สวัสดีค่ะพอดีมีเรื่องอยากถามว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าหรือป่าวอะคะ เรื่องมีอยู่ว่า
เราเป็นลูกคนเดียว พอปิดเทอมพ่อแม่เราจะพาเราไปบ้านญาติ แล้วที่บ้านญาติเรามีเด็กๆที่อายุประมาณ 4-6ขวบ (ฝาแฝด) และเด็ผู้ชายหนึ่งคนแม่เราก็เข้ากับเด็กๆได้ดี บ้างครั้งก็ไปซื้อขนมมาฝาก แต่ไม่ฝากเราเลยแม้แต่อันเดียวตอนนั้นเราโกรธมากเลยถามแม่ไปว่าแม่มีขนมให้หนูหรือป่าว แม่ตอบมาว่า
อืม..ก็อ้วนแล้วอะกินน้อยๆหน่อยแล้วกันเดี๋ยววันหนังซื้อมาฝาก ตอนนั้นเราโกรธมากๆเลยวิ่งขึ้นมาบนห้องแล้วนั้งกอดเข่าตัวเองแล้วตอนนั้นมันมีความทรงจำในอดีตขึ้นมาว่าแม่เราก็เคยซื้อขนมให้เรานิแล้วทำไมตอนนี้..แล้วตอนนั้นเราก็น้ำตาไหลออกมา
1เดือนผ่านไป ตอนนั้นแม่น้องๆเข้าโรงพยาบาลแม่เราก็มาเลี้ยงดูน้องเพราะน้องไม่มีคนดูแลพ่อเขาก็ไปเฝ้าแม่ที่โรงบาล
แม่เราทำเหมือนว่าน้องเป็นลูกตัวเอง
คอยเอาน้ำมาให้ตอนที่น้องหิวส้ำในใจก็อยากให้แม่ทำแบบนั้นกะเราบ้างแต่ตัวเองก็โตแล้วจึงไม่คิดอะไรมีอยู่วันหนึ่งเราไม่สบายเราก็กินยาตามที่หมอสั่ง
แล้วน้องก็ไม่สบายตามแม่พาน้องไปหาหมอ
พอถึงเวลากินยาแม่ก็จะป้อนยาน้องแล้วก็ไม่ค่อยสนใจเราเท่าไหร่ตอนนั้นที่เราเห็นแม่ป้อนยาน้องมันรู้สึกเจ็บแล้วร้องไห้ออกมา
เราพูดกับตัวเองว่าเราก็ไม่สบายทำไมแม่ไม่ดูแลเราบ้างเลย...ตอนนั้นเราคิดในใจว่าถ้าแม่ไม่มีเราแม่ก็ไม่เสียใจอยู่แล้วเราไม่น่าเกิดมาเลยคิดแบบนี้อยู่บ่อยๆแต่เราไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายนะก็แค่มันรู้สึกน้อยใจอะ
รู้สึกว่าอยากจะหนีออกจากบ้านไปแต่ก็ทำไม่ได้
แบบนี้พอมีแนวโน้วว่าอาจเป็นไหมคะ
ใครรู้ช่วยบอกเราที
ใช่โรคซึมเศร้าหรือเปล่า
เราเป็นลูกคนเดียว พอปิดเทอมพ่อแม่เราจะพาเราไปบ้านญาติ แล้วที่บ้านญาติเรามีเด็กๆที่อายุประมาณ 4-6ขวบ (ฝาแฝด) และเด็ผู้ชายหนึ่งคนแม่เราก็เข้ากับเด็กๆได้ดี บ้างครั้งก็ไปซื้อขนมมาฝาก แต่ไม่ฝากเราเลยแม้แต่อันเดียวตอนนั้นเราโกรธมากเลยถามแม่ไปว่าแม่มีขนมให้หนูหรือป่าว แม่ตอบมาว่า
อืม..ก็อ้วนแล้วอะกินน้อยๆหน่อยแล้วกันเดี๋ยววันหนังซื้อมาฝาก ตอนนั้นเราโกรธมากๆเลยวิ่งขึ้นมาบนห้องแล้วนั้งกอดเข่าตัวเองแล้วตอนนั้นมันมีความทรงจำในอดีตขึ้นมาว่าแม่เราก็เคยซื้อขนมให้เรานิแล้วทำไมตอนนี้..แล้วตอนนั้นเราก็น้ำตาไหลออกมา
1เดือนผ่านไป ตอนนั้นแม่น้องๆเข้าโรงพยาบาลแม่เราก็มาเลี้ยงดูน้องเพราะน้องไม่มีคนดูแลพ่อเขาก็ไปเฝ้าแม่ที่โรงบาล
แม่เราทำเหมือนว่าน้องเป็นลูกตัวเอง
คอยเอาน้ำมาให้ตอนที่น้องหิวส้ำในใจก็อยากให้แม่ทำแบบนั้นกะเราบ้างแต่ตัวเองก็โตแล้วจึงไม่คิดอะไรมีอยู่วันหนึ่งเราไม่สบายเราก็กินยาตามที่หมอสั่ง
แล้วน้องก็ไม่สบายตามแม่พาน้องไปหาหมอ
พอถึงเวลากินยาแม่ก็จะป้อนยาน้องแล้วก็ไม่ค่อยสนใจเราเท่าไหร่ตอนนั้นที่เราเห็นแม่ป้อนยาน้องมันรู้สึกเจ็บแล้วร้องไห้ออกมา
เราพูดกับตัวเองว่าเราก็ไม่สบายทำไมแม่ไม่ดูแลเราบ้างเลย...ตอนนั้นเราคิดในใจว่าถ้าแม่ไม่มีเราแม่ก็ไม่เสียใจอยู่แล้วเราไม่น่าเกิดมาเลยคิดแบบนี้อยู่บ่อยๆแต่เราไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายนะก็แค่มันรู้สึกน้อยใจอะ
รู้สึกว่าอยากจะหนีออกจากบ้านไปแต่ก็ทำไม่ได้
แบบนี้พอมีแนวโน้วว่าอาจเป็นไหมคะ
ใครรู้ช่วยบอกเราที