คือร้องไห้ง่ายมากเลยค่ะ ง่ายชนิดที่แบบว่าขนาดแม่ชวนไปเที่ยว แล้วก็ถามเราว่าจะไปมั้ย เราก็ไม่ค่อยอยากจะไป เราเลยถามแม่ว่าถ้าไม่ไปได้มั้ย แม่ก็บอกว่าไม่ได้ แล้วสรุปคือต้องไปอยู่ดี เราก็เลยถามว่า แล้วจะมาถามทำไมถ้าเลือกไม่ได้อยู่แล้ว อะไรประมาณนี้อะค่ะ มันเลยทำให้รู้สึกเหมือนถูกบังคับหน่อยๆอะค่ะ แล้วหลังจากนั้นสักแปปนึง เราก็ร้องไห้ค่ะ แต่ร้องตอนอยู่คนเดียว ไม่อยากร้องไห้ใครเห็น
ถ้าอยู่นอกบ้านก็จะพยายามข่มไว้ว่าห้ามร้อง มันแบบเรื่องแค่นิดเดียวเองอะค่ะ แต่ถึงเราคิดแบบนั้นก็ยังร้องอยู่ดี ยิ่งตอนอยู่บ้านร้องง่ายขึ้นกว่าเดิมอีกค่ะ
ต้องประมาณว่าถ้ามันไม่ได้ดั่งใจนิดนึงก็ร้องได้ง่ายเช่นกันค่ะ ซึ่งเราก็ไม่ได้อยากร้องนะคะ มันดูไม่เหมาะกับเราอะค่ะ ตอนนี้เราอายุ 17 ปี เราทั้งตัวใหญ่อ้วน แล้วก็ร่าเริงเลยก็ว่าได้ค่ะ เหมือนเราก็รู้ตัวว่าพยายามสร้างตัวตนให้ดูไม่เป็นคนอ่อนแอร้องไห้ง่าย พยายามอดทนแล้ว เมื่อก่อนไม่ได้เป็นขนาดนี้ค่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูโฆษณาเศร้าๆก็ร้องค่ะ กังวลกับเรื่องอนาคตก็ร้องค่ะ ก็ไม่รู้จะคิดทำไม
อีกตอนนึงก็ตอนที่ต้องพูดประโยคพรีเซนต์ยาวๆ ซึ่งเราพูดผิดบ่อยมาก มันกดดันค่ะที่แบบทำไมเราพูดไม่ได้ ทั้งๆที่เข้าใจค่ะว่ากดดันมันเป็นเรื่องธรรมดาคือเราไม่อยากร้องไห้เลยค่ะ มันรู้สึกรำคาญตัวเองมากๆ
บางทีมีเรื่องที่แบบทะเลาะกับครอบครัวแล้วเราก็พยายามไม่ร้อง อดทน นิ่ง แต่แบบสุดท้ายก็ร้องแล้วเราก็ร้องหนักขึ้นเรื่อยๆ เรายังรู้ตัวว่าต้องไปสงบสติอารมณ์ แต่คือมันไม่ได้เท่านั้นค่ะ พอเวลาเราร้องหนักขึ้นเรื่อยๆทุกเรื่องมันก็จะเข้ามาหมดเลยค่ะ มีใครเป็นมั้ยคะ แบบทุกอย่างที่เราเศร้าก็จะเข้ามาในตอนนั้นเลย ทั้งเรื่องเรียน เพื่อน งาน บลาๆ แล้วก็เคยคิดอยากตายเหมือนกันค่ะ ไม่ได้เคยคิดแค่ครั้งเดียวด้วยค่ะ เอาจริงๆทุกวันนี้ถ้าเลือกได้ก็ไม่ได้อยากเกิดมาเหมือนกันค่ะ รู้สึกดีไม่พออะไรแบบนี้อะค่ะ แต่ช่างมันเถอะค่ะ 55555 (เอ้ะ?)
* * * จุดสำคัญคือตรงนี้ค่ะ มีใครพอจะมีวิธีแก้มั้ยคะ แล้วก็เราเป็นโรคอะไรหรือเปล่าคะ เคยอยากไปพบจิตแพทย์เหมือนกันแต่ยังไม่ได้ไปเลย
ร้องไห้ง่าย มีเรื่องอะไรนิดหน่อยก็ร้องไห้ มีใครเคยเป็นแล้วมีวิธีแก้มั้ยคะ
ถ้าอยู่นอกบ้านก็จะพยายามข่มไว้ว่าห้ามร้อง มันแบบเรื่องแค่นิดเดียวเองอะค่ะ แต่ถึงเราคิดแบบนั้นก็ยังร้องอยู่ดี ยิ่งตอนอยู่บ้านร้องง่ายขึ้นกว่าเดิมอีกค่ะ
ต้องประมาณว่าถ้ามันไม่ได้ดั่งใจนิดนึงก็ร้องได้ง่ายเช่นกันค่ะ ซึ่งเราก็ไม่ได้อยากร้องนะคะ มันดูไม่เหมาะกับเราอะค่ะ ตอนนี้เราอายุ 17 ปี เราทั้งตัวใหญ่อ้วน แล้วก็ร่าเริงเลยก็ว่าได้ค่ะ เหมือนเราก็รู้ตัวว่าพยายามสร้างตัวตนให้ดูไม่เป็นคนอ่อนแอร้องไห้ง่าย พยายามอดทนแล้ว เมื่อก่อนไม่ได้เป็นขนาดนี้ค่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูโฆษณาเศร้าๆก็ร้องค่ะ กังวลกับเรื่องอนาคตก็ร้องค่ะ ก็ไม่รู้จะคิดทำไม
อีกตอนนึงก็ตอนที่ต้องพูดประโยคพรีเซนต์ยาวๆ ซึ่งเราพูดผิดบ่อยมาก มันกดดันค่ะที่แบบทำไมเราพูดไม่ได้ ทั้งๆที่เข้าใจค่ะว่ากดดันมันเป็นเรื่องธรรมดาคือเราไม่อยากร้องไห้เลยค่ะ มันรู้สึกรำคาญตัวเองมากๆ
บางทีมีเรื่องที่แบบทะเลาะกับครอบครัวแล้วเราก็พยายามไม่ร้อง อดทน นิ่ง แต่แบบสุดท้ายก็ร้องแล้วเราก็ร้องหนักขึ้นเรื่อยๆ เรายังรู้ตัวว่าต้องไปสงบสติอารมณ์ แต่คือมันไม่ได้เท่านั้นค่ะ พอเวลาเราร้องหนักขึ้นเรื่อยๆทุกเรื่องมันก็จะเข้ามาหมดเลยค่ะ มีใครเป็นมั้ยคะ แบบทุกอย่างที่เราเศร้าก็จะเข้ามาในตอนนั้นเลย ทั้งเรื่องเรียน เพื่อน งาน บลาๆ แล้วก็เคยคิดอยากตายเหมือนกันค่ะ ไม่ได้เคยคิดแค่ครั้งเดียวด้วยค่ะ เอาจริงๆทุกวันนี้ถ้าเลือกได้ก็ไม่ได้อยากเกิดมาเหมือนกันค่ะ รู้สึกดีไม่พออะไรแบบนี้อะค่ะ แต่ช่างมันเถอะค่ะ 55555 (เอ้ะ?)
* * * จุดสำคัญคือตรงนี้ค่ะ มีใครพอจะมีวิธีแก้มั้ยคะ แล้วก็เราเป็นโรคอะไรหรือเปล่าคะ เคยอยากไปพบจิตแพทย์เหมือนกันแต่ยังไม่ได้ไปเลย