สวัสดีค่ะ ขอสอบถามคนที่เป็นโรคซึมเศร้า หรือเคยเป็น หรือรู้จักคนที่เป็นโรคซึมเศร้าหน่อยนะคะ
ต้องขอเล่าก่อนว่า ช่วงนี้มีเรื่องให้เครียดเยอะ ทั้งเรื่องเรียน(ยังเป็นนักศึกษาอยู่ค่ะ) เรื่องครอบครัว
ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวที่จริงจังเรื่องเรียนจบมากๆ ตอนนี้เราอายุ19 แต่เรียนใกล้จะจบแล้ว (เราเริ่มเรียนไวกว่าคนอื่นค่ะ ประมาณ2ขวบก็เข้าเรียนอนุบาลรร.เอกชนแล้ว ตอนนี้เราเรียนอยู่ในมหาลัยเปิด ที่สามารถเริ่มเรียนได้ตั้งแต่ม.ปลาย เราเลยใกล้จบแล้วเพราะเริ่มเรียนตั้งแต่ม.4ค่ะ) เหลืออีกไม่กี่หน่วยกิตเราก็จะจบ เราเป็นคนความจำดี ตั้งใจเรียนค่ะ แต่พ่อกับแม่ของเรามักจะมาพูดให้เราฟังเสมอ ว่าให้รีบเรียนให้จบ ให้เราทำงาน ช่วงแรกๆเราไม่ค่อยรู้สึกอะไรมากค่ะ แต่พ่อกับแม่ก็มักจะพูดแบบนี้เสมอ ประมาณอาทิตย์ละ5ครั้ง พูดเรื่อยๆแบบนี้ประมาณ2ปีแล้วค่ะ เรารู้สึกเครียดและกดดันมากค่ะ
แล้วตั้งแต่ที่พ่อแม่เริ่มพูดบ่อยๆ บางทีเราก็จะเครียดจนนอนไม่หลับเลยค่ะ ใจนึงก็อยากรีบเรียนให้จบ อยากรีบทำงานอย่างที่พ่อแม่บอก ใจนึงก็ยังอยากใช้ชีวิตนักศึกษากับเพื่อนๆในมหาลัยอยู่ แล้วมีช่วงหลังๆคือ เรานอนไม่ค่อยหลับค่ะ นอนประมาณตี3ตี4เกือบทุกคืน ตื่นเช้านอนดึก แต่ก็ไม่ได้รู้สึกง่วง แต่บางทีก็ตื่นสายตื่นบ่าย แล้วตื่นมาจะเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวเหมือนไม่ได้นอนเลยค่ะ บางทีก็หลับๆตื่นๆเกือบทุกชั่วโมง จากปกติเราเป็นคนนอนไวนะคะ ประมาณ4ทุ่มไม่เกินเที่ยงคืนก็จะหลับแล้ว แล้วเราไม่รู้ว่าเกี่ยวกับการนอนไม่พอแบบนี้เป็นระยะเวลานานด้วยมั้ย เพราะว่ามันทำให้เรารู้สึกขี้เกียจมากเลยค่ะ รุ้ว่าตัองไปเรียน แต่ก็ไม่ไป โดดบ่อยมากค่ะ บางเดือนก็ไม่ไปเลยสักวัน กะว่าจะอ่านหนังสือเอา แต่พอถึงเวลาก็ไม่ทำค่ะ ที่ไม่ได้ไปเรียนก็เอาแต่นอนอยุ่บ้านค่ะ มันรุ้สึกเหนื่อย เหนื่อยทั้งร่างกาย เหนื่อยทั้งใจทั้งๆที่ไม่ได้ออกแรงอะไรเลยค่ะ ผลก็คือ จากที่เราเป็นคนเรียนดี สอบผ่านตลอด กลายเป็นเราสอบตกทุกวิชาค่ะ เราก็จะโดนพ่อกับแม่ด่า ด้วยคำหยาบคาย เช่นเหี้* เลว ไม่รักดี ทำให้พ่อแม่เสียใจ เป็นต้นค่ะ ยิ่งเราได้ยิน เรายิ่งรุ้สึกเศร้ามากเลยค่ะ เราร้องไห้เป็นชั่วโมงในทุกๆครั้งที่โดนด่าโดนว่า เราเข้าใจว่าท่านหวังดีค่ะ แต่เราก็รุ้สึกเสียใจ แต่ถึงเราจะโดนว่าแบบนั้นเรื่อยๆ เราก็ไม่ได้มีแรงที่จะอยากไปเรียน อยากทำให้มันดีขึ้นเลยค่ะ เรารุ้สึกเบื่อหน่ายทุกอย่าง ไม่อยากทำอะไรเลย บางวันก็ไม่อาบน้ำทั้งวันเลยค่ะ แค่จะลุกก็รุ้สึกเหนื่อยแล้ว
แล้วเรารู้สึกว่า ช่วงที่ผ่านมา เราเข้ากับใครไม่ค่อยได้เลยค่ะ ถ้ามีอะไรไม่ถูกใจ เช่นมีใครมายุ่งเรื่องของเรา เราจะโมโห กรี้ด หรือทำลายข้าวของ เรารู้สึกควบคุมตนเองไม่ได้ค่ะ ทั้งที่แต่ก่อนเราไม่เคยเป็นแบบนี้ มันเกิดจากความคิดมากมาตลอดรึเปล่าคะ คนรอบข้างตัวเรา เริ่มบอกว่าเรามองโลกในแง่ร้าย ตอนบอกคนสองคนเราก็คิดว่าเขาอาจจะไม่ชอบเราเลยพูดแบบนั้น แต่ไปๆมาๆคนสนิทก็เริ่มพูดเหมือนกัน เรารุ้สึกแย่ รุ้สึกเหมือนตนเองเป็นคนประหลาด เราคิดว่าเราอาจเป็นบ้า
แต่ก่อนเรามั่นใจในหน้าตาตัวเอง แต่ตอนนี้เราแทบจะไม่เปิดเผยหน้าตัวเองเลยค่ะ ทั้งใส่แว่น ใส่ผ้าปิดปาก หรือใส่หมวก เรารุ้สึกไม่มั่นใจในตนเองมากๆ เรากลัวสายตาคนอื่นที่มองมา เราเริ่มเป็นแบบนี้ตอนที่มีเพื่อนบอกว่าเราไม่สวย เราขี้เหร่ เราดูไม่เข้ากับแฟนเราเลย ทั้งๆที่ไม่ได้สนิท และไม่ได้ถาม อยุ่ดีๆก้บอกมา เราอ่อนไหวขึ้น บางทีดูละคร เราเห็นตัวละครมีความสุข กอดกันรักกัน แต่เราร้องไห้ เรารู้สึกตนเองเป็นคนขี้แยขึ้นมากๆ
เราเคยกินยานอนหลับเพื่อคิดจะฆ่าตัวตาย เคยกรีดข้อมือตัวเอง แต่เราก็ไม่เป็นไร พ่อกับแม่ของเราก็บอกว่าอย่าทำอย่างนี้อีก กว่าจะเลี้ยงโตมาใช้เงินตั้งเท่าไหร่ จะฆ่าตัวตายทำไม ตอนนี้เรามีปัญหาทั้งกับเพื่อน เคยสนิทกันกลับกลายเป็นเกลียดกัน แล้วเรารู้สึกว่าปากไม่ดีขึ้นมาก แต่ก็ห้ามตนเองไม่ให้พูดไม่ได้ ด่าคนอื่นแบบไม่นึกถึงใจเขาเลย จนทำให้จากคนที่ชอบเรา กลายเป็นเกลียดเรา
แล้วเราก็จะรู้สึกผิด แบบผิดมากๆ รู้สึกคิดถึงคนที่เคยเป็นเพื่อนเรา อยากกลับไปคืนดี แต่มันก็สายไปแล้ว มีช่วงหนึ่งที่เรามีแฟน ก็ทำให้หลายๆอย่างดีขึ้นค่ะ ไม่ค่อยเครียด รุ้สึกมีความสุข แล้วช่วงนี้ เรามีแรงฮึดที่จะไปเรียน เราตั้งใจจะกลับไปขยันเหมือนเดิม เราไปเรียนทุกครั้ง เราตั้งใจเรียนไม่เล่นมือถือเลย แต่เราเรียนไม่รู้เรื่องเลยค่ะ ตามคนอื่นไม่ทันเลย จนตอนนี้เราเริ่มรุ้สึกทัอแท้ เครียด ไม่มีใครรัก ไม่มีใครต้องการ
แต่ก่อนเราเป็นคนรูปร่างสมส่วนตามมาตรฐานผู้หญิงไทย แต่เราเอาแต่กินจนน้ำหนักขึ้นมา20โลตอนช่วงที่เอาแต่ร้องไห้ อ่อนไหวกับทุกเรื่อง แต่ตอนที่เรากลับไปเรียน เราไม่อยากอาหาร หรืออาจจะเพราะอายในรุปร่างที่อ้วนขึ้น เลยกินน้อยลง กินข้าวแค่วันละมื้อ กินตอนเช้า บางวันก่แค่โยเกิร์ตถ้วยเดียว แต่ไม่ได้รุ้สึกว่าหิวในตอนกลางคืนเลยค่ะ และน้ำหนักก้กลับมาลดจนเกือบเท่าเดิมแล้ว ผิวก็เลยมีลายแตก ดุเหี่ยว ก็ทำให้เราเครียดค่ะ
เวลาเครียด ในช่วงปีที่ผ่านมา รู้สึกว่าเจ็บหน้าอกแถบๆข้างซ้ายหรือตรงกลางอกค่ะ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกว่าเต้นเร็วมากเป็นช่วงๆ ช่วงละประมาณ1-2นาที เต้นแรงมากๆจนรุ้สึกมึนหัว แล้วพอผ่านไปก็รุ้สึกเหมือนหัวใจเต้นปกติค่ะ มีอาการคลิ่นไส้ หรืออ้วกแตกในบางครั้ง บางครั้งก็ปวดท้อง ปวดหัว เราสนใจอยากไปหาหมอจิตเวชเพือไประบายให้ฟัง แต่เราอายุไม่ถึง20ก้ต้องมีผู้ปกครองไปด้วยใช้ไหมคะ เราลองขอร้องให้พาไปแล้ว แต่ก็ไม่มีใครพาไปค่ะ บ้างก็ว่าอยากเป็นโรคจิตหรอ หรือให้ตั้งใจเรียนดีกว่ามาสนใจอะไรแบบนี้ บ้างก็กลัวต้องใช้เงินเยอะ
ถ้าคุนหมอจิตเวช จิตแพทย์ หรือใครก็ตามที่มีประสบการณ์ทางด้านนี้ รบกวนช่วยบอกหน่อยนะคะว่าเรามีโอกาสเป็นโรคซึมเศร้าบ้างไหม เพราะเราเคยอ่านว่าต้องใช้ยารักษา หรือทำตามคำแนะนำแพทย์ ความรุ้สึก ตวามเครียดจะหายไปหรือบรรเทาลง หรือเราแค่คิดมาก หรือเราเป็นบ้า หรือเสี่ยงเป็นอะไรที่ต้องรักษาบ้างมั้ยคะ
ถ้ากระทู้นี้มีคุณหมอจากรพ หรือใครที่ให้คำแนะนำต่างๆ สะดวกทิ้งอีเมล์หรือช่องทางติดต่อไว้ให้เราติดต่อได้ รบกวนช่วยเขียนทิ้งไว้หน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ
อาการแบบนี้มีโอกาสเป็นโรคซึมเศร้ามั้ยคะ?
ต้องขอเล่าก่อนว่า ช่วงนี้มีเรื่องให้เครียดเยอะ ทั้งเรื่องเรียน(ยังเป็นนักศึกษาอยู่ค่ะ) เรื่องครอบครัว
ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวที่จริงจังเรื่องเรียนจบมากๆ ตอนนี้เราอายุ19 แต่เรียนใกล้จะจบแล้ว (เราเริ่มเรียนไวกว่าคนอื่นค่ะ ประมาณ2ขวบก็เข้าเรียนอนุบาลรร.เอกชนแล้ว ตอนนี้เราเรียนอยู่ในมหาลัยเปิด ที่สามารถเริ่มเรียนได้ตั้งแต่ม.ปลาย เราเลยใกล้จบแล้วเพราะเริ่มเรียนตั้งแต่ม.4ค่ะ) เหลืออีกไม่กี่หน่วยกิตเราก็จะจบ เราเป็นคนความจำดี ตั้งใจเรียนค่ะ แต่พ่อกับแม่ของเรามักจะมาพูดให้เราฟังเสมอ ว่าให้รีบเรียนให้จบ ให้เราทำงาน ช่วงแรกๆเราไม่ค่อยรู้สึกอะไรมากค่ะ แต่พ่อกับแม่ก็มักจะพูดแบบนี้เสมอ ประมาณอาทิตย์ละ5ครั้ง พูดเรื่อยๆแบบนี้ประมาณ2ปีแล้วค่ะ เรารู้สึกเครียดและกดดันมากค่ะ
แล้วตั้งแต่ที่พ่อแม่เริ่มพูดบ่อยๆ บางทีเราก็จะเครียดจนนอนไม่หลับเลยค่ะ ใจนึงก็อยากรีบเรียนให้จบ อยากรีบทำงานอย่างที่พ่อแม่บอก ใจนึงก็ยังอยากใช้ชีวิตนักศึกษากับเพื่อนๆในมหาลัยอยู่ แล้วมีช่วงหลังๆคือ เรานอนไม่ค่อยหลับค่ะ นอนประมาณตี3ตี4เกือบทุกคืน ตื่นเช้านอนดึก แต่ก็ไม่ได้รู้สึกง่วง แต่บางทีก็ตื่นสายตื่นบ่าย แล้วตื่นมาจะเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวเหมือนไม่ได้นอนเลยค่ะ บางทีก็หลับๆตื่นๆเกือบทุกชั่วโมง จากปกติเราเป็นคนนอนไวนะคะ ประมาณ4ทุ่มไม่เกินเที่ยงคืนก็จะหลับแล้ว แล้วเราไม่รู้ว่าเกี่ยวกับการนอนไม่พอแบบนี้เป็นระยะเวลานานด้วยมั้ย เพราะว่ามันทำให้เรารู้สึกขี้เกียจมากเลยค่ะ รุ้ว่าตัองไปเรียน แต่ก็ไม่ไป โดดบ่อยมากค่ะ บางเดือนก็ไม่ไปเลยสักวัน กะว่าจะอ่านหนังสือเอา แต่พอถึงเวลาก็ไม่ทำค่ะ ที่ไม่ได้ไปเรียนก็เอาแต่นอนอยุ่บ้านค่ะ มันรุ้สึกเหนื่อย เหนื่อยทั้งร่างกาย เหนื่อยทั้งใจทั้งๆที่ไม่ได้ออกแรงอะไรเลยค่ะ ผลก็คือ จากที่เราเป็นคนเรียนดี สอบผ่านตลอด กลายเป็นเราสอบตกทุกวิชาค่ะ เราก็จะโดนพ่อกับแม่ด่า ด้วยคำหยาบคาย เช่นเหี้* เลว ไม่รักดี ทำให้พ่อแม่เสียใจ เป็นต้นค่ะ ยิ่งเราได้ยิน เรายิ่งรุ้สึกเศร้ามากเลยค่ะ เราร้องไห้เป็นชั่วโมงในทุกๆครั้งที่โดนด่าโดนว่า เราเข้าใจว่าท่านหวังดีค่ะ แต่เราก็รุ้สึกเสียใจ แต่ถึงเราจะโดนว่าแบบนั้นเรื่อยๆ เราก็ไม่ได้มีแรงที่จะอยากไปเรียน อยากทำให้มันดีขึ้นเลยค่ะ เรารุ้สึกเบื่อหน่ายทุกอย่าง ไม่อยากทำอะไรเลย บางวันก็ไม่อาบน้ำทั้งวันเลยค่ะ แค่จะลุกก็รุ้สึกเหนื่อยแล้ว
แล้วเรารู้สึกว่า ช่วงที่ผ่านมา เราเข้ากับใครไม่ค่อยได้เลยค่ะ ถ้ามีอะไรไม่ถูกใจ เช่นมีใครมายุ่งเรื่องของเรา เราจะโมโห กรี้ด หรือทำลายข้าวของ เรารู้สึกควบคุมตนเองไม่ได้ค่ะ ทั้งที่แต่ก่อนเราไม่เคยเป็นแบบนี้ มันเกิดจากความคิดมากมาตลอดรึเปล่าคะ คนรอบข้างตัวเรา เริ่มบอกว่าเรามองโลกในแง่ร้าย ตอนบอกคนสองคนเราก็คิดว่าเขาอาจจะไม่ชอบเราเลยพูดแบบนั้น แต่ไปๆมาๆคนสนิทก็เริ่มพูดเหมือนกัน เรารุ้สึกแย่ รุ้สึกเหมือนตนเองเป็นคนประหลาด เราคิดว่าเราอาจเป็นบ้า
แต่ก่อนเรามั่นใจในหน้าตาตัวเอง แต่ตอนนี้เราแทบจะไม่เปิดเผยหน้าตัวเองเลยค่ะ ทั้งใส่แว่น ใส่ผ้าปิดปาก หรือใส่หมวก เรารุ้สึกไม่มั่นใจในตนเองมากๆ เรากลัวสายตาคนอื่นที่มองมา เราเริ่มเป็นแบบนี้ตอนที่มีเพื่อนบอกว่าเราไม่สวย เราขี้เหร่ เราดูไม่เข้ากับแฟนเราเลย ทั้งๆที่ไม่ได้สนิท และไม่ได้ถาม อยุ่ดีๆก้บอกมา เราอ่อนไหวขึ้น บางทีดูละคร เราเห็นตัวละครมีความสุข กอดกันรักกัน แต่เราร้องไห้ เรารู้สึกตนเองเป็นคนขี้แยขึ้นมากๆ
เราเคยกินยานอนหลับเพื่อคิดจะฆ่าตัวตาย เคยกรีดข้อมือตัวเอง แต่เราก็ไม่เป็นไร พ่อกับแม่ของเราก็บอกว่าอย่าทำอย่างนี้อีก กว่าจะเลี้ยงโตมาใช้เงินตั้งเท่าไหร่ จะฆ่าตัวตายทำไม ตอนนี้เรามีปัญหาทั้งกับเพื่อน เคยสนิทกันกลับกลายเป็นเกลียดกัน แล้วเรารู้สึกว่าปากไม่ดีขึ้นมาก แต่ก็ห้ามตนเองไม่ให้พูดไม่ได้ ด่าคนอื่นแบบไม่นึกถึงใจเขาเลย จนทำให้จากคนที่ชอบเรา กลายเป็นเกลียดเรา
แล้วเราก็จะรู้สึกผิด แบบผิดมากๆ รู้สึกคิดถึงคนที่เคยเป็นเพื่อนเรา อยากกลับไปคืนดี แต่มันก็สายไปแล้ว มีช่วงหนึ่งที่เรามีแฟน ก็ทำให้หลายๆอย่างดีขึ้นค่ะ ไม่ค่อยเครียด รุ้สึกมีความสุข แล้วช่วงนี้ เรามีแรงฮึดที่จะไปเรียน เราตั้งใจจะกลับไปขยันเหมือนเดิม เราไปเรียนทุกครั้ง เราตั้งใจเรียนไม่เล่นมือถือเลย แต่เราเรียนไม่รู้เรื่องเลยค่ะ ตามคนอื่นไม่ทันเลย จนตอนนี้เราเริ่มรุ้สึกทัอแท้ เครียด ไม่มีใครรัก ไม่มีใครต้องการ
แต่ก่อนเราเป็นคนรูปร่างสมส่วนตามมาตรฐานผู้หญิงไทย แต่เราเอาแต่กินจนน้ำหนักขึ้นมา20โลตอนช่วงที่เอาแต่ร้องไห้ อ่อนไหวกับทุกเรื่อง แต่ตอนที่เรากลับไปเรียน เราไม่อยากอาหาร หรืออาจจะเพราะอายในรุปร่างที่อ้วนขึ้น เลยกินน้อยลง กินข้าวแค่วันละมื้อ กินตอนเช้า บางวันก่แค่โยเกิร์ตถ้วยเดียว แต่ไม่ได้รุ้สึกว่าหิวในตอนกลางคืนเลยค่ะ และน้ำหนักก้กลับมาลดจนเกือบเท่าเดิมแล้ว ผิวก็เลยมีลายแตก ดุเหี่ยว ก็ทำให้เราเครียดค่ะ
เวลาเครียด ในช่วงปีที่ผ่านมา รู้สึกว่าเจ็บหน้าอกแถบๆข้างซ้ายหรือตรงกลางอกค่ะ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกว่าเต้นเร็วมากเป็นช่วงๆ ช่วงละประมาณ1-2นาที เต้นแรงมากๆจนรุ้สึกมึนหัว แล้วพอผ่านไปก็รุ้สึกเหมือนหัวใจเต้นปกติค่ะ มีอาการคลิ่นไส้ หรืออ้วกแตกในบางครั้ง บางครั้งก็ปวดท้อง ปวดหัว เราสนใจอยากไปหาหมอจิตเวชเพือไประบายให้ฟัง แต่เราอายุไม่ถึง20ก้ต้องมีผู้ปกครองไปด้วยใช้ไหมคะ เราลองขอร้องให้พาไปแล้ว แต่ก็ไม่มีใครพาไปค่ะ บ้างก็ว่าอยากเป็นโรคจิตหรอ หรือให้ตั้งใจเรียนดีกว่ามาสนใจอะไรแบบนี้ บ้างก็กลัวต้องใช้เงินเยอะ
ถ้าคุนหมอจิตเวช จิตแพทย์ หรือใครก็ตามที่มีประสบการณ์ทางด้านนี้ รบกวนช่วยบอกหน่อยนะคะว่าเรามีโอกาสเป็นโรคซึมเศร้าบ้างไหม เพราะเราเคยอ่านว่าต้องใช้ยารักษา หรือทำตามคำแนะนำแพทย์ ความรุ้สึก ตวามเครียดจะหายไปหรือบรรเทาลง หรือเราแค่คิดมาก หรือเราเป็นบ้า หรือเสี่ยงเป็นอะไรที่ต้องรักษาบ้างมั้ยคะ
ถ้ากระทู้นี้มีคุณหมอจากรพ หรือใครที่ให้คำแนะนำต่างๆ สะดวกทิ้งอีเมล์หรือช่องทางติดต่อไว้ให้เราติดต่อได้ รบกวนช่วยเขียนทิ้งไว้หน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ