สวัสดีค่ะ
สมัครมาเพื่อตั้งกระทู้อยากถามทุกๆคน เพราะเราปรึกษาใครไม่ได้ พูดคุยกับใครไม่ได้เลย เริ่มแรกก่อนนะคะ เมื่อก่อนครอบครัวเราจะมี 3 คน พ่อ แม่ เรา ถือว่าฐานะก็พอมีพอกินไม่ลำบากอะไร แต่โตมาด้วยความกดดันจากทางญาติไของฝ่ายพ่อ เพราะญาติไม่ชอบแม่เรา เพราะแม่เราเป็นภรรยาคนที่ 2 แต่ก่อนหน้านั้นพ่อเราหย่ากับภรรยาคนแรกแล้ว เคยโดนลูกพี่ลูกน้องผู้ชายตอนนั้นพี่เขา 6 ขวบ เรา 5 ขวบ โดนชี้หน้าด่าว่า ลูก
ตอนนั้นยังไม่รุ้ความหมายเลยว่ามันแปลว่าอะไรเลยวิ่งไปฟ้องแม่รัองไห้ไป แค่รับรู้อารมณ์ว่าโดนด่า แต่ตอนนั้นไม่ได้ใส่ใจหรือสนใจอะไรมากเพราะเรามีพ่อกับแม่คอยใส่ใจและให้ความรักตลอด
จนช่วงเรา ม.4 เริ่มรู้สึกว่าทำไมพ่อกับแม่ไม่เหมือนเดิม รู้สึกแปลกๆไป การเงินก็ไม่คล่องตัวเหมือนเดิม จนเรามารู้ว่า พ่อโดนคดี พ่อเราโดนคดีปลอมแปลงเอกสารทางราชการ (พ่อเราเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน)สู้คดีมาตลอด หมดเงินไปเยอะเรื่องคดีเราไม่รู้มากนักเพราะไม่มีใครยอมพูดให้ฟัง โดนตัดสินคดีทั้งหมด20ปี แต่ที่พีคกว่านั้นคือเรื่องที่พ่อเราแอบมีภรรยาน้อยมันโผล่ขึ้นมาด้วย แม่เราเป็นคนไม่ค่อยออกสังคมจึงไม่รู้เรื่องและคนใกล้ตัวที่รู้เรื่องไม่ยอมบอก ไปพบตึกคูหาที่พ่อซื้อให้ภรรยาน้อย2คูหาเพื่อเปิดคาราโอเกะ ตอนนั้นแม่เสียใจหนักบ้าน ตรอมใจจนน้ำหนักลด 20กว่าโล เคยมีอยู่ช่วงนึง ทะเลาะกับแม่จู่ๆแม่โมโหหนักมากจนเอามีดมาจี้คอตอนนั้นคิดว่าจะตายแล้ว จนเรากลัว เสียใจ เก็บกด คนที่เคยเป็นเสาหลักของครอบครัวก็ไม่มีแล้ว ตอนนั้นเราคิดว่าไม่อยากเรียนบ่ะไม่อยากเจอใครไม่อยากทำอะไรเพราะไปไหมีแต่คนถามถึงแต่เรื่องพ่อ พูดทุกครั้งเราน้ำตาไหลออกมาเองทุกครั้ง จนมันฝังใจ แต่เราก็ต้องพยายามเข้มแข็วเพื่อแม่ พ่อที่เราคิดว่าดีมาตลอดก็ทำกับเราแบบนี้ เราเสียใจมาก หมดหวังสิ้นหวัง แม่ก็มาเป็นแบบนี้ มีครูบางคนก็รู้เรื่องเราเขาก็คอยข่วยเหลือแต่ญาติเราไม่ช่วยแถมยังซ้ำ เขาพูดกับพ่อเราดีทุกอย่างว่าจะคอยช่วยเหลือเราแต่ความจริงไม่ใช่เลย เรเริ่มเก็บกดเรื่อยๆจนกลายเป็นคนที่เริ่มจะควมคุมอารมตัวเองไม่ได้ จนเรามารู้จักเพื่อนกลุ่มนึง เป็นกลุ่มเพื่อนที่ชอบเที่ยว เราก็ไปเที่ยวด้วยหาเงินทุกทางเผื่อจะได้เที่ยวเพราะช่วงนั้นเราเครียดมาก เที่ยวแล้วสนุกเที่ยวจะได้ไม่เครียดบ้านเริ่มไม่กลับ เริ่มไม่ไปโรงเรียน นอนหอเพื่อน เที่ยวกลางคืนจนตื่นไปโรงเรียนไม่รอด จนตอน ม.6 เทอม 1 เราติด 0 ไป9ตัว จนแม่ต้องพาย้ายโรงเรียน แม่ก็เสียใจจนเราได้เปิดอกคุยกันครั้งแรก แม่ก็ดีขึ้น เราก้ทำตัวให้ดีขึ้นจนเรียนจบ ม.6
แต่สิ่งที่คิดว่าจะดีขึ้นกลับไม่เลย จบ ม.6 ตัองต่อมหาลัยแต่ทางญาติฝ่ายพ่อไม่ให้เราเรียน บังคับให้เราไปเรียนการบริบาล ยังคับทุกอย่างเราก้ต้องทำตามถ้าเราอยากจะเรียนต่อ เราไม่ชอบเลยสักนิด ช่วงเวลาที่ฝึกงาน 3 เดือน เราเหมือนตกนรกทั้งเป็น โดนกดดันสารพัด โดนอยู่เวรติดต่อกันบางทีเกือบ 24 ชม เราโทรมาร้องไห้กับแม่ทุกวัน แม่บอกให้เราอดทน ระหว่างนั้เราคิดตลอดว่าอยากตาย ไม่อยากอยู่แล้วคิดทุกวันๆ แม่ยอกให้อดทน เราก็ต้องอดทน เราต้องคุยกับแม่ทุกวัน ให้หนุดความคิดบ้าๆ นอนก็นอนไม่หบับ หลับๆตื่นๆ จนเราเรียนจบหลักสูตร
จนปัจจุบันตอนนี้ 19 ปีแล้วค่ะ ช่วงนี้เราทำงานเก็บเงินเพื่อใช้จ่ายเพื่อได้เรียนมหาลัยยางทีก็ส่งให้แม่บ้าง จนเราไปปรุกษากับญาติฝ่ายพ่อว่าอยากเรียนมหาลัยช่วยเราสักนิดได้ไหม สักนิดก็ยังที เพราะเราก็เรียนไปทำงานไป เขาบอกถ้าอยากเรียนมากนักก็ทำงานเก็บตังเรียนเองไม่ช่วย เราได้ยินแบบนั้นเราร้องไห้เสียใจมาก ไหนที่เขาบอกเราว่าจะช่วย ไม่มีเลย เราเลยตัดสินใจไม่เรียนมหาลัย เลยจะเรียน ปวสค่ะ ที่รร เจามีให้ผ่อนผันค่าเทอมได้แล้วไม่หนักเกินไปราเลยขอร้อง ให้ทางญาติ มาช่วยเซ็นรับรอง เพราะแม่เราอยุ่ไกลแล้วเงินเราจ่ายเองทั้งหมด เขาบอกว่าไม่เซ็นให้เพราะเขากลัวเราเรียนไม่จบ เขาอายที่มีเรา เขาไม่มาประชุมผู้ปกครองให้ด้วย เราแบบ เห้ยย กรูแย่ขนาดนั่นเลย กรูทำอะไรผิดนักหนา ขนาดไปเยี่ยมพ่อเขายังไม่ให้ไป
ตอนนี้เรารู้สึกแบบมันยิ่งฝังใจกับบาดแผลที่มันมีในใจ เรารู้สึกอยากตายทุกวัน ทุกเวลาที่ตื่นที่รู้สึกตัว คิดว่าเราเป็นตัวปัญหา เราคือภาระของทุกคน ไม่มีใครต้องการตอนนี้อยุ่หอคนเดียวค่ะ ไม่กี่วันก่อน จู่ๆเราก็ตื่นขึ้นมาเอามีดโกนกรีดแขนตัวเองทั้ง2ข่างจนเลือดไหลแล่วนอนต่อ จนเพื่อนมาเจอ มันก็ล่างแผลทำแผลให้ ตอนนี้เราพยายามเข้มแข็งต่อสู้กับความคดตัวเองตลอด เรานอนไม่หลับ ไม่หิว ไม่รู้สึกยินดียินร้ายอะไรเท่าไร คิดแค่เศร้า เบื่อ อยากตาย. เราคือ ภาระคือตัวปัญหา ไม่มีใครต้องการ แต่แม่ชอบโทรมาก่อนจะคิดทำอะไรบ้าๆตลอด กลวว่าวันนึงจะทำสิ่งบ้าๆนั้นลงไปจริงๆ
เป็นแบบนี้ควรพบจิตแพทย์ใช่ไหมค่ะ
สมัครมาเพื่อตั้งกระทู้อยากถามทุกๆคน เพราะเราปรึกษาใครไม่ได้ พูดคุยกับใครไม่ได้เลย เริ่มแรกก่อนนะคะ เมื่อก่อนครอบครัวเราจะมี 3 คน พ่อ แม่ เรา ถือว่าฐานะก็พอมีพอกินไม่ลำบากอะไร แต่โตมาด้วยความกดดันจากทางญาติไของฝ่ายพ่อ เพราะญาติไม่ชอบแม่เรา เพราะแม่เราเป็นภรรยาคนที่ 2 แต่ก่อนหน้านั้นพ่อเราหย่ากับภรรยาคนแรกแล้ว เคยโดนลูกพี่ลูกน้องผู้ชายตอนนั้นพี่เขา 6 ขวบ เรา 5 ขวบ โดนชี้หน้าด่าว่า ลูก
จนช่วงเรา ม.4 เริ่มรู้สึกว่าทำไมพ่อกับแม่ไม่เหมือนเดิม รู้สึกแปลกๆไป การเงินก็ไม่คล่องตัวเหมือนเดิม จนเรามารู้ว่า พ่อโดนคดี พ่อเราโดนคดีปลอมแปลงเอกสารทางราชการ (พ่อเราเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน)สู้คดีมาตลอด หมดเงินไปเยอะเรื่องคดีเราไม่รู้มากนักเพราะไม่มีใครยอมพูดให้ฟัง โดนตัดสินคดีทั้งหมด20ปี แต่ที่พีคกว่านั้นคือเรื่องที่พ่อเราแอบมีภรรยาน้อยมันโผล่ขึ้นมาด้วย แม่เราเป็นคนไม่ค่อยออกสังคมจึงไม่รู้เรื่องและคนใกล้ตัวที่รู้เรื่องไม่ยอมบอก ไปพบตึกคูหาที่พ่อซื้อให้ภรรยาน้อย2คูหาเพื่อเปิดคาราโอเกะ ตอนนั้นแม่เสียใจหนักบ้าน ตรอมใจจนน้ำหนักลด 20กว่าโล เคยมีอยู่ช่วงนึง ทะเลาะกับแม่จู่ๆแม่โมโหหนักมากจนเอามีดมาจี้คอตอนนั้นคิดว่าจะตายแล้ว จนเรากลัว เสียใจ เก็บกด คนที่เคยเป็นเสาหลักของครอบครัวก็ไม่มีแล้ว ตอนนั้นเราคิดว่าไม่อยากเรียนบ่ะไม่อยากเจอใครไม่อยากทำอะไรเพราะไปไหมีแต่คนถามถึงแต่เรื่องพ่อ พูดทุกครั้งเราน้ำตาไหลออกมาเองทุกครั้ง จนมันฝังใจ แต่เราก็ต้องพยายามเข้มแข็วเพื่อแม่ พ่อที่เราคิดว่าดีมาตลอดก็ทำกับเราแบบนี้ เราเสียใจมาก หมดหวังสิ้นหวัง แม่ก็มาเป็นแบบนี้ มีครูบางคนก็รู้เรื่องเราเขาก็คอยข่วยเหลือแต่ญาติเราไม่ช่วยแถมยังซ้ำ เขาพูดกับพ่อเราดีทุกอย่างว่าจะคอยช่วยเหลือเราแต่ความจริงไม่ใช่เลย เรเริ่มเก็บกดเรื่อยๆจนกลายเป็นคนที่เริ่มจะควมคุมอารมตัวเองไม่ได้ จนเรามารู้จักเพื่อนกลุ่มนึง เป็นกลุ่มเพื่อนที่ชอบเที่ยว เราก็ไปเที่ยวด้วยหาเงินทุกทางเผื่อจะได้เที่ยวเพราะช่วงนั้นเราเครียดมาก เที่ยวแล้วสนุกเที่ยวจะได้ไม่เครียดบ้านเริ่มไม่กลับ เริ่มไม่ไปโรงเรียน นอนหอเพื่อน เที่ยวกลางคืนจนตื่นไปโรงเรียนไม่รอด จนตอน ม.6 เทอม 1 เราติด 0 ไป9ตัว จนแม่ต้องพาย้ายโรงเรียน แม่ก็เสียใจจนเราได้เปิดอกคุยกันครั้งแรก แม่ก็ดีขึ้น เราก้ทำตัวให้ดีขึ้นจนเรียนจบ ม.6
แต่สิ่งที่คิดว่าจะดีขึ้นกลับไม่เลย จบ ม.6 ตัองต่อมหาลัยแต่ทางญาติฝ่ายพ่อไม่ให้เราเรียน บังคับให้เราไปเรียนการบริบาล ยังคับทุกอย่างเราก้ต้องทำตามถ้าเราอยากจะเรียนต่อ เราไม่ชอบเลยสักนิด ช่วงเวลาที่ฝึกงาน 3 เดือน เราเหมือนตกนรกทั้งเป็น โดนกดดันสารพัด โดนอยู่เวรติดต่อกันบางทีเกือบ 24 ชม เราโทรมาร้องไห้กับแม่ทุกวัน แม่บอกให้เราอดทน ระหว่างนั้เราคิดตลอดว่าอยากตาย ไม่อยากอยู่แล้วคิดทุกวันๆ แม่ยอกให้อดทน เราก็ต้องอดทน เราต้องคุยกับแม่ทุกวัน ให้หนุดความคิดบ้าๆ นอนก็นอนไม่หบับ หลับๆตื่นๆ จนเราเรียนจบหลักสูตร
จนปัจจุบันตอนนี้ 19 ปีแล้วค่ะ ช่วงนี้เราทำงานเก็บเงินเพื่อใช้จ่ายเพื่อได้เรียนมหาลัยยางทีก็ส่งให้แม่บ้าง จนเราไปปรุกษากับญาติฝ่ายพ่อว่าอยากเรียนมหาลัยช่วยเราสักนิดได้ไหม สักนิดก็ยังที เพราะเราก็เรียนไปทำงานไป เขาบอกถ้าอยากเรียนมากนักก็ทำงานเก็บตังเรียนเองไม่ช่วย เราได้ยินแบบนั้นเราร้องไห้เสียใจมาก ไหนที่เขาบอกเราว่าจะช่วย ไม่มีเลย เราเลยตัดสินใจไม่เรียนมหาลัย เลยจะเรียน ปวสค่ะ ที่รร เจามีให้ผ่อนผันค่าเทอมได้แล้วไม่หนักเกินไปราเลยขอร้อง ให้ทางญาติ มาช่วยเซ็นรับรอง เพราะแม่เราอยุ่ไกลแล้วเงินเราจ่ายเองทั้งหมด เขาบอกว่าไม่เซ็นให้เพราะเขากลัวเราเรียนไม่จบ เขาอายที่มีเรา เขาไม่มาประชุมผู้ปกครองให้ด้วย เราแบบ เห้ยย กรูแย่ขนาดนั่นเลย กรูทำอะไรผิดนักหนา ขนาดไปเยี่ยมพ่อเขายังไม่ให้ไป
ตอนนี้เรารู้สึกแบบมันยิ่งฝังใจกับบาดแผลที่มันมีในใจ เรารู้สึกอยากตายทุกวัน ทุกเวลาที่ตื่นที่รู้สึกตัว คิดว่าเราเป็นตัวปัญหา เราคือภาระของทุกคน ไม่มีใครต้องการตอนนี้อยุ่หอคนเดียวค่ะ ไม่กี่วันก่อน จู่ๆเราก็ตื่นขึ้นมาเอามีดโกนกรีดแขนตัวเองทั้ง2ข่างจนเลือดไหลแล่วนอนต่อ จนเพื่อนมาเจอ มันก็ล่างแผลทำแผลให้ ตอนนี้เราพยายามเข้มแข็งต่อสู้กับความคดตัวเองตลอด เรานอนไม่หลับ ไม่หิว ไม่รู้สึกยินดียินร้ายอะไรเท่าไร คิดแค่เศร้า เบื่อ อยากตาย. เราคือ ภาระคือตัวปัญหา ไม่มีใครต้องการ แต่แม่ชอบโทรมาก่อนจะคิดทำอะไรบ้าๆตลอด กลวว่าวันนึงจะทำสิ่งบ้าๆนั้นลงไปจริงๆ