เหนื่อยกับความสัมพันธ์

สวัสดีค่ะ เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ต้องเลี้ยงลูกเองคนเดียว 24 ชั่วโมง เมื่อก่อนเราทั้งทำงานประจำจังหวัดใกล้เคียง ขับรถไป-กลับ และเลี้ยงลูกเองด้วย จากนั้นเมื่อ 3 ปีก่อน เราเจอผู้ชายคนหนึ่ง เค้าเป็นผู้ใหญ่กว่าเรา 12 ปี นิสัยตอนแรกที่รู้จักกัน เค้าเป็นคนอารมณ์ร้อน พูดจาไม่ให้เกียรติใคร เค้าเคยด่าเราแบบแรง ๆ แต่ไม่เคยลงมือกับเรา ตอนนั้นไม่รู้ว่าทนได้ยังไง จำความรู้สึกนั้นไม่ได้เหมืนกัน หรือจะเป็นเพราะเราเคว้ง เราไม่มีใครตั้งแต่ท้องและจนถึงคลอดลูก ผ่านมา 2 ปีที่เราอยู่คนเดียว พอมาเจอเค้าเราเหมือนมีที่นะบายมั้ง เมื่อก่อนเรายอม ไม่เถียง ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ ร้องไห้ทุกวัน เหมือนเขาไม่ได้รักเราเลย ผ่านมา 1 ปี เรายอมลาออกจากงานประจำมาช่วยงานเค้า เค้าให้เงินเดือนเราเท่ากับเงินเดือนที่เราได้จากงานประจำ เราทำทุกอย่าง ทำอะไรที่ไม่เคยทำ เหนื่อย ท้อ ไม่เคยมีวันหยุด ถ้าจะหยุดก็ต้องตามใจเค้า จนตอนนี้ผ่านมา 3 ปีกว่า ในความสัมพันธ์เค้าเหมือนจะรักเรามากขึ้น ยอมเรามากขึ้น เค้าปรับเปลี่ยนนิสัยให้ดีขึ้น เค้าบอกว่าลูกของเราเข้ามาเปลี่ยนชีวิตเค้า ทำให้เค้าใจเย็น มีสติ และลูกเราก็ติดเค้ามาก ๆ เลย เราจะเลิกกับเค้าหลายครั้งแล้ว แต่ลูกเราร้องไห้หนักมาก ๆ เราสงสารลูก และเราไม่เคยสงสารตัวเองเลยากครั้ง เราใจร้ายกับตัวเองมาก ๆ มีบางครั้งที่เค้า Toxic ใส่เรา เราโกรธ เราน้อยใจ พอเวลาผ่านไปเค้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกืดขึ้น เค้าไม่เคยรู้ตัวเลย จนตอนนี้เรากลายเป็นคนที่โมโหร้าย นอย และไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์นี้แล้ว ส่วนการงาน เราอยากไปในทางอาชีพนี้ให้ไกลกว่าที่เป็นอยู่ เราอดทนรอ ศึกษา เรียนรู้ที่จะไปต่อยอดได้ ตอนนี้เหมือนจะได้แค่ 50% ใจนึงก็อยากไปต่อ แต่อีกใจก็เหมือนจะไม่ได้อะไร บวกกับความสัมพันธ์ที่มันบั่นทอนเรามาก ๆ เราอยากไปจากจุดนี้ เราอยากจะทิ้งเค้าไปเลย เราควรจะคุยกับลูกเรายังไงดี เราควรจะเริ่มออกไปยังไงดี TT'