เริ่มยังไงดีล่ะ
......เอาเป็นว่าเล่าเลยล่ะกันดีกว่าเนาะ คือว่า ณ ตอนนี้ ผมเองแอบรักคนๆนึงมาเป็นเวลา 1 ปี 8 วัน กับอีก 19 ชั่วโมงแล้วครับ เรื่องมันมีอยู่ว่า เดิมทีผมรู้จักเธอคนนี้มานานแล้วนะครับ เธอก็น่ารักดี เราทำงานที่เดียวกัน แต่ว่าไม่ใช่แผนกเดียวกันและก็ไม่ได้ทำงานร่วมกันโดยตรง นานๆทีจะได้ร่วมงานกัน ซึ่งตอนนั้นผมเองก็แทบไม่ได้รู้จักเธอเลยครับ เพียงแค่รู้ว่าชื่ออะไร อยู่แผนกอะไรเท่านั้นเอง
มีอยู่ช่วงหนึ่งเธอจะต้องทำงานเกี่ยวกับ Photoshop ซึ่งผมเองก็มีชื่อเสียงในทางด้านนี้ คือสามารถช่วยงานเธอได้ ช่วงนั้นผมเองก็ช่วงงานเธอพอสมควร แต่ผมเองก็ยังไม่ได้คิดอะไรกับเธอนะครับ จนมาวันนึงผมได้มีโอกาสไปเที่ยวกับเธอครับ แต่เราไม่ได้ไป 2 คนนะครับ มีพี่อีกคนนึงไปกับเราด้วย เรามีแผนเที่ยงทั้งหมด 2 คืน 3 วันครับ (ผมขอไม่บอกนะครับว่าที่ไหน เดี๋ยวไก่ตื่น >//<) วันแรกก็ไม่มีอะไรครับ เที่ยวปกติ จนมาวันที่ 2 เรานัดกันว่าคืนนี้เราจะไปเที่ยวผับกัน 3 คน ทุกคนเข้าที่พัก จัดการธุระส่วนตัวก่อน และนัดเวลาประมาณ 21.00 น. เพื่อไปเที่ยวผับครับ ซึ่งปรากฏว่าพอตอน 21.00 น. พี่อีคนที่ไปด้วยเขาไม่ตื่น น่าจะเพราะเขาขับรถทั้งวันเลยรู้สึกเพลีย ผมก็ออกมารับลมหน้าระเบียงห้อง ทันใดนั้นเอง เธอก็ออกมาหน้าห้องเพื่อคุยโทรศัพท์กับคุณแม่ของเธอสักพักเธอก็วางสาย ผมเลยบอกเธอไปว่า พี่อีกคนสงสัยจะไม่ตื่นเอายังไงดี เธอก็บอกว่ารออีกสักพักแล้วกัน....
หลังจากนั้นผมกับเธอก็นั่งคุยกัน โดยเราทั้งคู่เปิดเผยเรื่องในอตีดที่เคยผ่านมาให้ฟังกันทั้ง 2 คน (บรรยากาศมันพาไป) ผมทราบเรื่องของเธอ เธอก็ทราบเรื่องของผม แต่แปลกตรงที่ผมกลับรู้สึกชื่นชมในความเข้มแข็งของเธอ ผมรู้สึกว่าตัวเธอเข้มแข็งมากที่ผ่านเรื่องราวร้ายๆในอดีตมาได้ เราคุยกันเกือบ 3 ชั่วโมง ซึ่งตอนนั้นเองผมรู้สึกสบายใจที่มีใครคนนึงฟังเรื่องราวของผม ผมพูดได้เลยว่า เธอเป็นคนเดียวที่ผมพูดทุกเรื่องจริงๆ คืนนั้นเที่ยงคืนแล้ว ผมกลัวเธอจะง่วง ก็เลยแยกย้ายเข้านอน ผมส่งข้อความไป "ฝันดี" กับเธอ ก่อนเข้านอน (>//<)
หลังจากนั้น ตัดมาถึงตอนที่เรากลับมาจากเที่ยว ผมรู้ตัวว่า ตัวผมเองเริ่มไม่ปกติล่ะ แรกๆก็ไลน์ถามนู่นนี่นั่น เรื่อยเปื่อย อยากรู้ว่าเธอทำอะไรอยู่ มีอะไรที่เราช่วยได้ไหม ตอนนั้นผมบอกได้เลย ผมรู้สึกมีความสุขมากๆ เธอทำให้ผมรู้สึกว่าทุกๆอย่างมันจะดีขึ้นๆ ผมเริ่มจดจำรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับตัวเธอ เธอเกิดวันที่เท่าไร ชอบสีอะไร นิสัยยังไง ชอบทานอะไร ไม่ชอบทานอะไร มีโรคประจำตัวไหม ซึ่งผมคิดว่าผมสามารถตอบได้ถ้าใครมาถามอะไรๆเกี่ยวกับตัวเธอ
หลังจากเรากลับมาจากเที่ยว เราเริ่มคุยกันทุกวัน และปีที่แล้วผมได้ให้ของขวัญปีใหม่กับเธอชิ้นแรก เธอชอบมันมาก ผมรู้สึกมีความสุขนะที่เธอชอบมัน ช่วงนั้นเหมือนกับโอ้โห โลกนี้สีชมพู (สำหรับผมคนเดียวนะครับ) ผมลืมบอกไปเลยเธอเป็นผู้หญิงที่สามารถไปไหนมาไหนคนเดียวนะครับเรียกง่ายๆว่าผู้หญิงแกร่งล่ะครับ ทานข้าวคนเดียว เดินห้างคนเดียว อะไรแบบนี้ ผมเลยคิดเอาเองว่า ผมอยากจะชวนเธอทานข้าวด้วยกัน อย่างๆน้อยๆ อาทิตย์ละ 1 ครั้ง ด้วยสาเหตุคือ 1) ผมอยากเจอเธอ 2) ผมกลัวเธอเหงา แต่เน้นไปข้อ 1 มากกว่าละกัน ครั้งแรกที่ชวนเธอทานข้าว เหมือนผมจุดระเบิดครับ ใจมันเต้นแบบ โอโหทำยังกะไม่เคยทานข้าวกับสาว ผมลุ้นมาก ปรากฎว่าเธอโอเครครับ ผมนี่ยิ้มหน้าบานเลย (ปกติบานอยู่แล้ว) เราไปทานข้าวกันก่อนปีใหม่ โดยผมได้เตรียม ส.ค.ส (ใช่แล้วครับ อ่านไม่ผิดหรอก) โดย ส.ค.ส อันนั้นผมทำขึ้นมาเองครับ เพราะผมอยากให้มันเป็นอันเดียวในโลกนี้ พอไปถึงร้านนะครับ ผมก็ไปนั่งโต๊ะกับเธอ และขอตัวเธอไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งจริงๆแล้ว ผมจะไปเตี้ยมกับเด็กเสริฟครับ ว่าตอนเช็คบิลช่วยเอา ส.ค.ส. นี้ให้กับพี่ผู้หญิงที่มากับพี่ด้วย โดยไม่ต้องพูดอะไร ทุกอย่างเป็นไปตามที่วางไว้ครับ จนผมเช็คบิล เท่านั้นแหละครับ ส.ค.ส ไม่มา เอาล่ะหว่า เด็กคนที่ผมฝากเรื่องไว้ดันไม่อยู่ ณ จุดนัดพบ ผมนี่เลิกลักเลยครับ ทันใดนั้น ผมหันไปสบตา ป๊าบเข้าให้ ไม่ใช่เธอนะครับ เด็กเสริฟที่รัก น้องแทบจะวิ่งไปเอา ส.ค.ส ที่ผมเตี้ยมไว้แทบไม่ทัน เด็กเสริฟก็ส่งให้เธอนะครับ โดยที่เธอก็ยิ้มรับแล้วก็ขอบใจมาก แต่บอกว่ารู้ล่ะว่าต้องมีอะไร = =! (ต๊ายๆตาย ถูกจับตั้งแต่ยังไม่เริ่ม) หลังจากนั้นเราก็ถ่ายรูปกันเรื่อยเปื่อยครับ แต่ไม่มีรูปคู่นะครับ เพราะผมเป็นคนถ่ายครับ แล้วก็เขิลที่จะขอเธอถ่ายด้วยแหละครับ ผมเลยอาสาเป็นตากล้องอย่างเดียวเลย
จากวันนั้นทุกอย่าง(สำหรับผม) ก็ดีขึ้นในแบบที่มันควรจะเป็นครับ เราได้มีโอกาสทานข้าวกันทุกอาทิตย์ ได้คุยกันเยอะขึ้น และเมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา ผมก็ให้ของขวัญเธออีกชิ้น แต่ไม่ได้เป็นวันสำคัญอะไรนะครับ ผมให้เพราะผมอยากเห็นเธอยิ้มครับ เธอชอบทีมฟุตบอลนึงของไทยลีคมาก เรียกได้ว่าซื้อตั๋วปีเลยก็ว่าได้ ผมพอทราบมาว่าสโมสรนั้นกำลังจะปล่อยเสื้อ Jacket ออกมาใหม่ ผมคิดว่าเธอต้องชอบแน่ๆ ผมวัดในเลยเพราะคิดว่ายังไงเธอก็ต้องซื้อ ผมสั่งก่อนเลยคิดว่าถ้าสั่งมาชนกันก็ไม่เป็นไร จัดไป 1 ตัว และก็นัดเธอทานข้าวปกติ พอทานข้าวเสร็จขึ้นรถ และกำลังจะไปส่งเธอที่หอ แท่น แทน แท้นนนนน ผมก็หยิบเจ้าเสื้อตัวนี้ออกมา แต่ผมใส่ไว้ในกระป๋องนะครับ ผมยื่นให้เธอเธอก็ถามว่าอะไร ผมบอกไปว่าให้ดูเอาเอง เธอถามผมว่าเปิดเลยได้ไหม ผมบอกว่าตามใจ เปิดเลยก็ได้ ทันใดนั้น.....สิ่งที่ผมคิดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เธอเปิดไม่ออก = =! (มุกนะครับ) เธอเปิดออกครับ แล้วเธอก็ชอบมันมากๆตามที่ผมคิดไว้เลย คุณเอ้ย นี่แหละความสุขของคนๆนึง
23 มกราคม 2560 ผมนี่จำได้แม่นยำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เหมือนว่าวันนั้นผมทำเธอโกรธเพราะเรื่องบางเรื่องที่ผมเองพูดไม่ทันคิด ผมรู้สึกว่าหลังจากวันนั้นแล้ว ผมจะไม่ได้คุย ไม่ได้พบ ไม่ได้เจอเธออีก ผมคิดทั้งวันเลยนะครับ ว่าถ้าเป็นแบบนั้นจริงยังสามารถมีอะไรที่ผมพอจะทำได้บ้าง เอาว่ะลูกผู้ชายถ้าจะไม่ได้เจอแล้ว ขอบอกเลยละกันว่าตอนนี้เรารู้สึกกับเธอยังไง 22.00 น. โดยประมาณ ผมโทรหาเธอ เธอก็บอกว่ามีอะไร ท่านผู้อ่านเอ้ย ถึงตรงนี้ คนที่เคยบอกชอบใครสักคน รู้ใช่ไหมครับ ว่ารู้สึกยังไง อากาศหนาวแต่เหงื่อออก ใจมันเต้นเหมือนไปวิ่งกับพี่ตูนมาหมาดๆ ผมก็พยายามพูดอ้อมไปอ้อมมา ก่อนจะเข้าเรื่อง เธอก็บอกว่า มีอะไรก็พูดเราพอรู้ว่าจะพูดอะไร เป็นไงละผม หน้าชา ปากชา ขาชา เอาว่ะตายเป้นตายไอ้เสือ ลุย......เรา ชอบ เธอ นะ....... ผมพูดออกไปแล้ว.....หลับตาปี๋ทั้งๆที่คุยโทรศัพท์ เธอตอบกลับมาว่า ผมจะชอบเธอได้ยังไง เราคุยกันเดือนเดียวเอง หลังจากนั้นเธอก็สวดผมยกใหญ่ แล้วเธอเคยบอกผมว่า เธอก็ไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้มีคนมาบอกชอบเธอเหมือนกัน แต่เธอไม่ได้ตกลงอะไร อยู่ๆคนนั้นก็หายไป ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไร ในใจผมนี่มาเลย ข้าพเจ้าจะไม่ยอมเป็นแบบคนนั้นแน่นอน ผมตั้งใจไว้แบบนั้น ผมเลยบอกเธอไปว่าถ้างั้นพรุ่งนี้เราคุยกันเหมือนเดิมนะ ทุกอย่างหมือนเดิม เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรครับ
กุมภาพันธ์......เดือนแห่ง(เห้อ) แน่นอนละ เดือนนี้สิ่งที่ผมอยากให้เธอก็คือ กุหลาบ และแน่นอน วันที่ผมจะให้เธอก็ต้องเป็นวันที่ .......วันที่...... 14 สิครับ ผมสั่ง Order ล่วงหน้าไปก่อนเลยยาวๆ ตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม ทุกอย่างพร้อม แต่คนรับไม่พร้อม 555 วันนั้นเธอติดธุระครับ ผมบอกเธอว่าผมซื้อขนมมาฝากเพราะผมไปต่างจังหวัดมา เธอบอกว่าให้ไปฝากไว้ที่ รปภ. หน้าหอ = =! และคนที่ได้รับมอบดอกไม้แทนความรู้สึกผมคนแรกก็คือ คุณ รปภ. ที่รัก ปั๊ดโถ่ ผมได้แต่ไลน์ไปบอกว่าผมฝากของไว้ที่ รปภ. แล้วนะ เธอก็ตอบมาว่า ขอบคุณจ่ะ ไม่มีคำหวาน ไม่มีการจ้องตา และไม่มีอะไรเลย นอกจากความรู้สึกของผมที่เพิ่มขึ้นทุกวันๆ
ช่วงนั้นเองเธอดูเครีดๆจากเรื่องงาน ผมเองรับรู้ได้เลย เพราะเธอไม่ค่อยตอบไลน์ผม อ่านนะครับ แต่ว่าไม่ได้ตอบแต่ผมก็ทราบว่าเธอเครียด ทุกๆครั้งที่เธอเครียดผมจะแปะคำคมที่ให้กำลังใจให้เธอใน Note Line เวลาเธอเลื่อนมาอ่านเธอจะได้รู้สึกมีกำลังใจ (อันนี้ผมคนเอาเองนะ) ทุกๆวันนี้ผมก็ยังทำอยู่ และผมก็ได้ถามเธอว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า เธอก็ตอบกลับมาว่า ขอโทษที่ทำให้ผมรู้สึกไม่ดี เธอบอกว่าจะมีช่วงๆนึงที่เธอรู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียว ไม่อยากคุยกับใคร เธอบอกว่าเธอเลยเพื่อนน้อย รู้ไหมครับสิ่งที่ผมคิดในใจตอนนั้นคืออะไร ผมสัญญากับตัวผมเอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่มีวันหันหลังให้ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่ความรู้สึกสงสารนะครับ แต่เป็นความรู้สึกอยากดูแลตัวเธอมากกว่า เราไม่ได้คุยกันพักใหญ่ๆ (มาก) แต่ผมเองก็ดันมีความคิดว่า เอาว่าทำทุกอย่างเหมือนเดิมละกัน ผมเล่าเรื่องราวของผมในแต่ละวันทิ้งไว้ในไลน์ ผมฝันดีกับเธอก่อนนอนทุกคืนๆ
จนมาวันนึงเธอก็ตอบกลับผมมาว่า เธอไม่ที่ระบาเรื่องราวของใครนะ ผมยอมรับนะครับ ตอนนั้นผมน้อยใจ ผมน้อยใจมาก แต่ตัวผมไม่เคยคิดที่จะเลิกรู้สึกกับเธอเลยนะครับ จากวันนั้นผมก็หยุดไลน์ไปกวนเธอครับ ถ้าวันไหนเธอทักผมมาหรือวันไหนเราได้คุยกัน ผมก็จะแอบบอกฝันดีเธอวันนั้นครับ แหะๆ ช่วงนั้นผมก็เอ่อๆไปพักนะครับ ผมเห็นเธออ่านไลน์แล้วไม่ตอบ เธอเป็นคนชอบเล่น IG ครับ ผมก็เลยเข้าไปดูว่าเธออยู่ไหม สงสัยล่ะสิครับ ว่ามันดูได้ด้วยหรอ ผมดูจากนี่เลยครับ รูปที่เธอกดไลค์ ผมดูแบบบนี้พักใหญ่ๆ ไม่ได้ดูเพื่อจับผิดอะไรนะครับ ดูเพื่อให้รู้ว่าตอนนี้เธอถึงห้องแล้ว ผมเป็นห่วงเธอครับ แค่อยากรู้ว่าเธอถึงห้อง ปลอดภัยดี แค่นี้ผมก็สบายใจแล้วครับ
จนมาเดือนพฤษภาคม ผมจะต้องย้ายงาน ซึ่งที่ทำงานใหม่ผม บอได้เลย ไกลมาก - มากที่สุด แต่ผมเคยบอกเธอไว้ก่อนหน้านั้นแล้วครับว่าผมจะย้ายงานผมบอกเธอว่าผมจะไม่ย้ายที่อยู่เพราะเพื่อวันที่เราทานข้าวด้วยกันจะได้ไปส่งเธอได้ (จริงๆผมอยากอยู่ใกล้ๆเธอครับ) หลังจากนั้นเราก็มีคุยกันบ้าง แต่ไม่บ่อยเหมือนเมื่อก่อนครับ แต่ผมเองก็อยากทำอะไรหลายๆอย่างให้เธอนะครับ มารู้ตัวอีกที ผม "รัก" ผู้หญิงคนนี้ไปแล้วครับ
ทุกวันนี้เราคุยกันบ่อยขึ้นนะครับ คุยกันทุกวัน บางวันอาจจะมาก บางวันอาจจะน้อย แต่สิ่งที่ผมทำทุกวันเลยคือ ตื่นเช้า ผมจะ Morning เธอ และคอยบอกให้เธอหาอะไรทานบ้างตอนเช้า และ ก่อนนอน ผมก็จะบอก Good Night เธอ ซึ่งบางวันเธอก็ Good night กลับมา บางวันเธอก็หลับไปก่อน
แต่เชื่อไหมครับ ผมไม่เคยเก็บเอารายละเอียดเล็กๆน้อยๆมาคิดเลยครับ ผมคิดแต่เพียงว่า ผมอยากทำให้เธอคนนี้มีความสุข ผมอยากให้เธอพบเจอแต่สิ่งดี ผมไม่อยากเห็นเธอลำบาก ผมไม่ถามหาสถานะหรอกครับ ผมคิดว่าเธอรู้อยู่แล้วครับ ว่าผมรู้สึกอย่างไรกับเธอ แค่ที่เธอไม่ปฏิเสธสิ่งที่ผมทำให้ผมว่าแค่นี้ผมก็พอใจแล้วล่ะ ถามว่าตอนนี้ผมโอเครไหม ผมโอเครนะครับ ผมรักเธอและอยากดูแลเธอไปเรื่อยๆ ตัวผมเองไม่รู้หรอกครับว่ามันจะลงเอยแบบไหน เราสองคนอาจจะเป็นได้แค่เพื่อนกัน เราสองคนอาจจะได้แต่งงานกัน ผมไม่รู้อนาคตหรอกครับ แต่ที่ผมรู้ตอนนีคือ "ผม รัก เธอ" ครับ
ขอบคุณทุกคนนะครับที่อ่านจนจบ ซึ่งยาวมากๆ ก่อนปีใหม่นี้ของให้ทุกๆคนมีแต่สิ่งดีเข้ามานะครับ ขอให้สิ่งที่ทำให้ทุกคนยิ้มได้มีเข้ามาในทุกๆวัน
ถ้าจะคอมเม้นท์ คอมเม้นท์ที่ตัวผมคนเดียวนะครับ เพราะเรื่องราวต่างๆเป็นสิ่งที่เกิดจากมุมมองของผมครับ
ปล.ผมแอบหาของขวัญปีใหม่ให้เธอได้แล้ว เดี๋ยวไปคิดแผนตอนให้ก่อน >//<
Happy New Year Everybody
ความรักในรูปแบบของผู้ชายคนหนึ่ง
มีอยู่ช่วงหนึ่งเธอจะต้องทำงานเกี่ยวกับ Photoshop ซึ่งผมเองก็มีชื่อเสียงในทางด้านนี้ คือสามารถช่วยงานเธอได้ ช่วงนั้นผมเองก็ช่วงงานเธอพอสมควร แต่ผมเองก็ยังไม่ได้คิดอะไรกับเธอนะครับ จนมาวันนึงผมได้มีโอกาสไปเที่ยวกับเธอครับ แต่เราไม่ได้ไป 2 คนนะครับ มีพี่อีกคนนึงไปกับเราด้วย เรามีแผนเที่ยงทั้งหมด 2 คืน 3 วันครับ (ผมขอไม่บอกนะครับว่าที่ไหน เดี๋ยวไก่ตื่น >//<) วันแรกก็ไม่มีอะไรครับ เที่ยวปกติ จนมาวันที่ 2 เรานัดกันว่าคืนนี้เราจะไปเที่ยวผับกัน 3 คน ทุกคนเข้าที่พัก จัดการธุระส่วนตัวก่อน และนัดเวลาประมาณ 21.00 น. เพื่อไปเที่ยวผับครับ ซึ่งปรากฏว่าพอตอน 21.00 น. พี่อีคนที่ไปด้วยเขาไม่ตื่น น่าจะเพราะเขาขับรถทั้งวันเลยรู้สึกเพลีย ผมก็ออกมารับลมหน้าระเบียงห้อง ทันใดนั้นเอง เธอก็ออกมาหน้าห้องเพื่อคุยโทรศัพท์กับคุณแม่ของเธอสักพักเธอก็วางสาย ผมเลยบอกเธอไปว่า พี่อีกคนสงสัยจะไม่ตื่นเอายังไงดี เธอก็บอกว่ารออีกสักพักแล้วกัน....
หลังจากนั้นผมกับเธอก็นั่งคุยกัน โดยเราทั้งคู่เปิดเผยเรื่องในอตีดที่เคยผ่านมาให้ฟังกันทั้ง 2 คน (บรรยากาศมันพาไป) ผมทราบเรื่องของเธอ เธอก็ทราบเรื่องของผม แต่แปลกตรงที่ผมกลับรู้สึกชื่นชมในความเข้มแข็งของเธอ ผมรู้สึกว่าตัวเธอเข้มแข็งมากที่ผ่านเรื่องราวร้ายๆในอดีตมาได้ เราคุยกันเกือบ 3 ชั่วโมง ซึ่งตอนนั้นเองผมรู้สึกสบายใจที่มีใครคนนึงฟังเรื่องราวของผม ผมพูดได้เลยว่า เธอเป็นคนเดียวที่ผมพูดทุกเรื่องจริงๆ คืนนั้นเที่ยงคืนแล้ว ผมกลัวเธอจะง่วง ก็เลยแยกย้ายเข้านอน ผมส่งข้อความไป "ฝันดี" กับเธอ ก่อนเข้านอน (>//<)
หลังจากนั้น ตัดมาถึงตอนที่เรากลับมาจากเที่ยว ผมรู้ตัวว่า ตัวผมเองเริ่มไม่ปกติล่ะ แรกๆก็ไลน์ถามนู่นนี่นั่น เรื่อยเปื่อย อยากรู้ว่าเธอทำอะไรอยู่ มีอะไรที่เราช่วยได้ไหม ตอนนั้นผมบอกได้เลย ผมรู้สึกมีความสุขมากๆ เธอทำให้ผมรู้สึกว่าทุกๆอย่างมันจะดีขึ้นๆ ผมเริ่มจดจำรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับตัวเธอ เธอเกิดวันที่เท่าไร ชอบสีอะไร นิสัยยังไง ชอบทานอะไร ไม่ชอบทานอะไร มีโรคประจำตัวไหม ซึ่งผมคิดว่าผมสามารถตอบได้ถ้าใครมาถามอะไรๆเกี่ยวกับตัวเธอ
หลังจากเรากลับมาจากเที่ยว เราเริ่มคุยกันทุกวัน และปีที่แล้วผมได้ให้ของขวัญปีใหม่กับเธอชิ้นแรก เธอชอบมันมาก ผมรู้สึกมีความสุขนะที่เธอชอบมัน ช่วงนั้นเหมือนกับโอ้โห โลกนี้สีชมพู (สำหรับผมคนเดียวนะครับ) ผมลืมบอกไปเลยเธอเป็นผู้หญิงที่สามารถไปไหนมาไหนคนเดียวนะครับเรียกง่ายๆว่าผู้หญิงแกร่งล่ะครับ ทานข้าวคนเดียว เดินห้างคนเดียว อะไรแบบนี้ ผมเลยคิดเอาเองว่า ผมอยากจะชวนเธอทานข้าวด้วยกัน อย่างๆน้อยๆ อาทิตย์ละ 1 ครั้ง ด้วยสาเหตุคือ 1) ผมอยากเจอเธอ 2) ผมกลัวเธอเหงา แต่เน้นไปข้อ 1 มากกว่าละกัน ครั้งแรกที่ชวนเธอทานข้าว เหมือนผมจุดระเบิดครับ ใจมันเต้นแบบ โอโหทำยังกะไม่เคยทานข้าวกับสาว ผมลุ้นมาก ปรากฎว่าเธอโอเครครับ ผมนี่ยิ้มหน้าบานเลย (ปกติบานอยู่แล้ว) เราไปทานข้าวกันก่อนปีใหม่ โดยผมได้เตรียม ส.ค.ส (ใช่แล้วครับ อ่านไม่ผิดหรอก) โดย ส.ค.ส อันนั้นผมทำขึ้นมาเองครับ เพราะผมอยากให้มันเป็นอันเดียวในโลกนี้ พอไปถึงร้านนะครับ ผมก็ไปนั่งโต๊ะกับเธอ และขอตัวเธอไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งจริงๆแล้ว ผมจะไปเตี้ยมกับเด็กเสริฟครับ ว่าตอนเช็คบิลช่วยเอา ส.ค.ส. นี้ให้กับพี่ผู้หญิงที่มากับพี่ด้วย โดยไม่ต้องพูดอะไร ทุกอย่างเป็นไปตามที่วางไว้ครับ จนผมเช็คบิล เท่านั้นแหละครับ ส.ค.ส ไม่มา เอาล่ะหว่า เด็กคนที่ผมฝากเรื่องไว้ดันไม่อยู่ ณ จุดนัดพบ ผมนี่เลิกลักเลยครับ ทันใดนั้น ผมหันไปสบตา ป๊าบเข้าให้ ไม่ใช่เธอนะครับ เด็กเสริฟที่รัก น้องแทบจะวิ่งไปเอา ส.ค.ส ที่ผมเตี้ยมไว้แทบไม่ทัน เด็กเสริฟก็ส่งให้เธอนะครับ โดยที่เธอก็ยิ้มรับแล้วก็ขอบใจมาก แต่บอกว่ารู้ล่ะว่าต้องมีอะไร = =! (ต๊ายๆตาย ถูกจับตั้งแต่ยังไม่เริ่ม) หลังจากนั้นเราก็ถ่ายรูปกันเรื่อยเปื่อยครับ แต่ไม่มีรูปคู่นะครับ เพราะผมเป็นคนถ่ายครับ แล้วก็เขิลที่จะขอเธอถ่ายด้วยแหละครับ ผมเลยอาสาเป็นตากล้องอย่างเดียวเลย
จากวันนั้นทุกอย่าง(สำหรับผม) ก็ดีขึ้นในแบบที่มันควรจะเป็นครับ เราได้มีโอกาสทานข้าวกันทุกอาทิตย์ ได้คุยกันเยอะขึ้น และเมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา ผมก็ให้ของขวัญเธออีกชิ้น แต่ไม่ได้เป็นวันสำคัญอะไรนะครับ ผมให้เพราะผมอยากเห็นเธอยิ้มครับ เธอชอบทีมฟุตบอลนึงของไทยลีคมาก เรียกได้ว่าซื้อตั๋วปีเลยก็ว่าได้ ผมพอทราบมาว่าสโมสรนั้นกำลังจะปล่อยเสื้อ Jacket ออกมาใหม่ ผมคิดว่าเธอต้องชอบแน่ๆ ผมวัดในเลยเพราะคิดว่ายังไงเธอก็ต้องซื้อ ผมสั่งก่อนเลยคิดว่าถ้าสั่งมาชนกันก็ไม่เป็นไร จัดไป 1 ตัว และก็นัดเธอทานข้าวปกติ พอทานข้าวเสร็จขึ้นรถ และกำลังจะไปส่งเธอที่หอ แท่น แทน แท้นนนนน ผมก็หยิบเจ้าเสื้อตัวนี้ออกมา แต่ผมใส่ไว้ในกระป๋องนะครับ ผมยื่นให้เธอเธอก็ถามว่าอะไร ผมบอกไปว่าให้ดูเอาเอง เธอถามผมว่าเปิดเลยได้ไหม ผมบอกว่าตามใจ เปิดเลยก็ได้ ทันใดนั้น.....สิ่งที่ผมคิดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เธอเปิดไม่ออก = =! (มุกนะครับ) เธอเปิดออกครับ แล้วเธอก็ชอบมันมากๆตามที่ผมคิดไว้เลย คุณเอ้ย นี่แหละความสุขของคนๆนึง
23 มกราคม 2560 ผมนี่จำได้แม่นยำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เหมือนว่าวันนั้นผมทำเธอโกรธเพราะเรื่องบางเรื่องที่ผมเองพูดไม่ทันคิด ผมรู้สึกว่าหลังจากวันนั้นแล้ว ผมจะไม่ได้คุย ไม่ได้พบ ไม่ได้เจอเธออีก ผมคิดทั้งวันเลยนะครับ ว่าถ้าเป็นแบบนั้นจริงยังสามารถมีอะไรที่ผมพอจะทำได้บ้าง เอาว่ะลูกผู้ชายถ้าจะไม่ได้เจอแล้ว ขอบอกเลยละกันว่าตอนนี้เรารู้สึกกับเธอยังไง 22.00 น. โดยประมาณ ผมโทรหาเธอ เธอก็บอกว่ามีอะไร ท่านผู้อ่านเอ้ย ถึงตรงนี้ คนที่เคยบอกชอบใครสักคน รู้ใช่ไหมครับ ว่ารู้สึกยังไง อากาศหนาวแต่เหงื่อออก ใจมันเต้นเหมือนไปวิ่งกับพี่ตูนมาหมาดๆ ผมก็พยายามพูดอ้อมไปอ้อมมา ก่อนจะเข้าเรื่อง เธอก็บอกว่า มีอะไรก็พูดเราพอรู้ว่าจะพูดอะไร เป็นไงละผม หน้าชา ปากชา ขาชา เอาว่ะตายเป้นตายไอ้เสือ ลุย......เรา ชอบ เธอ นะ....... ผมพูดออกไปแล้ว.....หลับตาปี๋ทั้งๆที่คุยโทรศัพท์ เธอตอบกลับมาว่า ผมจะชอบเธอได้ยังไง เราคุยกันเดือนเดียวเอง หลังจากนั้นเธอก็สวดผมยกใหญ่ แล้วเธอเคยบอกผมว่า เธอก็ไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้มีคนมาบอกชอบเธอเหมือนกัน แต่เธอไม่ได้ตกลงอะไร อยู่ๆคนนั้นก็หายไป ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไร ในใจผมนี่มาเลย ข้าพเจ้าจะไม่ยอมเป็นแบบคนนั้นแน่นอน ผมตั้งใจไว้แบบนั้น ผมเลยบอกเธอไปว่าถ้างั้นพรุ่งนี้เราคุยกันเหมือนเดิมนะ ทุกอย่างหมือนเดิม เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรครับ
กุมภาพันธ์......เดือนแห่ง(เห้อ) แน่นอนละ เดือนนี้สิ่งที่ผมอยากให้เธอก็คือ กุหลาบ และแน่นอน วันที่ผมจะให้เธอก็ต้องเป็นวันที่ .......วันที่...... 14 สิครับ ผมสั่ง Order ล่วงหน้าไปก่อนเลยยาวๆ ตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม ทุกอย่างพร้อม แต่คนรับไม่พร้อม 555 วันนั้นเธอติดธุระครับ ผมบอกเธอว่าผมซื้อขนมมาฝากเพราะผมไปต่างจังหวัดมา เธอบอกว่าให้ไปฝากไว้ที่ รปภ. หน้าหอ = =! และคนที่ได้รับมอบดอกไม้แทนความรู้สึกผมคนแรกก็คือ คุณ รปภ. ที่รัก ปั๊ดโถ่ ผมได้แต่ไลน์ไปบอกว่าผมฝากของไว้ที่ รปภ. แล้วนะ เธอก็ตอบมาว่า ขอบคุณจ่ะ ไม่มีคำหวาน ไม่มีการจ้องตา และไม่มีอะไรเลย นอกจากความรู้สึกของผมที่เพิ่มขึ้นทุกวันๆ
ช่วงนั้นเองเธอดูเครีดๆจากเรื่องงาน ผมเองรับรู้ได้เลย เพราะเธอไม่ค่อยตอบไลน์ผม อ่านนะครับ แต่ว่าไม่ได้ตอบแต่ผมก็ทราบว่าเธอเครียด ทุกๆครั้งที่เธอเครียดผมจะแปะคำคมที่ให้กำลังใจให้เธอใน Note Line เวลาเธอเลื่อนมาอ่านเธอจะได้รู้สึกมีกำลังใจ (อันนี้ผมคนเอาเองนะ) ทุกๆวันนี้ผมก็ยังทำอยู่ และผมก็ได้ถามเธอว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า เธอก็ตอบกลับมาว่า ขอโทษที่ทำให้ผมรู้สึกไม่ดี เธอบอกว่าจะมีช่วงๆนึงที่เธอรู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียว ไม่อยากคุยกับใคร เธอบอกว่าเธอเลยเพื่อนน้อย รู้ไหมครับสิ่งที่ผมคิดในใจตอนนั้นคืออะไร ผมสัญญากับตัวผมเอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่มีวันหันหลังให้ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่ความรู้สึกสงสารนะครับ แต่เป็นความรู้สึกอยากดูแลตัวเธอมากกว่า เราไม่ได้คุยกันพักใหญ่ๆ (มาก) แต่ผมเองก็ดันมีความคิดว่า เอาว่าทำทุกอย่างเหมือนเดิมละกัน ผมเล่าเรื่องราวของผมในแต่ละวันทิ้งไว้ในไลน์ ผมฝันดีกับเธอก่อนนอนทุกคืนๆ
จนมาวันนึงเธอก็ตอบกลับผมมาว่า เธอไม่ที่ระบาเรื่องราวของใครนะ ผมยอมรับนะครับ ตอนนั้นผมน้อยใจ ผมน้อยใจมาก แต่ตัวผมไม่เคยคิดที่จะเลิกรู้สึกกับเธอเลยนะครับ จากวันนั้นผมก็หยุดไลน์ไปกวนเธอครับ ถ้าวันไหนเธอทักผมมาหรือวันไหนเราได้คุยกัน ผมก็จะแอบบอกฝันดีเธอวันนั้นครับ แหะๆ ช่วงนั้นผมก็เอ่อๆไปพักนะครับ ผมเห็นเธออ่านไลน์แล้วไม่ตอบ เธอเป็นคนชอบเล่น IG ครับ ผมก็เลยเข้าไปดูว่าเธออยู่ไหม สงสัยล่ะสิครับ ว่ามันดูได้ด้วยหรอ ผมดูจากนี่เลยครับ รูปที่เธอกดไลค์ ผมดูแบบบนี้พักใหญ่ๆ ไม่ได้ดูเพื่อจับผิดอะไรนะครับ ดูเพื่อให้รู้ว่าตอนนี้เธอถึงห้องแล้ว ผมเป็นห่วงเธอครับ แค่อยากรู้ว่าเธอถึงห้อง ปลอดภัยดี แค่นี้ผมก็สบายใจแล้วครับ
จนมาเดือนพฤษภาคม ผมจะต้องย้ายงาน ซึ่งที่ทำงานใหม่ผม บอได้เลย ไกลมาก - มากที่สุด แต่ผมเคยบอกเธอไว้ก่อนหน้านั้นแล้วครับว่าผมจะย้ายงานผมบอกเธอว่าผมจะไม่ย้ายที่อยู่เพราะเพื่อวันที่เราทานข้าวด้วยกันจะได้ไปส่งเธอได้ (จริงๆผมอยากอยู่ใกล้ๆเธอครับ) หลังจากนั้นเราก็มีคุยกันบ้าง แต่ไม่บ่อยเหมือนเมื่อก่อนครับ แต่ผมเองก็อยากทำอะไรหลายๆอย่างให้เธอนะครับ มารู้ตัวอีกที ผม "รัก" ผู้หญิงคนนี้ไปแล้วครับ
ทุกวันนี้เราคุยกันบ่อยขึ้นนะครับ คุยกันทุกวัน บางวันอาจจะมาก บางวันอาจจะน้อย แต่สิ่งที่ผมทำทุกวันเลยคือ ตื่นเช้า ผมจะ Morning เธอ และคอยบอกให้เธอหาอะไรทานบ้างตอนเช้า และ ก่อนนอน ผมก็จะบอก Good Night เธอ ซึ่งบางวันเธอก็ Good night กลับมา บางวันเธอก็หลับไปก่อน
แต่เชื่อไหมครับ ผมไม่เคยเก็บเอารายละเอียดเล็กๆน้อยๆมาคิดเลยครับ ผมคิดแต่เพียงว่า ผมอยากทำให้เธอคนนี้มีความสุข ผมอยากให้เธอพบเจอแต่สิ่งดี ผมไม่อยากเห็นเธอลำบาก ผมไม่ถามหาสถานะหรอกครับ ผมคิดว่าเธอรู้อยู่แล้วครับ ว่าผมรู้สึกอย่างไรกับเธอ แค่ที่เธอไม่ปฏิเสธสิ่งที่ผมทำให้ผมว่าแค่นี้ผมก็พอใจแล้วล่ะ ถามว่าตอนนี้ผมโอเครไหม ผมโอเครนะครับ ผมรักเธอและอยากดูแลเธอไปเรื่อยๆ ตัวผมเองไม่รู้หรอกครับว่ามันจะลงเอยแบบไหน เราสองคนอาจจะเป็นได้แค่เพื่อนกัน เราสองคนอาจจะได้แต่งงานกัน ผมไม่รู้อนาคตหรอกครับ แต่ที่ผมรู้ตอนนีคือ "ผม รัก เธอ" ครับ
ขอบคุณทุกคนนะครับที่อ่านจนจบ ซึ่งยาวมากๆ ก่อนปีใหม่นี้ของให้ทุกๆคนมีแต่สิ่งดีเข้ามานะครับ ขอให้สิ่งที่ทำให้ทุกคนยิ้มได้มีเข้ามาในทุกๆวัน
ถ้าจะคอมเม้นท์ คอมเม้นท์ที่ตัวผมคนเดียวนะครับ เพราะเรื่องราวต่างๆเป็นสิ่งที่เกิดจากมุมมองของผมครับ
ปล.ผมแอบหาของขวัญปีใหม่ให้เธอได้แล้ว เดี๋ยวไปคิดแผนตอนให้ก่อน >//<
Happy New Year Everybody