ดิฉันไม่รู้จะไประบายปัญหานี้ได้อย่างไร
ขอระบายในนี้เลยละกันค่ะ
ดิฉันเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เกิด พ่อแม่เลิกกันตั้งแต่ดิฉันอายุ 2 ขวบ ดิฉันถูกเลี้ยงมากับปู่กับย่า เพราะว่า เพราะว่าพ่อดิฉันทำงานที่ กทม. ดิฉันถูกเลี้ยงมาด้วยคำ อี ไม่มีคำพูดว่า ลูก น้อง หลาน เลย ดิฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไม ปู่กับย่า ถึงเรียกหลานคนอื่น ว่าน้อง แต่เรียกดิฉันว่า อี พอดิฉันโตมา พ่อดิฉันก้อกลับมาอยู่บ้าน ดิฉันเคยปรึกษาพ่อ ทุกครั้งที่ปรึกษา จะกลายเป็นว่า ดิฉันเรื่องเยอะ เป็นเด็กสร้างปัญหา
พอวันหนึ่ง ดิฉันเข้า มหาลัย ในเชียงใหม่ ดิฉันต้องทำงานด้วยเรียนด้วย เนื่องจากว่า พ่อดิฉันมีเงินไม่พอที่จะส่งชั้นเรียน ดิฉันไม่มีรถเครื่อง ทีวีสักเครื่องในหอ ก้อไม่มี ดิฉันจึงขอพ่อซื้อรถเครื่องให้ พ่อก้อซื้อรถเครืองมือสองให้ ดิฉันก้อเอารถเครื่องไปทำงานช่วงเช้า ตอนเย็นก้อมาเรียนภาคค่ำ เป็นแบบนี้มา 1 ปี พอจะขึ้นปี 2 ดิฉันถูกไทออกจาก มหาลัย เนื่องจากเกรดไม่ถึง ดิฉันก้อไม่กล้าที่จะบอกทางบ้าน พอมาบ้าน สิ่งที่ชั้นพยายามจะบอก กำลังจะอ้าปากบอก ก้อด่าว่าชั้นต่างๆนานา ชั้นเลยออกจากงาน มาทำงานในลำพูน จนกระทั่ง ท้อง ก้อเลยแต่งงาน ตอนนี้มีลูกสาว 1 คน ดิฉันมาอยู่บ้านสามี อยู่มาวันหนึ่งบ้านสามี มีปัญหาทางการเงิน ดิฉันโทรไปขอยืมเงินจากพ่อชั้น คำตอบที่ได้จากพ่อชั้น คือไม่มีเงิน ทั้งๆที่พ่อชั้นอยู่ดีกินดีกับ ภรรยาคนใหม่เฉยเลย ชั้นไม่อยากให้ลูกชั้นเป็นแบบฉัน. ฉันเลยประคับประคองครอบครัวมา จนถึงปัจจุบัน. พอถึงเวลาต้องต่อประกัน ดิฉันเลยไปยืมย่าของฉันมา ท่านก้อให้ เพราะว่า ชั้นบอกว่าจะจ่ายให้แกเป็นเดือนๆละ 1,000 บาท มีอยู่เดือนหนึ่ง ฉันได้บอกย่าไปว่า เดือนนี้ไม่มีนะ จะจ่ายให้ วันที 15 นะ ชั้นบอกไปแล้ว ย่าของชั้นก้อไปถามแฟนชั้นอีก. คืออะไรค่ะ ก้อชั้นบอกไปแล้ว ว่าตอนนี้ไม่มี ทีลูกหลานของแกที่ไม่ใช่ชั้น ให้โดยไม่ถามเอาคืน ให้โดยเขาไมาเอยปาก. ชั้นเคยคิด นะว่า ทำไมชั้นต้องเกิดมาเจอครอบครัวที่ไม่รัก ไม่คอยซัพพอทเรา ทั้งที่ๆครอบครัวคนอื่น ซัพพอทลูกเขาจะตาย.
ปล. ดิฉันไม่รู้จะระบายที่ไหน ขอระบายที่นี้แล้วกันค่ะ ขอบคุณค่ะ
รู้สึกอยู่ตัวคนเดียว
ขอระบายในนี้เลยละกันค่ะ
ดิฉันเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เกิด พ่อแม่เลิกกันตั้งแต่ดิฉันอายุ 2 ขวบ ดิฉันถูกเลี้ยงมากับปู่กับย่า เพราะว่า เพราะว่าพ่อดิฉันทำงานที่ กทม. ดิฉันถูกเลี้ยงมาด้วยคำ อี ไม่มีคำพูดว่า ลูก น้อง หลาน เลย ดิฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไม ปู่กับย่า ถึงเรียกหลานคนอื่น ว่าน้อง แต่เรียกดิฉันว่า อี พอดิฉันโตมา พ่อดิฉันก้อกลับมาอยู่บ้าน ดิฉันเคยปรึกษาพ่อ ทุกครั้งที่ปรึกษา จะกลายเป็นว่า ดิฉันเรื่องเยอะ เป็นเด็กสร้างปัญหา
พอวันหนึ่ง ดิฉันเข้า มหาลัย ในเชียงใหม่ ดิฉันต้องทำงานด้วยเรียนด้วย เนื่องจากว่า พ่อดิฉันมีเงินไม่พอที่จะส่งชั้นเรียน ดิฉันไม่มีรถเครื่อง ทีวีสักเครื่องในหอ ก้อไม่มี ดิฉันจึงขอพ่อซื้อรถเครื่องให้ พ่อก้อซื้อรถเครืองมือสองให้ ดิฉันก้อเอารถเครื่องไปทำงานช่วงเช้า ตอนเย็นก้อมาเรียนภาคค่ำ เป็นแบบนี้มา 1 ปี พอจะขึ้นปี 2 ดิฉันถูกไทออกจาก มหาลัย เนื่องจากเกรดไม่ถึง ดิฉันก้อไม่กล้าที่จะบอกทางบ้าน พอมาบ้าน สิ่งที่ชั้นพยายามจะบอก กำลังจะอ้าปากบอก ก้อด่าว่าชั้นต่างๆนานา ชั้นเลยออกจากงาน มาทำงานในลำพูน จนกระทั่ง ท้อง ก้อเลยแต่งงาน ตอนนี้มีลูกสาว 1 คน ดิฉันมาอยู่บ้านสามี อยู่มาวันหนึ่งบ้านสามี มีปัญหาทางการเงิน ดิฉันโทรไปขอยืมเงินจากพ่อชั้น คำตอบที่ได้จากพ่อชั้น คือไม่มีเงิน ทั้งๆที่พ่อชั้นอยู่ดีกินดีกับ ภรรยาคนใหม่เฉยเลย ชั้นไม่อยากให้ลูกชั้นเป็นแบบฉัน. ฉันเลยประคับประคองครอบครัวมา จนถึงปัจจุบัน. พอถึงเวลาต้องต่อประกัน ดิฉันเลยไปยืมย่าของฉันมา ท่านก้อให้ เพราะว่า ชั้นบอกว่าจะจ่ายให้แกเป็นเดือนๆละ 1,000 บาท มีอยู่เดือนหนึ่ง ฉันได้บอกย่าไปว่า เดือนนี้ไม่มีนะ จะจ่ายให้ วันที 15 นะ ชั้นบอกไปแล้ว ย่าของชั้นก้อไปถามแฟนชั้นอีก. คืออะไรค่ะ ก้อชั้นบอกไปแล้ว ว่าตอนนี้ไม่มี ทีลูกหลานของแกที่ไม่ใช่ชั้น ให้โดยไม่ถามเอาคืน ให้โดยเขาไมาเอยปาก. ชั้นเคยคิด นะว่า ทำไมชั้นต้องเกิดมาเจอครอบครัวที่ไม่รัก ไม่คอยซัพพอทเรา ทั้งที่ๆครอบครัวคนอื่น ซัพพอทลูกเขาจะตาย.
ปล. ดิฉันไม่รู้จะระบายที่ไหน ขอระบายที่นี้แล้วกันค่ะ ขอบคุณค่ะ