รู้สึกไม่น่าเกิดมา

เราเป็นลูกสาวคนโตเป็นผู้หญิงซึ่งไม่ใช่เด็กที่เค้าอยากให้เกิดสักเท่าไร ครอบครัวเราอยากได้เด็กผู้ชายจำได้ว่าตอนเด็กๆย่าจัลแต่งตัวเป็นผู้ชายมันเป็นความขมขื่นใจนะในตอนนั้นเห็นเด็กผู้หญิงคนอื่นใส่กระโปรงไว้ผมยาวก็อยากทำบ้างแต่ไม่มีโอกาสเลยเรารักคุณปู่มากเพราะท่านเป็นคนเดียวที่ยอมรับในตัวเราแต่ตอนนี้คุณคุณปู่เสียแล้วเราเลยเป็นส่วนเกินของบ้านเราโดนใช้งานเยอะมาพ่อแม่เค้าคุยกับเราน้อยมากมองหน้ายังดูไม่เต็มใจยิ่งตอนนี้มีน้องชายเรายิ่งหมาหัวเน่าเลยเราได้เรียนโรงเรียนรัฐใกล้บ้านส่วนน้องเราเรียนโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่งตอนเช้าเค้าจะออกยากอยู่กับเพื่อนแต่ก็กลับโดนต่อว่าตลอดว่าไม่รักดีเราต้องทำงานบ้านทุกอย่างเราเคยรู้สึกเกลียดน้องชายเราจนอบางทีอยากฆ่าเลยก้มีสงสัยว่าใฟ้เราเกิดมาทำไมวันเกิดเราไม่มีใครจำได้ส่วนวันเกิดคนอื่นก็ไม่เคยได้ไปร่วมเวลาแขกมาบ้านก็แนะนำแต่น้องว่านี่ลูกชายแต่บอกให้เราอบ่าออกมาจากห้องจนเราคิดได้ทีหลังว่าจริงๆคนที่ควรตายๆม่ใช่น้องหรอกแต่เป็นเราเองนี่แหละ เราควรทำยังไงดีเรารู้สึกว่ามันหนักเกินรับไหวแล้ว