เราเคยมีประสบการณ์ไม่ดีกับครูท่านหนึ่งจนจำฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้เรย ปกติเราตัดหน้าม้ามาตั้งแต่ม.ต้น พอขึ้นม.ปลายเราก็ยังตัดอยู่ ซึ่งจะว่าผิดระเบียบไหมมันก็ผิด
อันนี้เราก็ยอมรับ แต่มันเป็นกฎที่ไม่เคร่งครัดแบบปล่อยไปขอแค่เวลามีงานพิธีการ หรือตรวจผมก็เก็บหน้าม้าให้เรียบร้อย อ.หัวหน้าระดับม.ปลายของเราเขาเหมือนเป็นคนที่ต้องเป๊ะทุกอย่าง เขาเลยสั่งให้เก็บหน้าม้าทุกคนเวลาเข้าแถว เราจะโดนหนักช่วงม.5
ไม่รู้ว่าทำไม
เค้าก็ว่าเราตั้งแต่ตอนม.4เรื่องหน้าม้าละ ว่าเก็บไม่เรียบร้อยโดนว่าบ่อยจนเค้าจำหน้าเราได้ ช่วงม.5ที่มันหนักเนี่ยเพราะเรารู้สึกว่าเหมือนเค้าจ้องจับผิดเราตลอดเวลา เช่น เข้าแถวตอนเช้าตอนที่นั่งรออ.ประจำวันพูดหน้าเสาธง ทุกคนก็นั่งคุยนั่งเล่นกันเราก็เป็นหนึ่งในนั้น เราแค่หันไปหัวเรากับเพื่อนข้างห้องเบาๆอะเขาเดินเข้ามาตบหัวอย่างแรง เน้นว่าแรงจริงๆทั้งที่เรานั่งอยู่ด้านหน้าๆเขาเดินมาเพื่อตบหัวเราที่หันไปหัวเราะอะ ซึ่งเราพูดได้เรยว่าหัวเราะครั้งเดียวจริงๆไม่ได้พูดอะไรซักคำเรย แต่เขาก็ตบเราแค่คนเดียวเราคิดว่าเขาเดินมาจากข้างหลัง เขาก็น่าจะเห็นไหมว่ามีเพื่อนคุยกันอยู่ แต่เขาก็เดินเลยมาล่ะมาตบหัวเราเรย หรือแบบคิดว่าเรานั่งหัวเราะคนเดียวเรอ??? เราจะได้เจอกับหัวหน้าระดับทุกเช้าาเขาจะเดินมาเพื่อตรวจเด็กแล้วก็เค้าแถวด้วย ดังนั้นก็ต้องเก็บผมทุกเช้า แล้วมีวันนึงเราลืมกิฟ คือมันไม่มีแล้วและมันถึงเวลาเข้าแถวเราก็ต้องปล่อยหน้าม้ามา พอเขาเดินมาเราหันไปมองแล้วรู้เรยอะว่าเขามองเรามา รู้ตัวแล้วว่าต้องโดนด่าแน่ๆ พอเขามาถึงมัก็โดนจิงๆค่ะเขาเดินลิ่วเข้ามาตะคอกใส่เราเลยว่าเนี่ย บอกแล้วจไม่จำ จะไว้ทำไมไอ่หน้าม้าหน้าหมาเนี่ย แล้วบอกประมาณว่าอย่าให้เห็นอีกนะจะตัดให้สั้นเหลือแต่ตอเรย แล้วเค้าด่าแบบดังมากซึ่งมันเป็นตอนเข้าแถวเพื่อนห้องอื่นหันมามอง เราก็ได้แต่ตอบว่าค่ะๆไปแค่นั้น พอวันต่อมาอันนี้จำได้แม่นเรยว่าวันต่อมาจิงๆ มีเพื่อนห้องนึงนางเป็นหัวหน้าห้องแล้วนางเป็นเด็กห้องที่เขาสอนด้วยไม่ได้เก็บหน้าม้า เราก็คิดว่านางต้องโดนอ.ด่าแน่ๆเรยเพราะเมื่อวานเค้าเพิงด่าเราเรื่องไม่เก็บหน้าม้าให้คนทั้งระดับชั้นฟัง พออ.เดินมาถึงเขาแค่หันไปมองแล้วไม่พูดอะไรซักคำ เรานี่แบบเงิบมากกก คือเมื่อวานด่าเราแบบเรื่องใหญ่ ด่าซะดังเรยพอมาวันนี้แบบไม่ด่าอ*คนนั้นสักคำเราก็แบบเฟลมากอะล วันไหนเราลืมมัดโบว์มาแกก็ตาดีเห็นหัวเราว่าไม่มัดมาก็เอามาด่าอีกแล้วบังเอิญเราก็ดีนไปเห็นว่าคนข้างหลังไม่ได้มัดโบว์แต่เราก็โดนด่าคนเดียวแถมยังดึงผมก็คิดว่าอ.คงบังเอิญเห็นแค่เราคนเดียว ตอนไปค่ายมีตอบคำถามแจกตังมันบังเอิญสุ่มโดนเราออกไปพูดข้างหน้า แล้วเราตอบไม่ได้พอตอนเลิกจะแยกย้ายกันไปนอนก็มาพูดว่าเนี่ยคำตอบอยู่จรงหน้าแท้ๆก้ตอบไม่ได้ไม่ฉลาด โง่ไม่มีไหวพริบเรย แล้วเค้าพูดต่อหน้าผู้หญิงทั้งระดับชั้นอะเราทำไรไม่ได้นอกจากยืนก้มหน้าแบบไม่อยากมองหน้าใครเรย ช่วงนั้นเนี่ยเราโดนว่าต่อหน้าคนอื่นเรื่องแบบนี้บ่อยมากอะ จนบางวันกลับบ้านมาก็กลับมาร้องไห้ความรู้สึกตอนนั้นแบบไม่อยากไปเข้าแถวตอนเช้าเรย จากที่เราปกติยืนเข้าแถวด้านหน้าก็ย้ายมาอยู่ท้ายๆแถวเพราะไม่อยากเจอหน้าอ. ขนาดเวลาเเินในโรงเรียนเราก็เดินเลี่ยงตลอด สำหรับอีกเรท่องที่เรารู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเรยคือที่โรงเรียนจะมีการแจกแจกเกรียติบัตรให้คนที่ทำตามกฎ เราไม่ได้อยากได้เกียรติบัตรนะเรารู้ว่าเราก็ไม่ได้ทำจามกฎ แต่คนที่ได้นั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่าเราเรยมีเพื่อนที่ซอยผม นุ่งกระโปรงสั้น ถุงเท้าสั้น โดดเข้าแถวตอนเช้าได้รางวัล จนอ.ที่ปรึกษาเรียกเราเข้าไปถามว่าไปทำอะไรผิดมารึเปล่าทำไมไม่ได้รางวัล เพรสเขาส่งชื่อเราไปให้หัวหน้าระดับเป็นคนแรกเลยนะ ซึ่งเราก็ไม่รุ้จนกลับมานั่งคิดว่าทำไมไม่ได้เราไม่เคยทพผิดไรนิ๊ นอกจากจะโดนด่าเรื่องหน้าม้า แล้วทำไมคนพวกนั่นถึงได้ล่ะ ??? ที่เราไม่ได้เป้นเพราะเราแย่จิงๆหรทอเพราะเขาจำชื่อเราได้ หลังจากนั้นเราก็อคติกับแกใาตลอดจนแกเกษียร
เรารู้สึกชอบหัวหน้าระดับคนใหม่มากกว่าเพราะแกจะถามเหตุผลเสมอว่าทำไม ถ้าเราลืมโบว์แกก็จะถามว่าทำไมไม่ติดมาเพราะแล้วจึงทำโทษเพื่อครั้งหน้าจะได้ไม่ลืม (เพราะอ.ตีเจ็บจริงๆ😂😂😂 คิดว่าคงไม่กล้าลืมแล้ว).
เรารู้สึกชอบการรับฟังและค่อยลงโทษแบบนี้มากกว่าการที่ จะไม่รับฟังอะไรใครเลย
แท็กคืออะไร?
เคยมีประสบการณ์กับครูแย่ๆไหม
อันนี้เราก็ยอมรับ แต่มันเป็นกฎที่ไม่เคร่งครัดแบบปล่อยไปขอแค่เวลามีงานพิธีการ หรือตรวจผมก็เก็บหน้าม้าให้เรียบร้อย อ.หัวหน้าระดับม.ปลายของเราเขาเหมือนเป็นคนที่ต้องเป๊ะทุกอย่าง เขาเลยสั่งให้เก็บหน้าม้าทุกคนเวลาเข้าแถว เราจะโดนหนักช่วงม.5
ไม่รู้ว่าทำไม
เค้าก็ว่าเราตั้งแต่ตอนม.4เรื่องหน้าม้าละ ว่าเก็บไม่เรียบร้อยโดนว่าบ่อยจนเค้าจำหน้าเราได้ ช่วงม.5ที่มันหนักเนี่ยเพราะเรารู้สึกว่าเหมือนเค้าจ้องจับผิดเราตลอดเวลา เช่น เข้าแถวตอนเช้าตอนที่นั่งรออ.ประจำวันพูดหน้าเสาธง ทุกคนก็นั่งคุยนั่งเล่นกันเราก็เป็นหนึ่งในนั้น เราแค่หันไปหัวเรากับเพื่อนข้างห้องเบาๆอะเขาเดินเข้ามาตบหัวอย่างแรง เน้นว่าแรงจริงๆทั้งที่เรานั่งอยู่ด้านหน้าๆเขาเดินมาเพื่อตบหัวเราที่หันไปหัวเราะอะ ซึ่งเราพูดได้เรยว่าหัวเราะครั้งเดียวจริงๆไม่ได้พูดอะไรซักคำเรย แต่เขาก็ตบเราแค่คนเดียวเราคิดว่าเขาเดินมาจากข้างหลัง เขาก็น่าจะเห็นไหมว่ามีเพื่อนคุยกันอยู่ แต่เขาก็เดินเลยมาล่ะมาตบหัวเราเรย หรือแบบคิดว่าเรานั่งหัวเราะคนเดียวเรอ??? เราจะได้เจอกับหัวหน้าระดับทุกเช้าาเขาจะเดินมาเพื่อตรวจเด็กแล้วก็เค้าแถวด้วย ดังนั้นก็ต้องเก็บผมทุกเช้า แล้วมีวันนึงเราลืมกิฟ คือมันไม่มีแล้วและมันถึงเวลาเข้าแถวเราก็ต้องปล่อยหน้าม้ามา พอเขาเดินมาเราหันไปมองแล้วรู้เรยอะว่าเขามองเรามา รู้ตัวแล้วว่าต้องโดนด่าแน่ๆ พอเขามาถึงมัก็โดนจิงๆค่ะเขาเดินลิ่วเข้ามาตะคอกใส่เราเลยว่าเนี่ย บอกแล้วจไม่จำ จะไว้ทำไมไอ่หน้าม้าหน้าหมาเนี่ย แล้วบอกประมาณว่าอย่าให้เห็นอีกนะจะตัดให้สั้นเหลือแต่ตอเรย แล้วเค้าด่าแบบดังมากซึ่งมันเป็นตอนเข้าแถวเพื่อนห้องอื่นหันมามอง เราก็ได้แต่ตอบว่าค่ะๆไปแค่นั้น พอวันต่อมาอันนี้จำได้แม่นเรยว่าวันต่อมาจิงๆ มีเพื่อนห้องนึงนางเป็นหัวหน้าห้องแล้วนางเป็นเด็กห้องที่เขาสอนด้วยไม่ได้เก็บหน้าม้า เราก็คิดว่านางต้องโดนอ.ด่าแน่ๆเรยเพราะเมื่อวานเค้าเพิงด่าเราเรื่องไม่เก็บหน้าม้าให้คนทั้งระดับชั้นฟัง พออ.เดินมาถึงเขาแค่หันไปมองแล้วไม่พูดอะไรซักคำ เรานี่แบบเงิบมากกก คือเมื่อวานด่าเราแบบเรื่องใหญ่ ด่าซะดังเรยพอมาวันนี้แบบไม่ด่าอ*คนนั้นสักคำเราก็แบบเฟลมากอะล วันไหนเราลืมมัดโบว์มาแกก็ตาดีเห็นหัวเราว่าไม่มัดมาก็เอามาด่าอีกแล้วบังเอิญเราก็ดีนไปเห็นว่าคนข้างหลังไม่ได้มัดโบว์แต่เราก็โดนด่าคนเดียวแถมยังดึงผมก็คิดว่าอ.คงบังเอิญเห็นแค่เราคนเดียว ตอนไปค่ายมีตอบคำถามแจกตังมันบังเอิญสุ่มโดนเราออกไปพูดข้างหน้า แล้วเราตอบไม่ได้พอตอนเลิกจะแยกย้ายกันไปนอนก็มาพูดว่าเนี่ยคำตอบอยู่จรงหน้าแท้ๆก้ตอบไม่ได้ไม่ฉลาด โง่ไม่มีไหวพริบเรย แล้วเค้าพูดต่อหน้าผู้หญิงทั้งระดับชั้นอะเราทำไรไม่ได้นอกจากยืนก้มหน้าแบบไม่อยากมองหน้าใครเรย ช่วงนั้นเนี่ยเราโดนว่าต่อหน้าคนอื่นเรื่องแบบนี้บ่อยมากอะ จนบางวันกลับบ้านมาก็กลับมาร้องไห้ความรู้สึกตอนนั้นแบบไม่อยากไปเข้าแถวตอนเช้าเรย จากที่เราปกติยืนเข้าแถวด้านหน้าก็ย้ายมาอยู่ท้ายๆแถวเพราะไม่อยากเจอหน้าอ. ขนาดเวลาเเินในโรงเรียนเราก็เดินเลี่ยงตลอด สำหรับอีกเรท่องที่เรารู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเรยคือที่โรงเรียนจะมีการแจกแจกเกรียติบัตรให้คนที่ทำตามกฎ เราไม่ได้อยากได้เกียรติบัตรนะเรารู้ว่าเราก็ไม่ได้ทำจามกฎ แต่คนที่ได้นั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่าเราเรยมีเพื่อนที่ซอยผม นุ่งกระโปรงสั้น ถุงเท้าสั้น โดดเข้าแถวตอนเช้าได้รางวัล จนอ.ที่ปรึกษาเรียกเราเข้าไปถามว่าไปทำอะไรผิดมารึเปล่าทำไมไม่ได้รางวัล เพรสเขาส่งชื่อเราไปให้หัวหน้าระดับเป็นคนแรกเลยนะ ซึ่งเราก็ไม่รุ้จนกลับมานั่งคิดว่าทำไมไม่ได้เราไม่เคยทพผิดไรนิ๊ นอกจากจะโดนด่าเรื่องหน้าม้า แล้วทำไมคนพวกนั่นถึงได้ล่ะ ??? ที่เราไม่ได้เป้นเพราะเราแย่จิงๆหรทอเพราะเขาจำชื่อเราได้ หลังจากนั้นเราก็อคติกับแกใาตลอดจนแกเกษียร
เรารู้สึกชอบหัวหน้าระดับคนใหม่มากกว่าเพราะแกจะถามเหตุผลเสมอว่าทำไม ถ้าเราลืมโบว์แกก็จะถามว่าทำไมไม่ติดมาเพราะแล้วจึงทำโทษเพื่อครั้งหน้าจะได้ไม่ลืม (เพราะอ.ตีเจ็บจริงๆ😂😂😂 คิดว่าคงไม่กล้าลืมแล้ว).
เรารู้สึกชอบการรับฟังและค่อยลงโทษแบบนี้มากกว่าการที่ จะไม่รับฟังอะไรใครเลย
แท็กคืออะไร?