เหนื่อยมากกับการเข้านอนแต่ละคืน

เป็นคนหลับยากอยู่แล้ว แต่เมื่อก่อนไม่หนักขนาดนี้ แค่รู้สึกว่าหลับช้ากว่าคนอื่น แต่ไม่รู้สึกทรมาน รู้สึกว่าเป็นหนักขึ้น คือ เมื่อก.ค.ปีที่แล้ว เป็นช่วงขึ้นมหาลัย อะไรหลายอย่างมันกระทบจริงๆแรกๆ กิจกรรมเยอะ ไม่ค่อยได้นอน เพลีย ได้นอนตี4-5 พอกิจกรรมจบ ก็ได้นอน ทีนี้นอนทั้งวัน เป็นอาทิตย์ค่ะ สักพักคือกลับมาเหมือนเดิมนอนยาก แต่มันเริ่มยากเกินไป จนรู้สึกทรมาน  ฟังเพลงก็แล้ว กินน้ำเยอะๆ สวดมนต์ ฟังเสียงน้ำตก ธรรมะไม่ได้ค่ะ ยิ่งทำให้นอนไม่หลับ   บอกแม่ แม่ก็บอกให้ลองทำดูให้หนส.พระมาอ่าน จนมันเป็นหนักขี้น จนเราคิดว่าเราเริ่มไม่ไหว คือ เราหล้บตาแล้วอยู่ๆคือ หายใจไม่ออก กลืนน้ำลายไม่ได้ มือสั่นนิดๆ ตกใจ ลุกขึ้นนั่งเลย เป็นประมาณ2ครั้งค่ะที่ผ่านมา เราคิดว่าอาการ ความรู้สึกมันเป็นหลายเดือนแล้ว ทนไม่ไหวเลยไปร้านยา ได้สมุนไพรช่วยให้หลับ กินแล้วก็เหมือนเดิม คนอื่นเค้าไม่รู้ว่ามันหนักแค่ไหน เพราะไม่ได้อยู่ตอนเราเป็น พ่อแม่อยู่บ้าน เราอยู่หอ  ตอนนี้ผ่านไปแต่ละคืนมันเหนื่อยมากจริงๆ ใช้เวลาประมาณ1ชม.หรือมากกว่านั้นกว่าจะหลับแต่ละคืน อยากหลับแต่ทำไม่ได้ อับจนจนร้องไห้เพื่อให้หลับ นอนไม่หลับก็ร้อง ร้องซะจะได้หลับ นี่คิดอย่างนั้นจริงๆ อยากจะทราบว่าเข้าข่ายเป็นโรคนอนไม่หลับรึป่าวคะ หรือว่าเกิดจากการเครียด หรือซึมเศร้า ควรไปหาหมอมั้ยคะ แต่ประเด็นคือ พ่อแม่ไม่อินกับเรา เพื่อนด้วย จะหาว่าเราoveractingเกินไปรึป่าว  จะทำยังไงดีคะ