ควรไปจากโลกนี้ดีมั้ยคะ

เราโตมากับย่า แม่เราอยู่เมืองนอก พ่อตาย จริงๆฐานะทางบ้านก็ดีนะ แต่ทุกครั้งที่เราต้องเจอปัญหา เราเหมือนสู้กับมันแค่คนเดียว เราไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่า เพื่อนรักน่าตาเป็นยังไง เราเข้าใจทุกคำปลอบนะ แต่เรายิ่งรู้สึกว่าทุกคำปลอบเหมือนไล่เราไปตาย เหมือนเขาสมเพช หลายครั้งที่รู้สึกว่าเราไม่เหมาะกับโลกนี้แล้ว หลายครั้งที่รู้สึกว่าเราไม่เหมาะกับการมีสังคม บ่อยมานอนน้ำตาไหลออกมาแบบไม่มีสาเหตุ มองอะไรก็หดหู่ไปหมด เราทนกับสภาพนี้มาแต่เด็ก ส่วนตัวมีปัญหาชีวิตเยอะนะ แต่เลือกที่จะไม่พูดกับใคร ไม่รู้สิ ไม่รู้จะพูดออกมาเป็นคำพูดยังไง รู้แค่ว่าไปต่อไม่ไหว เราไม่ได้อย่างเป็นแบบนี้ แต่จิตเรามันเป็นไปเองไม่รู้จะทนสภาพนี้ได้อีกนานมั้ย โลกหน้าจะดีกว่านี้มั้ย ถ้าเราหายใจแล้วไม่มีความสุข จะอยู่ทำไม เราไม่ชอบเวลาที่จิตเป็นแบบนี้เลยคะ