เป็นนักศึกษาเรียนอยู่ครับ ทำงานไปด้วย ที่บ้านไม่ส่งครับ อยู่หอ(เพราะมอ ไกลบ้าน)ค่าหอเอง ค่ากินเอง ทำงานพาร์ทไทม์ เงินเดือนสุทธิ 7xxx บาท (เพราะเป็นพาร์ไทม์ รายได้นับตาม ชม.ที่ทำครับไม่มีโอที) ค่าห้อง 3000 ค่ากิน 4000 (เคยตั้งงบที่3000 ใช้วันละ100แต่ค่าเดินทางค่ากินแล้วไม่พอครับ เพราะจะเกินประมาณ120-140ต่อวัน) สรุปแล้ว ทำงานเกือบเท่าทุนคือไม่มีเงินเก็บ คือเงินเก็บคือเศษที่ใช้เหลือในแต่ละวัน รู้สึกเหมือนทำงานเพื่อให้ชีวิตมันผ่านไปแค่นั้นเลยอะครับ ถามว่าท้อไหม ท้อมากครับ แต่ก็ต้องสู้ต่อไปอะครับ จะเปลี่ยนงาน แต่ไม่อยากหวังน้ำบ่อหน้าอะครับ ไม่รู้จะเจอคนแบบไหน อะไรแบบไหน เพราะงานที่ทำ พี่ๆที่ทำงานเขาก็ดีครับ เราเป็นวัยรุ่นอะครับ ความอยากได้อยากมีเหมือนคนอะครับ แต่เงินเก็บนี่ก็ไม่มี พี่ๆที่เคยผ่านเส้นทางนี้ มีวิธีการใช้ชีวิตอย่างไรมั่งครับ ช่วยแชร์เป็นกำลังใจหน่อยครับ
**เคยคิดยอมแพ้หลายครั้งมากแต่ในหัวคิดเสมอ ถ้าเรายอมแพ้คนรุ่นต่อๆไปของเราไปก็จะเจอชะตาแบบเรา เป้นชีวิตวนลูปที่เห็นได้แถวบ้านผมครับ เลยฮึดสู้ขึ้นมาได้ตลอด55**
เป็นพาร์ทไทม์ที่ส่งตัวเองเรียน รายรับเกือบเท่ารายจ่าย ต้องการรุ่นพี่ที่เคยผ่านทางนี้ชี้แนะ
**เคยคิดยอมแพ้หลายครั้งมากแต่ในหัวคิดเสมอ ถ้าเรายอมแพ้คนรุ่นต่อๆไปของเราไปก็จะเจอชะตาแบบเรา เป้นชีวิตวนลูปที่เห็นได้แถวบ้านผมครับ เลยฮึดสู้ขึ้นมาได้ตลอด55**