ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะคะ
เราอายุ22ปี ตอนนี้กำลังเรียนป.ตรี
คือ เราเรียนป.ตรีอยู่มหาวิทยาลัยที่อยู่แถวปริมณฑลอ่ะค่ะ
ซึ่งจำเป็นต้องอยู่หอประจำที่มหาวิทยาลัย
ช่วงปีแรกๆ ก็จะกลับบ้านบ่อยมากๆๆๆ แค่หยุดเสาร์-อาทิตย์ก็กลับค่ะ
พอช่วงปีหลังๆ มานี้ งานเยอะ มีเรียนชดบ้าง ก็ไม่ค่อยได้กลับค่ะ
แรกๆ คนที่บ้าน (มีแค่แม่กับน้องสาว)
ก็เป็นเหมือนเดิมปกติค่ะ เราดูเหมือนไม่ค่อยจะเกร็งเท่าไหร่
ตอนช่วงกลางๆ เรามีแฟนค่ะ แล้วเราคบกับแฟน พาแฟนใาบ้านช่วงนึง
เหมือนที่บ้านจะไม่ค่อยปลื้ม โดยเฉพาะน้องสาว
เราไม่ได้อะไรค่ะ เหตุผลเพียงเพราะไม่ถูกชะตาคงไม่ใช่สิ่งที่สำคัญ
เพราะแฟนเราก็โอเคกับเรา พยายามจะเข้าหาแม่เรา จนแม่เราก็ค่อยๆยอมรับค่ะ
จากนั้น เราก็ทะเลาะกับน้องแบบรุนแรงมาก จนไม่ได้คุยกับน้องมาเกือบปี
แม่พยายามพูดให้เราไปขอโทษ ซึ่งในความคิดเราแม่พยายามให้ท้ายน้องมากๆค่ะ
เราก็เห็นแก่ความเป็นพี่น้อง เลยไลน์ไปขอโทษในวันเกิดเค้า
ปรากฎว่า ก็เหมือนเดิมค่ะ เค้าไม่พูดด้วยเลย
เราเลยคิดว่าเออ เดี๋ยววันเกิดเรา มันก็คงมาพูดกับเรา
จนเลยวันเกิดเราไป ก็เงียบหาย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จนตอนนี้จะปีใหม่แล้ว ก็คงยังเหมือนเดิมค่ะ
ตอนนี้ที่มอปิดเทอม เลยกลับมาอยู่บ้าน
เราสังเกตถึงความเปลี่ยนไปของคนที่บ้านมาสักพักค่ะ
1.แม่มักจะเกรงใจน้องอยู่เสมอ ไม่ว่าจะทำอะไรผิด แม่จะมองข้ามไป
เช่น เล่นเกมเสียงดัง ในขณะที่คนอื่นกำลังคุยโทรศัพท์ ไม่ว่าจะเป็นดีใจ ตกใจ หรือกรี้ด
2.แม่ได้ขนมมาจากข้างนอกค่ะ เป็นช็อกโกแล็ต มาอันนึง
ปกติถ้าเป็นเมื่อก่อน แม่จะบอกเราด้วย แล้วบอกให้แบ่งกัน
แต่คราวนี้ แม่พยายามอาศัยจังหวะที่เราเผลอ แล้วแอบแบ่งให้น้องค่ะ
แต่จริงๆตอนแรกเรามาค้นกระเป๋าหยิบของให้แม่ เราเจอตั้งนานแล้ว แต่แค่ไม่พูด
3.เวลาน้องกลับมาจากบ้าน น้องจะไม่หยิบแตะงานบ้านเลย (ถึงแม้จะเป็นวันหยุดก็ตาม)
แต่จะใช้เราแทน เพราะเราใช้ง่าย หรือน้องไม่เคยทำเลยตั้งแต่แรก
ปล.น้องทำงานบ้านเป็นค่ะ แต่เท่าที่สังเกตคือไม่ทำ
กลับบ้านมาก็เล่นแต่คอม คุยกับเพื่อนที่รร.(หรือแฟน)
ไม่ค่อยคุยกับแม่ พูดจาก็ห้วน
เราว่าเราไม่ได้อิจฉาน้องนะคะ และเราก็ไม่ได้รู้สึกไปเอง
เราควรต้องทำยังไงกับเหตุการณ์แบบนี้คะ
เราต้องแก้ที่ตัวเราเองหรือว่าใครคะ
คิดมาเป็นปีแล้วค่ะ พยายามเต็มที่
แต่ก็เหมือนมองว่าเป็นคนอื่น
เราพยายามไม่คิดมาก ไม่น้อยใจ
แต่พักหลังๆเริ่มอดไม่ได้แล้วจริงๆ
บางทีเราก็เริ่มคิดว่าเราควรจะไปหาหมอดีไหม
กลัวเป็นโรคซึมเศร้าก่อนเรียนจบจริงๆค่ะ
หนูควรจะต้องทำตัวยังไงดีคะกับเหตุการณ์แบบนี้
เราอายุ22ปี ตอนนี้กำลังเรียนป.ตรี
คือ เราเรียนป.ตรีอยู่มหาวิทยาลัยที่อยู่แถวปริมณฑลอ่ะค่ะ
ซึ่งจำเป็นต้องอยู่หอประจำที่มหาวิทยาลัย
ช่วงปีแรกๆ ก็จะกลับบ้านบ่อยมากๆๆๆ แค่หยุดเสาร์-อาทิตย์ก็กลับค่ะ
พอช่วงปีหลังๆ มานี้ งานเยอะ มีเรียนชดบ้าง ก็ไม่ค่อยได้กลับค่ะ
แรกๆ คนที่บ้าน (มีแค่แม่กับน้องสาว)
ก็เป็นเหมือนเดิมปกติค่ะ เราดูเหมือนไม่ค่อยจะเกร็งเท่าไหร่
ตอนช่วงกลางๆ เรามีแฟนค่ะ แล้วเราคบกับแฟน พาแฟนใาบ้านช่วงนึง
เหมือนที่บ้านจะไม่ค่อยปลื้ม โดยเฉพาะน้องสาว
เราไม่ได้อะไรค่ะ เหตุผลเพียงเพราะไม่ถูกชะตาคงไม่ใช่สิ่งที่สำคัญ
เพราะแฟนเราก็โอเคกับเรา พยายามจะเข้าหาแม่เรา จนแม่เราก็ค่อยๆยอมรับค่ะ
จากนั้น เราก็ทะเลาะกับน้องแบบรุนแรงมาก จนไม่ได้คุยกับน้องมาเกือบปี
แม่พยายามพูดให้เราไปขอโทษ ซึ่งในความคิดเราแม่พยายามให้ท้ายน้องมากๆค่ะ
เราก็เห็นแก่ความเป็นพี่น้อง เลยไลน์ไปขอโทษในวันเกิดเค้า
ปรากฎว่า ก็เหมือนเดิมค่ะ เค้าไม่พูดด้วยเลย
เราเลยคิดว่าเออ เดี๋ยววันเกิดเรา มันก็คงมาพูดกับเรา
จนเลยวันเกิดเราไป ก็เงียบหาย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จนตอนนี้จะปีใหม่แล้ว ก็คงยังเหมือนเดิมค่ะ
ตอนนี้ที่มอปิดเทอม เลยกลับมาอยู่บ้าน
เราสังเกตถึงความเปลี่ยนไปของคนที่บ้านมาสักพักค่ะ
1.แม่มักจะเกรงใจน้องอยู่เสมอ ไม่ว่าจะทำอะไรผิด แม่จะมองข้ามไป
เช่น เล่นเกมเสียงดัง ในขณะที่คนอื่นกำลังคุยโทรศัพท์ ไม่ว่าจะเป็นดีใจ ตกใจ หรือกรี้ด
2.แม่ได้ขนมมาจากข้างนอกค่ะ เป็นช็อกโกแล็ต มาอันนึง
ปกติถ้าเป็นเมื่อก่อน แม่จะบอกเราด้วย แล้วบอกให้แบ่งกัน
แต่คราวนี้ แม่พยายามอาศัยจังหวะที่เราเผลอ แล้วแอบแบ่งให้น้องค่ะ
แต่จริงๆตอนแรกเรามาค้นกระเป๋าหยิบของให้แม่ เราเจอตั้งนานแล้ว แต่แค่ไม่พูด
3.เวลาน้องกลับมาจากบ้าน น้องจะไม่หยิบแตะงานบ้านเลย (ถึงแม้จะเป็นวันหยุดก็ตาม)
แต่จะใช้เราแทน เพราะเราใช้ง่าย หรือน้องไม่เคยทำเลยตั้งแต่แรก
ปล.น้องทำงานบ้านเป็นค่ะ แต่เท่าที่สังเกตคือไม่ทำ
กลับบ้านมาก็เล่นแต่คอม คุยกับเพื่อนที่รร.(หรือแฟน)
ไม่ค่อยคุยกับแม่ พูดจาก็ห้วน
เราว่าเราไม่ได้อิจฉาน้องนะคะ และเราก็ไม่ได้รู้สึกไปเอง
เราควรต้องทำยังไงกับเหตุการณ์แบบนี้คะ
เราต้องแก้ที่ตัวเราเองหรือว่าใครคะ
คิดมาเป็นปีแล้วค่ะ พยายามเต็มที่
แต่ก็เหมือนมองว่าเป็นคนอื่น
เราพยายามไม่คิดมาก ไม่น้อยใจ
แต่พักหลังๆเริ่มอดไม่ได้แล้วจริงๆ
บางทีเราก็เริ่มคิดว่าเราควรจะไปหาหมอดีไหม
กลัวเป็นโรคซึมเศร้าก่อนเรียนจบจริงๆค่ะ