สวัสดีครับ.... ตอนนี้ผมมีเรื่องกลุ้มใจอยากมาเล่าและสอบถามทุกคนหน่อย
ปัจจุบันผมทำงานเป็นพนักงานเอกชนบริษัทแห่งหนึ่ง ด้วยลักษณะงานเป็นสายการผลิต ถึงแม้จะนั่งโต๊ะ มีการแบ่งงานเป็นของตัวเอง แต่ตัวงานก็จำเป็นที่ต้องพูดคุย และประสานงานกับแผนกอื่นบ้างอยู่ดี
แรกๆผมก็ทำงานแบบพอไปได้บ้างไม่ค่อยมีปัญหาแต่ช่วงหลังๆ ผมรู้สึกเครียดและกังวลใจกับเรื่องคนมากเหลือเกิน
โดยส่วนตัวผมเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยเข้าสังคม ชอบคิดมากน่ะครับ อ้อผมอายุประมาณยี่สิบปลายๆน่ะครับ
ที่นั่งผมจะเป็นบู้ทๆ มีนั่งโต๊ะละ สองคน อีกสองคนจะหันหลังชนกัน
ช่วงนี้รู้สึกแย่มากเลย เหมือนผมจะหวาดระแวงน่ะครับ เหมือนเป็นโรคอะไรสักอย่างไม่แน่ใจ เวลาผมนั่งทำงานผมจะทำงานไปโดยไม่สามารถเอาสมาธิไว้ที่หน้าคอม จะต้องคอยเหล่หรือสังเกตคนที่นั่งข้างๆหรือคนที่นั่งบู้ทตรงข้ามทางด้านซ้ายเสมอ อารมณ์เหมือนกลัวน่ะครับ คิดภาพว่า เรานั่งทำงานนิ่งๆ เฉยๆ พอเราจะขยับที หรือแค่หันหน้าไปทางคนข้างๆที เหมือนเขาจะสะดุ้งหรือตกใจเรายังไงไม่รู้
เราจะพิมพ์อะไร ขยับอะไร รู้สึกเลยว่ามีคนกำลังมองเราอยู่ มันเลยทำให้ผมเกร็งมากๆ ไม่กล้าขยับ ไม่กล้าทำอะไร อึดอัดบอกไม่ถูก
ตัวผมเองหรือคนอื่นเองพยายามพูดเพื่อสร้างบรรยากาศแล้ว แต่ก็ยังเหมือนเดิม เหมือนเวลานั่งที่โต๊ะต้องคอยหลอกตัวเองทำเหมือนไม่สนใจนั่งทำงานไปเหมือนยุ่ง ทั้งที่รู้สึกอึดอัดมากจริงๆ ถ้าถามว่าทำไมไม่ทำตัวให้เป็นธรรมชาติ ผมพยายามแล้ว แต่มันฝืนทำไม่ได้จริงๆ
ตัวผมเองไม่แน่ใจว่าเราเป็นอะไร เวลาผมนั่งทานอาหารในที่สาธารณะ จากเหมือนก่อนจะนั่งทานได้ไม่มีปัญหาอะไร แต่ช่วงหลังๆ ถ้านั่งในที่ๆมีคนอยู่ หรือต้องนั่งเป็นกลุ่มหันหน้าเข้าหาใคร จะรู้สึกเกร็งมาก พอเกร็ง จะตักข้าวใส่ปากทีหรือขยับที มันช่างยากลำบากเหลือเกิน อาจฟังเหมือนเรื่องตลก แต่ผมจะรู้สึกกลัว เหมือนมีคนมองผมอยู่ ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าจริงๆในชีวิตไม่มีใครมาจ้องมองเราหรือสังเกตเรามากมายหรอก เราไปคอยจ้องหรือสังเกตเขาเอง
เวลานั่งรถสาธารณะถ้ามีคนมานั่งข้างๆ ผมจะรู้สึกเกร็ง จะนั่งนิ่งๆ ไม่ค่อยขยับ คนที่มานั่งข้างๆเหมือนพวกเขาจะรู้สึกได้ มันเลยดูเหมือนอึดอัด ว่าเราไปจ้องมองอะไรพวกเขาหรือเปล่า พอผมจะขยับที คนอื่นๆจะรู้สึกเหมือนตกใจไปหมดเลย
ตอนนี้รู้สึกเครียดมากเลยครับ ทำยังไงเราถึงจะไม่กลัวคนอื่นหรือสามารถนั่งทำงานได้โดยไม่เหล่ตาหรือสนใจใคร
อยากทำงานที่ต้องทำคนเดียวหรือไม่ต้องนั่งอยู่กับใครมากเลย เราจะได้ไม่ต้องเจอปัญหานี้อีก
ขอบคุณทุกคนมากน่ะที่เข้ามาอ่าน.....
รู้สึกเครียดในชีวิต เราเป็นโรคอะไรหรือเปล่า จะแก้ปัญหายังไงดี
ปัจจุบันผมทำงานเป็นพนักงานเอกชนบริษัทแห่งหนึ่ง ด้วยลักษณะงานเป็นสายการผลิต ถึงแม้จะนั่งโต๊ะ มีการแบ่งงานเป็นของตัวเอง แต่ตัวงานก็จำเป็นที่ต้องพูดคุย และประสานงานกับแผนกอื่นบ้างอยู่ดี
แรกๆผมก็ทำงานแบบพอไปได้บ้างไม่ค่อยมีปัญหาแต่ช่วงหลังๆ ผมรู้สึกเครียดและกังวลใจกับเรื่องคนมากเหลือเกิน
โดยส่วนตัวผมเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยเข้าสังคม ชอบคิดมากน่ะครับ อ้อผมอายุประมาณยี่สิบปลายๆน่ะครับ
ที่นั่งผมจะเป็นบู้ทๆ มีนั่งโต๊ะละ สองคน อีกสองคนจะหันหลังชนกัน
ช่วงนี้รู้สึกแย่มากเลย เหมือนผมจะหวาดระแวงน่ะครับ เหมือนเป็นโรคอะไรสักอย่างไม่แน่ใจ เวลาผมนั่งทำงานผมจะทำงานไปโดยไม่สามารถเอาสมาธิไว้ที่หน้าคอม จะต้องคอยเหล่หรือสังเกตคนที่นั่งข้างๆหรือคนที่นั่งบู้ทตรงข้ามทางด้านซ้ายเสมอ อารมณ์เหมือนกลัวน่ะครับ คิดภาพว่า เรานั่งทำงานนิ่งๆ เฉยๆ พอเราจะขยับที หรือแค่หันหน้าไปทางคนข้างๆที เหมือนเขาจะสะดุ้งหรือตกใจเรายังไงไม่รู้
เราจะพิมพ์อะไร ขยับอะไร รู้สึกเลยว่ามีคนกำลังมองเราอยู่ มันเลยทำให้ผมเกร็งมากๆ ไม่กล้าขยับ ไม่กล้าทำอะไร อึดอัดบอกไม่ถูก
ตัวผมเองหรือคนอื่นเองพยายามพูดเพื่อสร้างบรรยากาศแล้ว แต่ก็ยังเหมือนเดิม เหมือนเวลานั่งที่โต๊ะต้องคอยหลอกตัวเองทำเหมือนไม่สนใจนั่งทำงานไปเหมือนยุ่ง ทั้งที่รู้สึกอึดอัดมากจริงๆ ถ้าถามว่าทำไมไม่ทำตัวให้เป็นธรรมชาติ ผมพยายามแล้ว แต่มันฝืนทำไม่ได้จริงๆ
ตัวผมเองไม่แน่ใจว่าเราเป็นอะไร เวลาผมนั่งทานอาหารในที่สาธารณะ จากเหมือนก่อนจะนั่งทานได้ไม่มีปัญหาอะไร แต่ช่วงหลังๆ ถ้านั่งในที่ๆมีคนอยู่ หรือต้องนั่งเป็นกลุ่มหันหน้าเข้าหาใคร จะรู้สึกเกร็งมาก พอเกร็ง จะตักข้าวใส่ปากทีหรือขยับที มันช่างยากลำบากเหลือเกิน อาจฟังเหมือนเรื่องตลก แต่ผมจะรู้สึกกลัว เหมือนมีคนมองผมอยู่ ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าจริงๆในชีวิตไม่มีใครมาจ้องมองเราหรือสังเกตเรามากมายหรอก เราไปคอยจ้องหรือสังเกตเขาเอง
เวลานั่งรถสาธารณะถ้ามีคนมานั่งข้างๆ ผมจะรู้สึกเกร็ง จะนั่งนิ่งๆ ไม่ค่อยขยับ คนที่มานั่งข้างๆเหมือนพวกเขาจะรู้สึกได้ มันเลยดูเหมือนอึดอัด ว่าเราไปจ้องมองอะไรพวกเขาหรือเปล่า พอผมจะขยับที คนอื่นๆจะรู้สึกเหมือนตกใจไปหมดเลย
ตอนนี้รู้สึกเครียดมากเลยครับ ทำยังไงเราถึงจะไม่กลัวคนอื่นหรือสามารถนั่งทำงานได้โดยไม่เหล่ตาหรือสนใจใคร
อยากทำงานที่ต้องทำคนเดียวหรือไม่ต้องนั่งอยู่กับใครมากเลย เราจะได้ไม่ต้องเจอปัญหานี้อีก
ขอบคุณทุกคนมากน่ะที่เข้ามาอ่าน.....