ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่ หกสิบหก

ยี่สิบสี่  เดือนห้า ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา มีพบย่อมมีจาก และมีจากย่อมมีพบกันใหม่
ฉันพยายามวางใจของตัวเองให้วางเฉยกับทุกสิ่ง ทุกคน ทุกเหตุการณ์รอบตัวที่เปลี่ยนแปลงในทุกวัน
ไม่ถึงกับว่าปลงตก บรรลุธรรมอะไรหรอก แต่อยู่ๆฉันก็รู้สึกว่า ตัวเองมองอะไรรอบตัวไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

บางอย่างที่เรายึดมั่นว่าดี อาจไม่ดี
บางคนที่เราเชื่อใจได้ อาจคิดไม่ซื่อ
บางเรื่องที่เราตื่นเต้น แท้จริงอาจแค่ประโยคบอกเล่า ลอยมาแล้วลอยไป

เริ่มต้นวันนี้ด้วยหลักความจริงที่พระพุทธองค์ทรงสอนพวกเราชาวพุทธ  อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

ความจริงก็คือ เราเกิดมาคนเดียวและตายไปคนเดียว แม้คนสองคนจะตายพร้อมกัน กอดคอกันตาย เวลาเผา เขาก็แยกกันอยู่ดี ภพภูมิหลังความตายกหารู้ไม่ว่าจะได้อยู่ด้วยกัน

ดังนั้นอย่าเอาอารมณ์ เอาชีวิตไปผูกติดกับใคร ไม่ว่าจะเป็น เพื่อน ครอบครัว หรือคนรัก

นั่นแหละสิ่งที่ได้ยินได้ฟังมาตลอด แต่เพิ่งจะรู้แจ้งเห็นจริงตามก็ไม่นานมานี้
เพิ่งจะรู้ว่าความสุขมันง่าย แค่ปล่อย

จบเรื่องมโนกรรม ไว้แค่นี้ดีกว่า มาต่อเรื่องกายกรรมเถอะ

วันนี้หมดไปกับงานในโรงเห็ด ไม่น่าเชื่อว่าราเขียวจะลามไวปานไฟไหม้ทุ่งแบบนี้  วันก่อนยังมีแค่ห้าก้อน วันนี้ปาเข้าไปเกือบร้อยก้อน  คุณพระขวัญเอ้ยขวัญมา  ภาระกิจตามหาปูนแดงสำเร็จที่ตลาดเกือบในตัวเมืองเลยทีเดียว
หลังจากผสมและจัดการตามสูตร ที่ครูในยูทูปสอนมา เล่นเอาเกือบเย็น เวลาเหลือนิดหน่อยก่อนค่ำ ฉันเลยหาพื้นที่ลงต้นแมคคาเดเมียทั้งหกต้นซะให้เรียบร้อย เล่นเอาเหงื่อแตกเหมือนกัน

ช่วงนี้งดการรดน้ำเห็ดสักสองวัน ฉีดๆแค่ก้อนที่มีเห็ดเล็กก็พอ เป็นการพักเชื้อให้โตก่อนจะรดน้ำให้ออกรอบใหม่
การปลูกเห็ดทำให้ฉันเป็นคนมีระเบียบและช่างสังเกตมากขึ้น  คิดว่าเป็นของแถมจากการลงทุนลงแรงก็แล้วกัน

ขอจบวันนี้เพียงเท่านี้ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ใหม่นะทุกท่าน