ใช้แสดงออกมาอาการเหมือนปรกติแต่ครั้งนี้มันแย่ แย่มากๆ ผมทำเรื่องเลวร้ายกับเธอ แล้วขับรถหนีหายไป
ผมรักและแคร์ ผมให้เกียรติเธอ แล้วผมทำเรื่องแบบนั้นลงไป หลังจากวันนั้นผมตั้งใจจะฆ่าตัวตาย วันนั้นผมซื้อเหล้าและดื่มมันให้ลืมตายก่อนจะหาตึกแล้วกระโดดมันกะให้ตาย แต่ผมไม่ตาย ลุงผมค่อนข้างมีเอ่อ.. ท่านช่วยปิดข่าวเรื่องผมเอาไว้ ตอนนี้หมอให้ยาลดความเครียดมาให้แต่ก็ยังยืนยันคำเก่าว่า ผมปรกติแค่เครียดและมีอาการซึมเศร้า ก็แหง๋ ใครบ้างเจอแบบนี้ไม่เศร้า นี่ชีวิตนะ ผมมันอันตราย ทั้งหมดทั้งมวลนี่ผมเขียนเผื่อหมอหรือใครที่ทราบจะช่วยแนะนำผมได้บ้าง และผมจะขอเลิกกับแฟนด้วยดีรึเปล่า หากอนาคตต่อจากนี้ผมมีอาการรุ่นแรงกว่าเก่า ช่วยผมที
รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองมาพักใหญ่แล้วครับ เหมือนมีคนอีกคนเข้ามาแทนที่ตัวเอง
ครับงานมันก็จบลงด้วยดีแต่ผมไม่จบ มันเริ่มเป็นหนักขึ้นเหมือนผมอินกับบททั้งๆ ที่ไม่ใช่ มันเป็นหนักขึ้น หนักขึ้น คืนหนึ่ง แฟนผมบอกว่าผมพยายามบีบคอเธอ ตอนนอนหลับ ผมรู้เรื่องนี้หลังจากนั้นสามวันเธอไม่ยอมบอกผม เฮ้ยแบบ โคตรช็อคเลยครับ ผมเลยคิดว่า
แต่ผมไม่เชื่อเรื่องผีสางครับ แม่ผมท่านบอกให้มาหาคนนั้นคนนี้ไร้สาระมากๆ อาการของผมมันต้องหาสาเหตุได้สิ จากนั้นก็เป็นๆ หายๆ แต่มีวันหนึ่งครับ เท่าที่จำได้ผมไปแตะบอลกับเพื่อนแล้วกลับห้องมานอนผมจำได้ดีเลย 9 ตุลา ปี60 ผมตื่นขึ้นมาในรถตัวเองที่บ้านหนองใหญ่ชลบุรีไม่เคยรู้จักว่ามีไม่เคยมาไม่มีญาติ สุดท้ายพบว่าไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้างหลังจากที่หมดสติไป หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ พอกลับห้องมาแฟนผมวิ่งเข้ามากอดผมถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเล่าว่า ผมพูดบทที่ใช้แสดงออกมาอาการเหมือนปรกติแต่ครั้งนี้มันแย่ แย่มากๆ ผมทำเรื่องเลวร้ายกับเธอ แล้วขับรถหนีหายไป
ผมรักและแคร์ ผมให้เกียรติเธอ แล้วผมทำเรื่องแบบนั้นลงไป หลังจากวันนั้นผมตั้งใจจะฆ่าตัวตาย วันนั้นผมซื้อเหล้าและดื่มมันให้ลืมตายก่อนจะหาตึกแล้วกระโดดมันกะให้ตาย แต่ผมไม่ตาย ลุงผมค่อนข้างมีเอ่อ.. ท่านช่วยปิดข่าวเรื่องผมเอาไว้ ตอนนี้หมอให้ยาลดความเครียดมาให้แต่ก็ยังยืนยันคำเก่าว่า ผมปรกติแค่เครียดและมีอาการซึมเศร้า ก็แหง๋ ใครบ้างเจอแบบนี้ไม่เศร้า นี่ชีวิตนะ ผมมันอันตราย ทั้งหมดทั้งมวลนี่ผมเขียนเผื่อหมอหรือใครที่ทราบจะช่วยแนะนำผมได้บ้าง และผมจะขอเลิกกับแฟนด้วยดีรึเปล่า หากอนาคตต่อจากนี้ผมมีอาการรุ่นแรงกว่าเก่า ช่วยผมที