กระทู้ไม่มีอะไรมากครับ แค่อยากมาหาพื้นที่ระบายเฉยๆ นั่งดื่มเบียร์อยู่ห้องคนเดียวแล้วมันฟุ้งซ่านครับ
คือผมนั่งย้อนดูรูปเก่าๆ ในเฟซบุ๊ก แล้วไปเจอรูปกลุ่มเพื่อนสนิทสมัยมหาลัย (กลุ่มผมมีกันอยู่ 4 คน เป็นผู้ชายหมดเลย) สมัยก่อนคือตัวติดกันมาก ไปไหนไปกัน กิน นอน เที่ยว เลิกเรียนก็มาสุมหัวกันอยู่หอผม มีอะไรคุยกันได้ทุกเรื่อง สัญญากันดิบดีว่าโตไปจะไม่ทิ้งกัน
ตัดภาพมาตอนนี้ อายุเกือบ 30 ต่างคนต่างแยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเอง
คนนึงแต่งงานย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด อีกคนงานยุ่งมากแทบไม่มีเวลาหายใจ ส่วนอีกคน... เอาตรงๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมหลังๆ มันเริ่มไม่ค่อยตอบไลน์กลุ่ม
จุดที่ทำให้ผมดิ่งจนต้องมาตั้งกระทู้คือ วันนี้เป็นวันเกิดผมครับ
เมื่อก่อนตอนเที่ยงคืนกลุ่มต้องแตกละ ต้องโทรมาด่า โทรมากวนตีน หรือแท็กรูปหลุดๆ แกล้งกันในเฟซบุ๊ก แต่ปีนี้... เงียบกริบเลยครับ ในไลน์กลุ่มไม่มีใครพิมพ์อะไรเลยจนถึงตอนนี้ ทักไปหาในแชตส่วนตัวถามสารทุกข์สุกดิบตามปกติ มันก็แค่อ่านแล้วตอบสั้นๆ คำสองคำเหมือนคนไม่รู้จักกันแล้ว
ผมมานั่งคิดนะฮะว่าผมทำอะไรให้พวกมันโกรธหรือเปล่า หรือเราเผลอไปพูดอะไรไม่ดีใส่ตอนไหน พยายามนึกย้อนไปแต่มันก็ไม่มีเลย
สุดท้ายมันคงแค่อายุเยอะขึ้น ภาระหน้าที่แต่ละคนมันเปลี่ยนไป ความสำคัญของคำว่า "เพื่อน" มันเลยอาจจะลดลงไปตามกาลเวลามั้งครับ
เข้าใจสัจธรรมนะ แต่มันก็ใจหายว่ะครับ แอบเข้าไปดูสตอรี่เห็นพวกมันไปกินเหล้ากับเพื่อนที่ทำงานใหม่ ดูสนุกสนานดี แต่ทำไมพอมองกลับมาที่ตัวเอง ทำไมเราถึงไม่มีใครเลยวะ นั่งมองเค้กชิ้นเล็กๆ ที่ซื้อมาจากเซเว่นคนเดียวในห้อง
มันอ้างว้างแบบบอกไม่ถูกเลยฮะ ผู้ชายวัยนี้เขาหาเพื่อนใหม่กันยังไง หรือผมต้องยอมรับความจริงแล้วอยู่คนเดียวให้ชินซะที
ขอบคุณที่รับฟังครับ พิมพ์งงๆ ขอโทษด้วยครับ เบียร์น่าจะเริ่มเข้าหัวละ
อายุมากขึ้น เพื่อนสนิทก็ค่อยๆ หายไปทีละคน... มีใครเป็นแบบผมบ้างไหมครับ 🥹
คือผมนั่งย้อนดูรูปเก่าๆ ในเฟซบุ๊ก แล้วไปเจอรูปกลุ่มเพื่อนสนิทสมัยมหาลัย (กลุ่มผมมีกันอยู่ 4 คน เป็นผู้ชายหมดเลย) สมัยก่อนคือตัวติดกันมาก ไปไหนไปกัน กิน นอน เที่ยว เลิกเรียนก็มาสุมหัวกันอยู่หอผม มีอะไรคุยกันได้ทุกเรื่อง สัญญากันดิบดีว่าโตไปจะไม่ทิ้งกัน
ตัดภาพมาตอนนี้ อายุเกือบ 30 ต่างคนต่างแยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเอง
คนนึงแต่งงานย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด อีกคนงานยุ่งมากแทบไม่มีเวลาหายใจ ส่วนอีกคน... เอาตรงๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมหลังๆ มันเริ่มไม่ค่อยตอบไลน์กลุ่ม
จุดที่ทำให้ผมดิ่งจนต้องมาตั้งกระทู้คือ วันนี้เป็นวันเกิดผมครับ
เมื่อก่อนตอนเที่ยงคืนกลุ่มต้องแตกละ ต้องโทรมาด่า โทรมากวนตีน หรือแท็กรูปหลุดๆ แกล้งกันในเฟซบุ๊ก แต่ปีนี้... เงียบกริบเลยครับ ในไลน์กลุ่มไม่มีใครพิมพ์อะไรเลยจนถึงตอนนี้ ทักไปหาในแชตส่วนตัวถามสารทุกข์สุกดิบตามปกติ มันก็แค่อ่านแล้วตอบสั้นๆ คำสองคำเหมือนคนไม่รู้จักกันแล้ว
ผมมานั่งคิดนะฮะว่าผมทำอะไรให้พวกมันโกรธหรือเปล่า หรือเราเผลอไปพูดอะไรไม่ดีใส่ตอนไหน พยายามนึกย้อนไปแต่มันก็ไม่มีเลย
สุดท้ายมันคงแค่อายุเยอะขึ้น ภาระหน้าที่แต่ละคนมันเปลี่ยนไป ความสำคัญของคำว่า "เพื่อน" มันเลยอาจจะลดลงไปตามกาลเวลามั้งครับ
เข้าใจสัจธรรมนะ แต่มันก็ใจหายว่ะครับ แอบเข้าไปดูสตอรี่เห็นพวกมันไปกินเหล้ากับเพื่อนที่ทำงานใหม่ ดูสนุกสนานดี แต่ทำไมพอมองกลับมาที่ตัวเอง ทำไมเราถึงไม่มีใครเลยวะ นั่งมองเค้กชิ้นเล็กๆ ที่ซื้อมาจากเซเว่นคนเดียวในห้อง
มันอ้างว้างแบบบอกไม่ถูกเลยฮะ ผู้ชายวัยนี้เขาหาเพื่อนใหม่กันยังไง หรือผมต้องยอมรับความจริงแล้วอยู่คนเดียวให้ชินซะที
ขอบคุณที่รับฟังครับ พิมพ์งงๆ ขอโทษด้วยครับ เบียร์น่าจะเริ่มเข้าหัวละ