ทำใจกับการสูญเสียคนในครอบครัว

ผมพึ่งขึ้นมหาลัยปี3เรียนต่างจังหวัดนานๆจะได้กลับบ้าน ตาก็ล้มป่วยหนักมาได้หลายปีอยู่กันมาตั้งแต่เด็กๆมีทุกข์สุขด้วยกันมีโกรธและด่ากันบ้างช่วยยังเด็กและเสียดายมากครับี่ตอนเด็กคิดไม่ได้ไม่ค่อยดูแลหรือพูดดีกับแกเลยจนพึ่งมาตระหนักช่วงม.1จนถึงตอนนี้แล้วรอบนี้ล่าสุดก็วูบสั่นเกร็งตอนกำลังจะพาไปโรงพยาบาลเลยเียกกู้ภัยมาช่วยยกตอนนี้อยู่ห้องพิเศษได้3วันแล้วอาการหน้าตาก็ดีสดใสขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ก็ด้วยความชราและโรคต่างๆก็คงจะกลับมาแข็งแรงกว่านี้ไม่ได้แล้ว ล่าสุดแม่ที่ผลัดกันเฝ้าตากับน้าที่โรงบาลก็กลับมาก็คุยกับแกแปบๆแกก็บกว่า"พวกเราต้องเตรียมใจไว้นะไม่รู้แกจะไปเมื่อไหร่ ตาเป็นคนทำงานหนักมาทั้งชีวิตเพื่อครอบครัวตื่นตี2ตี3ตี5ทุกวันมายกของแบกของหนักๆมาให้ข้าวหมูแต่หัวเช้า" โมเม้นล่าสุดที่จำได้เลยก็ช่วงม.4กลับจากรด.พ่อก้พาตายายมารับด้วยเลยแวะเข้าเมืองไปกินบุฟเฟ่กัน มีช่วงที่กุ้งสุกแล้วตาแกก็แกะกุ้งให้ยายตลอดตัวเองนั่งกินหัวมีหลายครั้งเลย.

#ส่วนตัวเข้าใจครับว่ามันเป็นธรรมชาติของชีวิตผมเองทุกคนเองก็ต้องตายเหมือนกันแต่ผมรู้สึกว่ามันหนักหน่วงมันยากที่จะยอมรับผมเริ่มซึมมาตั้งแต่กลับจากมหาลัยช่วงปิดเทอม.