สวัสดีครับ นี้เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ
เข้าเรื่องเลยนะครับ
ก่อนอื่นของเล่าเรื่องก่อนนะครับ
คือปกติผมเป็นคนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยกล้าแสดงออกไม่กล้าทำอะไรที่ออกสื่อหรือกิจกรรมที่คนเยอะๆเลย และเรื่องนี้เองจึงทำให้ผมเขียนกระทู้นี้ขึ้นมา
เมื่อก่อนผมก็เป็นที่อธิบายด้านบนนั้นแหละคับแต่ก็ไม่ใช่ไม่กล้าเลยนะครับแค่บางเรื่องเช่นพูดหน้าห้องไรอย่างนี้ก็เมื่อก่อนผมก็เป็นอย่างนี้เรื่อยๆมาวัยรุ่นคือวัยลองผมก็ได้ลองกินน้ำกระท่อมและยาที่ชื่ออัลฟาโซแลมนั้นแหละคับและนั้นเองที่เป็นปัญหาผมกินทุกวันพอกินมันจะเหมือนเปลี่ยนผมเป็นอีกคนเลยผมกล้าพูดกล้าแสดงออกคุยเยอะไม่กลัวเหมือนที่ผมเป็นอยู่ แล้ววันหนึ่งผมถูกจับแม่ก็เริ่มคุมเข้มผมไม่ค่อยให้ผมออกไปไหนจนผมอยู่แต่บ้านไม่ออกไปหาเพื่อนไม่ทำอะไรนอกจากเล่นมือถือ(แต่ไปเรียนทุกวันนะครับ)จนผ่านไปปีกว่าผมรู้สึกว่าทำไมผมยิ้มยากขึ้นหัวเราะยากขึ้นและยิ่งไม่กล้าคุยไม่กล้าแสดงออกมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยไม่อยากไปไหนที่มีคนเยอะๆไม่กล้าสบตาใครขนาดคุยกับเขาผมยังไม่ค่อยสบตาเลยแล้วยิ่งเวลาเจอใครที่สวยๆหรือรู้สึกชอบมันจะไม่กล้าไปหมดมือมันจะสั่นใจสั่นทำอะไรไม่ถูกยิ่งยิ้มนี้แทบจะทำไม่ได้เลยมันเป็นยังไงอ่ะผมบอกไม่ถูกแบบไม่กล้าทำอะไรเลยอ่ะครับจนตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่
คือสรุปง่ายๆเลยผมไม่กล้าแสดงออกไม่กล้าพูดไม่กล้าเข้าสังคมตั้งแต่เด็กจนตอนนี้มันยิ่งเป็นมากขึ้นไปอีก
ผมจึงเขียนกระทู้นี้ขึ้นมาอยากเพื่อนทุกคนว่าผมควรทำอย่างไรดีครับ
ขอบคุณครับ
นี่ผมเป็นอะไร ?
เข้าเรื่องเลยนะครับ
ก่อนอื่นของเล่าเรื่องก่อนนะครับ
คือปกติผมเป็นคนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยกล้าแสดงออกไม่กล้าทำอะไรที่ออกสื่อหรือกิจกรรมที่คนเยอะๆเลย และเรื่องนี้เองจึงทำให้ผมเขียนกระทู้นี้ขึ้นมา
เมื่อก่อนผมก็เป็นที่อธิบายด้านบนนั้นแหละคับแต่ก็ไม่ใช่ไม่กล้าเลยนะครับแค่บางเรื่องเช่นพูดหน้าห้องไรอย่างนี้ก็เมื่อก่อนผมก็เป็นอย่างนี้เรื่อยๆมาวัยรุ่นคือวัยลองผมก็ได้ลองกินน้ำกระท่อมและยาที่ชื่ออัลฟาโซแลมนั้นแหละคับและนั้นเองที่เป็นปัญหาผมกินทุกวันพอกินมันจะเหมือนเปลี่ยนผมเป็นอีกคนเลยผมกล้าพูดกล้าแสดงออกคุยเยอะไม่กลัวเหมือนที่ผมเป็นอยู่ แล้ววันหนึ่งผมถูกจับแม่ก็เริ่มคุมเข้มผมไม่ค่อยให้ผมออกไปไหนจนผมอยู่แต่บ้านไม่ออกไปหาเพื่อนไม่ทำอะไรนอกจากเล่นมือถือ(แต่ไปเรียนทุกวันนะครับ)จนผ่านไปปีกว่าผมรู้สึกว่าทำไมผมยิ้มยากขึ้นหัวเราะยากขึ้นและยิ่งไม่กล้าคุยไม่กล้าแสดงออกมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยไม่อยากไปไหนที่มีคนเยอะๆไม่กล้าสบตาใครขนาดคุยกับเขาผมยังไม่ค่อยสบตาเลยแล้วยิ่งเวลาเจอใครที่สวยๆหรือรู้สึกชอบมันจะไม่กล้าไปหมดมือมันจะสั่นใจสั่นทำอะไรไม่ถูกยิ่งยิ้มนี้แทบจะทำไม่ได้เลยมันเป็นยังไงอ่ะผมบอกไม่ถูกแบบไม่กล้าทำอะไรเลยอ่ะครับจนตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่
คือสรุปง่ายๆเลยผมไม่กล้าแสดงออกไม่กล้าพูดไม่กล้าเข้าสังคมตั้งแต่เด็กจนตอนนี้มันยิ่งเป็นมากขึ้นไปอีก
ผมจึงเขียนกระทู้นี้ขึ้นมาอยากเพื่อนทุกคนว่าผมควรทำอย่างไรดีครับ
ขอบคุณครับ