เรื่องของความรู้สึก

บางทีมันก็นอยน่ะ แบบ มันเหมือนมีแค่เราที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียว เราพยายามทำตามคำที่เราพูด แต่คนอื่นไม่เคยแม้แต่จะทำตามคำพูดตัวเอง มันเหนื่อยที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ พยายามไม่คิด ทำเป็นไม่สนใจว่าเขาทำแบบนี้

ไอเราก็อายุไม่น้อยแล้วต้องมารองรับอารมณ์ผู้สูงอายุหูไม่ดี ฟังอะไรเข้าใจหมดแต่ผิดทุกอย่าง แม้แต่เพื่อนเขาไม่มีเขาอยู่ได้ก็จะให้เราไม่มีเพื่อน เราก็จัดให้ตัดเพื่อนที่ดีที่สุดออกไปจากชีวิต แล้วนี่สิทธิใน

จริงๆเราเป็นคนพูดมากแล้วก็ดีดมากๆเลยนะคะแต่บางทีเราก็เงียบจนเพื่อนบางคนยังทักเลยว่าเป็นอะไรเราในตอนนั้นมีความรู้สึกที่ว่าเราไม่อยากพูดอะไรเฉยๆแล้วก็เรารู้สึกว่าทุกครั้งที่เรารู้สึกโกรธหรือไม่พอใจเราจะ

ยิ่งโตยิ่งเหนื่อย มันเครียดจนบางทีรู้สึกแบบไม่อยากจะอยู่แล้วจริงๆ ไม่มีกำลังใจ ไม่มีใครซัพพอร์ตแม้แต่พ่อกับแม่ ไม่มีใครคอยอยู่ข้างๆเลย เครียดจะเป็นจะตายไม่มีใครรู้เลยสักนิด มันเหนื่อยมันหมดกำลังใจจะใช

สวัสดีครับจริงแล้วผมผิดไหมที่บางทีทำตัวงี่เง่า ขอท้าวความก่อนว่าผมพึ่งเรียนจบตอนนี้ก็มาอยู่กับที่บ้านเพื่อรอหางานที่บ้่นมีทั้งพ่อแม่พี่สาวและหลานอีก2คน​ คือเรื่องมันเริ่มจากผมเป็นลูกคนเดียวในบ้านที่

อยากเป็นคนขี้แพ้บ้าง แบบว่า แพ้บ้างโดยที่ไม่มีใครมาด่าว่าเราเหยียบเราซ้ำ แต่มันยากจังเลยค่ะ ทุกคนคาดหวังกับเราและคาดหวังสูงเอามากๆ จนเรารู้สึกว่าเราไม่มีที่ไหนให้เราได้เป็นคนขี้แพ้บ้างเลย ทุกคนเอาแต่ค

เวลาดูข่าวเห็นคนตายด้วยโรคบ้าง ด้วยอายุบ้าง ด้วยอุบัติเหตุบ้าง บางทีผมรู้สึกอิจฉาเขาจังเลยครับ ที่ได้ตาย ผมก็กลัวการตายนะครับ แต่ผมคิดว่าการไม่มีชีวิตอยู่ มันน่าจะสงบ และจบ จริงๆ คนข้างหลังอาจจะใช้เวล

ช่วงนี้สถานการณ์รอบตัว ทั้งเรื่องเศรษฐกิจ การทำงาน หรือแม้แต่ความสัมพันธ์ ดูเหมือนจะบีบให้เราต้องพยายาม เอาตัวรอดกันมากขึ้น  จนบางครั้งมีคำถามว่าสิ่งที่เราทำอยู่นั้น มันคือการปรับตัวตามสัญชาตญาณ

เวลาที่เราได้คุยกับใครสักคนแล้วพอระยะเวลาผ่านไป  คนที่เราคุยด้วย ค่อยๆเปลี่ยนไป ละเลยในสิ่งที่เคยใส่ใจ  แคร์เราน้อยลง หรือแม้แต่ลืมเราไปเลยในบางที  ส่วนอื่นๆ เราคิดว่าเราคงไม่ต้องจัดการ

ในเรื่องดูสวยและเล่นดีกว่าณิชาอีกทำไมช่องลดบทบาทเร็วจัง