บาปมั้ยที่เกลียดพ่อ

ตั้งแต่จำความได้ เราเกิดมาในครอบครัวที่แม่อยู่บ้านพ่อและปู่ย่า แม่ต้องทนดูแลปู่และย่า พ่อทำธุรกิจส่วนตัวเล็กๆ ย่าไม่ชอบแม่ ชอบหาเรื่องบ่นด่าได้ทุกวัน ด้วยแม่ฐานะไม่ดีและหนีมาอยู่กับพ่อตั้งแต่อายุยังน้อย พ่อเป็นคนเผด็จการ ขี้บ่น ติทุกเรื่องที่แม่ทำ อารมณ์ร้อน ปากร้าย ดีหน่อยที่ให้แม่บริหารเรื่องบัญชี เงินแม่เก็บจริง แต่ถามทุกอย่างที่แม่ซื้อแล้วก้อบ่น มีลงไม้ลงมือกันบ้าง แต่แม่ทนเพราะมีลูกและไม่มีที่ไป แม่ทนอยู่อย่างนั้น จนเราอายุ15ปี พ่อเริ่มมีเมียน้อยคราวนี้หนักเลย อารมณ์ร้ายคูณสอง เริ่มไม่กลับบ้าน ใช้เงินเยอะ ทำร้ายร่างกายแม่หนักจนเข้าโรงพยาบาล ญาติพี่น้องคอยห้ามคอยเตือนไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เราโตพอที่จะรู้เรื่องแล้ว เราอยู่ในเหตุการณ์ทุกอย่าง หลายครั้งที่แม่เข้าโรงพยาบาล มันเจ็บมันจุกไปหมด ด้วยความที่พ่อดุและเผด็จการ เรากับพ่อก้อไม่ค่อยคุยกันอยู่แล้วกลายเป็นโกรธพ่อที่ทำแม่แบบนี้ เราเคยไปขวางแม่ที่จะโดนพ่อตบ เราเลยโดนซะเองก้อมี พอเราอายุ18เราเลยมีแฟนและแต่งงานย้ายออกมาอยู่กับแฟน ที่เป็นแบบนี้เพราะไม่อยากเห็นไม่อยากรับรู้อะไรในบ้านแล้ว หลังจากนั้นสองปี แม่ก้อหนีพ่อมาอยู่กับเรา เราดีใจนะ เลิกๆกันซักที แม่จะไม่ต้องเจ็บอีกแล้ว เรากับแฟนและแม่พากันย้ายข้ามจังหวัดเพื่อหนีพ่อเพราะกลัวพ่อตามแม่เจอและทำร้ายอีก จากนั้นแม่แต่งงานใหม่ เราไม่ได้ตามข่าวพ่อเท่าไหร่ แต่โทรหาบ้างตามประสาพ่อลูก ถามสารทุกข์สุขดิบทั่วๆไป พ่อก้อถามถึงแม่ตลอด เราบอกแม่สบายดีไม่ต้องห่วง เวลาผ่านไปนานประมาณเกือบๆ20ปี พ่อป่วยติดเตียง เราเป็นลูกคนเดียว พยาบาลเลยโทรตามที่เรา บอกตรงๆว่าเกลียด ไม่อยากเจอไม่อยากดูแลเลย ความคิดตีกันอยู่ในหัว ว่าไม่อยากไปหา แต่ความกตัญญูยังค้ำคออยู่ เราควรทำยังไงดี