เราไม่อยากช่วยเหลือพ่อเราผิดมากไหมคะ

ถ้าไม่อยากช่วยเหลืออะไรพ่อตัวเองผิดไหมคะ  พ่อเราทิ้งเราไว้ให้ปู่กะย่าเลี้ยงจนโต จนไม่กี่ปีมานี้กลับมาอยู่ที่บ้านเพราะเมียคนที่ 2 ทิ้ง ปัญหาเดิมๆคือ เล่นการพนัน พ่อเราเคยเล่นจนปู่ต้องตามไปใช้หนี้เป็นแสนๆ  ล่าสุดลาออกจากโรงแรมที่ทำมานานเกือบ 6 ปี  ทั้งๆที่เราคัดค้านอย่างหนัก พ่อเราลาออกเพราะจะไปเป็นไรเดอร์ เพราะเพื่อนๆที่ลาออกไปทำอาชีพนี้ เค้าบอกพ่อว่ารายได้ดี พ่อเราพอออกจากงานก็เอารถไปรีไฟเเนนซ์ จนมาตามทวงถึงที่บ้านทุกเดือน ล่าสุดรถพัง โทรมาเราทันที บอกขอยืมใช้รถหน่อย เราก็คิดว่าแค่ 2-3 วันก็คงคืน เราก็ต้องใช้รถมอไซต์เหมือนกันไปทำงาน กลับบ้าน จนเราถามว่าเมื่อไรจะคืน พ่อบอกว่าไม่มีปัญญาซ่อม เราเหวอไปเลย  ตอนนี้พ่อเรามารับมาส่งไปทำงานค่ะ เเต่เอาตรงๆเราเบื่อ จะไปไหนก็ไม่ได้เลย ต้องโทรหาพ่อตลอด พ่อไม่ให้ใช้รถของเราเลย บ่นให้ครอบครัวฟัง ทุกคนก็บอกว่าเราเห็นแก่ตัว ไม่รู้จักเสียสละ เเต่รถเป็นทรัพย์สินเดียวที่เรามี เราใช้รถทนอมมาก ไม่เคยไปไกลเลย ที่ทำงานก็อยู่เเค่ปากซอย เเต่พ่อเราวันนึงขี่ไปหลายสิบโล เราเห็นนะคะว่าพ่อเราปั่นสล็อต  เเละก็มีผู้หญิงคนใหม่ เเบบอารมณ์ผู้หญิงอย่างว่า วันๆขอเเต่ให้โอนเงินให้หน่อย พ่อเราเงินจะกินยังไม่มี เเต่ยอมให้ผู้หญิงวันล่ะ 300-400 บาทต่อวัน เราเห็นในไลน์ทั้งหมด  เราเป็นลูกอตัญญูมากไหมคะ เเต่รถคันนี้มันเป็นความภาคภูมิใจของเรา เรายิ่งคิดอีกหงุดหงิด คิดซ้ำไปซ้ำมาว่าจะเอายังกะรถเราดี เราป่วยเป็นจิตเวชอยู่เเล้วด้วย บางอย่างมันกระทบประเทือนจิตใจเรามากๆ โดยเฉพาะเรื่องครอบครัวที่ดูจะไม่โอเคกับการที่เราอยากได้รถเรากลับคืนมา เราเหนื่อย เหนื่อยมาก ทำไมเราต้องเสียสละสิ่งเดียวที่เราทำสำเร็จด้วย