อายุ 24 ทำงาน 3 ปี ไม่มีรถยนต์นี้แย่มากเลยหรอคับ

ทำงานมาแล้ว 3 ปี อยู่ไกลบ้านมากๆ (400+โล) กลับบ้านประมาณเดือนละครั้ง คนที่บ้านอยากให้มีรถยต์ อยากให้มีของเป็นชิ้นเป็นอัน เพื่อนๆก็เริ่มมีรถกันหมดแล้ว แต่ผมไม่อยากมีเพราะผมยังไม่รีบและยังคิดว่าไม่ค่อยได้ใช้ไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำ เพราะมันจะเดือดร้อนตัวเอง ชีวิตประจำวันจะฝืดเคือง จะหมุนเงินไม่ชนเดือน ส่วนตัวคิดว่ายังไม่จำเป็น ยังไม่ได้เดินทางไปไหน พักในบ้านที่ทำงาน ร้านอาหาร ตลาด 7-11 ก็ไม่ไกล เข้าตัวเมืองก็ 20 โลเอง

แต่ 3 ปีที่แล้วเรียนจบมาใหม่ๆ มาทำงานตัวปล่าวๆ มีโทรศัพท์hero กระเป๋าเสื้อผ้าใบเดียว ประมาณว่าเสื่อผืนหมอนใบ ตังในกระเป๋า 9000+ (ทั้งชีวิตมีแค่นี้เลย) ตั้งแต่เรียนจบ (ปวส.) ก็ไม่ได้ขอเงินพ่อแม่อีกเลยนะมีแต่เราให้ เพราะเป็นคนชอบซื้อของเข้าห้อง ของกินดีๆ ของใช้ดีๆ ชอบทำอาหาร (ทยอยซื้อเรื่องๆ ซื้อสดบ้าง ผ่อน 0% บ้าง ) ชีวิตอนนี้ก็มี เงินเก็บ 10000+ (เป็นแบงค์ 50 นะ) ทอง 3 บาท มอไซ์ 1คัน คอมตั้งโต๊ะ โน๊ตบุ๊ค ตู้เย็น เครื่องซักผ้า เตียงนอน แอร์ เครื่องครัว(อย่างดี เช่น เตาองเตาอบเครื่องปงเครื่องปั่น) อปุกรณ์แค้มปิ้ง โทรศัพท์iphone บลาๆ ชีวิตใช้เงินเดือนชนเดือนตลอด เพราะเป็นคนมีเยอะใช้เยอะมีน้อยก็อยู่ได้ เลยบังคับตัวเองโดยการออมเป็นเงินตอนเกษียณอายุ 15% ของเงินเดือนไปเลย ปัจจุบันก็ไม่รู้สึกชีวิตขาดอะไร สบายใจด้วยซ้ำ

กลับบ้านทีไรก็นั่งรถทัวร์ไม่ก็รถไฟ ไม่ก็ขับมอไซต์กลับเอง แต่ทำไมเวลากลับไปบ้าน มีแต่คนคิดว่าทำงานมาแล้วตั้ง 3 ปีไม่เห็นมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ดูอย่างคนนั้นสิคนนี้สิมีนุ้นนี้นั้น พิ่งสอบ...ได้ ฝึกมาไม่นานก็ได้ก็ได้ทำงาน ไม่ถึงปีก็มีรถมีลูกเลี้ยงครอบครัวได้ ผมละเหนื่อยใจจริงๆกับแรงกดดัน