ผมอายุ 24 ปีครับ เริ่มทำงานในที่ใหม่ ต่างบ้านต่างเมืองมานาน 6 เดือน เริ่มแรกผมมากับเพื่อนจังหวัดเดียวกัน 4 คน แต่ตอนที่เรียนที่เดียวกันไม่ได้สนิทกันมาก่อน พอมาเริ่มทำงานที่นี่ก็ตัดสินใจว่าจะดูแลกันครับ
แต่ก็อย่างว่าครับ ด้วยความที่เราไม่ได้สนิทกันมาก่อน มันทำให้เราต้องหาเพื่อนใหม่ แต่ละคนก็เริ่มมีกลุ่มเพื่อนเป็นของตัวเอง ส่วนผมก็ติดไปกับเพื่อนที่มาจากที่เดียวกันคนนึง ขอเรียกว่า A นะครับ ตอนแรกผมกับ A ก็รักกันดี ไปไหนมาไหนด้วยกัน และก็จะมีเพื่อนอีกคนด้วยที่มาเจอกันในที่ทำงานใหม่ครับ ชื่อ B
แรกเริ่มเดิมที ผม A B ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันครับ สนุกมาก แต่ด้วยความที่ผมอยู่หอนอก (ด้วยความเรื่องมาก และเหมือนเป็นคำสาปของตัวผมเอง) ทำให้ผมสนิทกับ A และ B น้อยหน่อย ส่วน A และ B ก็สนิทกัน พอมีอีเวนท์ที่เกิดในหอใน ผมเองก็มักจะพลาดหลายครั้ง จนบางทีผมก็ถูกลืมไปบ้าง ถามว่าน้อยใจรึเปล่า น้อยใจมาก ๆ ครับ แต่ผมก็งอแงมากไม่ได้เพราะไม่อยากให้เพื่อนไม่รัก
จนผมเริ่มค่อย ๆ ปลีกออกมา และได้มีเพื่อนอีกคนนึงเข้ามาคุยด้วย ชื่อ C
เพื่อน C เป็นคนที่คุยสนุก มีเรื่องสนุกมาเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ชอบชวนผมกินข้าวบ่อย ๆ ผมสนุกและมีความสุขมากที่ได้อยู่กับ C และคิดว่า C นี่แหละ คือเพื่อนที่จะเป็นเพื่อนสนิทของผม
จนเราไปไหนมาไหนด้วยกันมา 4-5 เดือน ถึงเดือนธันวาคม ด้วยความที่ C เป็นคนที่ใจดีกับผมมาก บวกกับความเอาแต่ใจของผม ทำให้ผมเริ่มคาดหวังกับ C มากขึ้น เมื่อก่อน C จะตอบไลน์ผมเร็ว แต่ช่วงนี้ตอบช้า ผมก็เอามาเป็นประเด็น และมันจะมีเรื่องจุกจิกเล็กน้อยแบบนี้เกิดขึ้น ซึ่งมันทำให้ผมถึงจุดที่สูญเสีย C ไป
ในวันนึง (ผ่านมาไม่นาน) ผมเปิดใจคุยกับ C ถึงความรู้สึกไม่พอใจ (ที่ผสมอารมณ์และความไม่เข้าใจในตัว C) ที่ผ่านมา วันนั้นเป็นวันที่ผมโยนความคิดและความคาดหวังให้กับ C แต่ก็เป็นวันที่ C เปิดใจอธิบายความคิดและความจริงให้ผมฟังเช่นกัน ทำให้ผมรู้ตัวว่าผมผิด เข้าใจผิด และรู้สึกผิดต่อ C ตั้งใจไว้ว่าวันพรุ่งนี้จะไม่ทำแบบนี้และจะทำให้ C สบายใจ
แต่..ตั้งแต่วันนั้น C เริ่มนิ่งกับผม ไม่สนใจ คุยด้วยน้อยลง และเริ่มห่างออกไป เมื่อวานผมเริ่มกลับมางอแงกับ C มากขึ้นจน C บอกว่ามันวุ่นวายและหงุดหงิด และ C เองก็เริ่มไม่อยากอยู่กับผม (C บอกอยากอยู่คนเดียว) ผมได้แต่ขอโทษไปและสัญญาว่าจะไม่ทำให้ C ไม่สบายใจอีก และวันนั้นเองเป็นวันที่ C ขับรถมาส่งผมกลับบ้านที่สถานี ก่อนกลับ เราได้แวะร้านเหล้าร้านนึงที่มีพี่ที่ทำงานนั่งโต๊ะอยู่ก่อน ผมเห็น C นั่งห่างออกไปในโต๊ะเดียวกัน ซึ่งผมไม่ว่าอะไรเพราะคิดว่า C โกรธอยู่ ผมรู้สึกเสียใจเลยตัดสินใจดื่มเหล้าไป (เป็นการดื่มครั้งแรกในชีวิต) หลังจากนั้นผมก็จำอะไรไม่ได้อีก รู้ตัวอีกทีแบบมึน ๆ บนรถไฟตอนเช้า จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดในใจแบบแปลก ๆ เต็มไปหมด
ผมไม่รู้ว่าคืนที่ผ่านมาผมทำอะไรบ้าง แต่ผมอยากขอโทษ C หลาย ๆ ครั้งมาก ๆ อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ C เค้าคงไม่อยากเป็นเพื่อนกับผมแล้ว ผมสูญเสียเพื่อนสนิทในที่ทำงานไปแล้ว..
------
ตอนนี้ผมเหงามากเลยครับ ไม่อยากกลับไปทำงานเลย ไม่อยากเจอหน้า C เพราะรู้ว่า C คงจะเกลียดหรือโกรธผมมาก ๆ
ตอนนี้มีใครเหงาแบบผมบ้างมั้ยครับ มาคุยกันได้นะครับ ผมคงจะต้องอยู่คนเดียวแล้วต่อจากนี้ อย่างน้อยได้เพื่อนคุยจากในนี้สักคนคงดีครับ :,(
「เหงาครับ เพิ่งทะเลาะกับเพื่อนสนิทมา เพื่อนคนอื่นก็ไม่สนใจ.. ใครเหงามายืนรวมกันตรงนี้ครับ คุยกัน」
แต่ก็อย่างว่าครับ ด้วยความที่เราไม่ได้สนิทกันมาก่อน มันทำให้เราต้องหาเพื่อนใหม่ แต่ละคนก็เริ่มมีกลุ่มเพื่อนเป็นของตัวเอง ส่วนผมก็ติดไปกับเพื่อนที่มาจากที่เดียวกันคนนึง ขอเรียกว่า A นะครับ ตอนแรกผมกับ A ก็รักกันดี ไปไหนมาไหนด้วยกัน และก็จะมีเพื่อนอีกคนด้วยที่มาเจอกันในที่ทำงานใหม่ครับ ชื่อ B
แรกเริ่มเดิมที ผม A B ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันครับ สนุกมาก แต่ด้วยความที่ผมอยู่หอนอก (ด้วยความเรื่องมาก และเหมือนเป็นคำสาปของตัวผมเอง) ทำให้ผมสนิทกับ A และ B น้อยหน่อย ส่วน A และ B ก็สนิทกัน พอมีอีเวนท์ที่เกิดในหอใน ผมเองก็มักจะพลาดหลายครั้ง จนบางทีผมก็ถูกลืมไปบ้าง ถามว่าน้อยใจรึเปล่า น้อยใจมาก ๆ ครับ แต่ผมก็งอแงมากไม่ได้เพราะไม่อยากให้เพื่อนไม่รัก
จนผมเริ่มค่อย ๆ ปลีกออกมา และได้มีเพื่อนอีกคนนึงเข้ามาคุยด้วย ชื่อ C
เพื่อน C เป็นคนที่คุยสนุก มีเรื่องสนุกมาเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ชอบชวนผมกินข้าวบ่อย ๆ ผมสนุกและมีความสุขมากที่ได้อยู่กับ C และคิดว่า C นี่แหละ คือเพื่อนที่จะเป็นเพื่อนสนิทของผม
จนเราไปไหนมาไหนด้วยกันมา 4-5 เดือน ถึงเดือนธันวาคม ด้วยความที่ C เป็นคนที่ใจดีกับผมมาก บวกกับความเอาแต่ใจของผม ทำให้ผมเริ่มคาดหวังกับ C มากขึ้น เมื่อก่อน C จะตอบไลน์ผมเร็ว แต่ช่วงนี้ตอบช้า ผมก็เอามาเป็นประเด็น และมันจะมีเรื่องจุกจิกเล็กน้อยแบบนี้เกิดขึ้น ซึ่งมันทำให้ผมถึงจุดที่สูญเสีย C ไป
ในวันนึง (ผ่านมาไม่นาน) ผมเปิดใจคุยกับ C ถึงความรู้สึกไม่พอใจ (ที่ผสมอารมณ์และความไม่เข้าใจในตัว C) ที่ผ่านมา วันนั้นเป็นวันที่ผมโยนความคิดและความคาดหวังให้กับ C แต่ก็เป็นวันที่ C เปิดใจอธิบายความคิดและความจริงให้ผมฟังเช่นกัน ทำให้ผมรู้ตัวว่าผมผิด เข้าใจผิด และรู้สึกผิดต่อ C ตั้งใจไว้ว่าวันพรุ่งนี้จะไม่ทำแบบนี้และจะทำให้ C สบายใจ
แต่..ตั้งแต่วันนั้น C เริ่มนิ่งกับผม ไม่สนใจ คุยด้วยน้อยลง และเริ่มห่างออกไป เมื่อวานผมเริ่มกลับมางอแงกับ C มากขึ้นจน C บอกว่ามันวุ่นวายและหงุดหงิด และ C เองก็เริ่มไม่อยากอยู่กับผม (C บอกอยากอยู่คนเดียว) ผมได้แต่ขอโทษไปและสัญญาว่าจะไม่ทำให้ C ไม่สบายใจอีก และวันนั้นเองเป็นวันที่ C ขับรถมาส่งผมกลับบ้านที่สถานี ก่อนกลับ เราได้แวะร้านเหล้าร้านนึงที่มีพี่ที่ทำงานนั่งโต๊ะอยู่ก่อน ผมเห็น C นั่งห่างออกไปในโต๊ะเดียวกัน ซึ่งผมไม่ว่าอะไรเพราะคิดว่า C โกรธอยู่ ผมรู้สึกเสียใจเลยตัดสินใจดื่มเหล้าไป (เป็นการดื่มครั้งแรกในชีวิต) หลังจากนั้นผมก็จำอะไรไม่ได้อีก รู้ตัวอีกทีแบบมึน ๆ บนรถไฟตอนเช้า จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดในใจแบบแปลก ๆ เต็มไปหมด
ผมไม่รู้ว่าคืนที่ผ่านมาผมทำอะไรบ้าง แต่ผมอยากขอโทษ C หลาย ๆ ครั้งมาก ๆ อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ C เค้าคงไม่อยากเป็นเพื่อนกับผมแล้ว ผมสูญเสียเพื่อนสนิทในที่ทำงานไปแล้ว..
------
ตอนนี้ผมเหงามากเลยครับ ไม่อยากกลับไปทำงานเลย ไม่อยากเจอหน้า C เพราะรู้ว่า C คงจะเกลียดหรือโกรธผมมาก ๆ
ตอนนี้มีใครเหงาแบบผมบ้างมั้ยครับ มาคุยกันได้นะครับ ผมคงจะต้องอยู่คนเดียวแล้วต่อจากนี้ อย่างน้อยได้เพื่อนคุยจากในนี้สักคนคงดีครับ :,(