ผมก็เป็นอีกคนนึงที่มีปัญหากับแม่ครับ แม่ผมเป็นคนเอาใจยากมาก
ผมพยายามที่จะเอาใจใส่ตลอดนะครับ ขนาดว่าผมซื้อบ้านที่ กทม.แล้วก็พาแม่กับหลานมาอยู่ที่นี่ด้วย
เพราะก่อนนี้แม่บ่นว่าไม่อยากอยู่ที่โคราชแล้ว แต่พอให้มาอยู่แล้วก็บอกว่าอยากกลับไปอยู่โคราช
อยากขายของ ผมก็ให้แม่ขายเพื่อจะให้แม่มีอะไรทำจะได้ไม่เบื่อ ผมทำงานประจำ จ-ส
แต่ผมก็ยังตื่นตีสี่-ตีสี่ครึ่ง ทุกวันเพื่อมาช่วยแม่ แล้วตอนเย็นผมต้องไปรับภรรยาทุกเย็น(ภรรยาตั้งครรค์)
กลับถึงบ้านก็หกโมงกว่า บางวันก็เกือบสองทุ่ม บางทีขายของไม่หมดเหลือกลับบ้านนิดเดียว
คือเหลือแค่ห้าหกชิ้น แม่ก็บ่นอยากกลับไปโคราชอีก ผมก็ให้กลับนะครับ ก็ไปได้ 1-2 อาทิตย์แม่ก็กลับมา
ก็มาขายของที่นี่เหมือนเดิม ไปซื้อของให้แม่ที่ตลาดตอนเช้าผมก็ไปอาทิตย์ละ 2 ครั้ง วันอาทิตย์ก็มีพาไปตลาดบ้าง
ไปเที่ยวหาญาติบ้าง ไปวัดบ้างแล้วแต่โอกาส หลังๆมาแม่ก็หนักกว่าเดิมครับ ชวนกินข้าวก็ไม่อยากมากินด้วยกัน
เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ผมถามว่าเป็นอะไรแม่ก็ไม่บอกนะครับ บอกอะไรแม่ไปสักอย่างแม่ก็จะงอนๆตลอด
ไม่เคยเชื่อสิ่งที่ผมบอกเลย และแม่ไม่ยอมรับว่าตัวเองเอาแต่ใจ ผมเองก็ไม่รู้จะบอกแม่ยังไงนะบางที ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม
บางทีแม่ก็บ่นปวาหลัง แน่นหน้าอก ปวดหัวอะไรแบบนี้ พอผมบอกว่าจะพาไปหาหมอแม่ก็ไม่ยอมไป แล้วก็บ่นๆว่าตายไปซะก็ดีโรคเยอะ
คือไม่สนใจความรู้สึกของผมเลยครับ ว่าจะรู้สึกยังไง(แม่เป็นโรคหัวใจแต่ผ่าตัดมาได้ 7-8 ปีแลว มีรับยาทุกๆ 3 เดือน)
ผมก็บอกแม่ว่า แม่เป็นอะไร ทำไมพูดแบบนี้ ผมฟังแล้วผมรู้สึกไม่ดีเลยนะ ยิ่งงอนผมเข้าไปอีก
เคยบอกแม่ให้เตรียมของขายช่วงกลางวันก็ได้ จะได้นอนเร็วๆเพราะตื่นตั้งแต่ ตีสาม งอนผมอีก
บอกว่าไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวจะไม่อยู่ให้รำคาญหรอก ไปไหนจะไม่บอกใครทั้งนั้น
ซึ่งผมที่บอกแม่ไปนั้น เพราะอยากให้นอนกลางคืนเยอะๆ แม่จะได้พักผ่อนให้เพียงพอ แม่ก็ไม่ฟัง
ภรรยาผมกับแม่ก็ไม่เคยทะเลาะกันนะครับ ไม่เคยมีปัญหากันเลย
ตอนนี้ภรรยา ผมคลอดแล้ว คลอดก่อนกำหนด 2 อาทิตย์ แม่ยายเลยมาอยู่ด้วย มาช่วยดูแลลูกผม
แม่ยิ่งไม่ค่อยออกมาจากห้องแม่เลย ทั้งกลางวันกลางคืน ออกมาก็ดูสีหน้าแกไม่มีความสุข
ผมถามว่าเป็นอะไร แม่ก็บอกไม่ต้องสนใจ คนแก่ก็เป็นแบบนี้ แต่ผมคิดว่าไม่ใช่แน่นอน
แม่ไม่ได้ขายของช่วง 1 อาทิตย์ที่ผ่านมาเพราะกลัวลูกผมจะเหม็น (ไก่ทอด+ข้าวเหนียว)
เมื่อวานเย็นผมก็บอกว่า แม่จะขายก็ขาย เปิดพัดลมระบายอากาศ ปิดประตูห้องครัวก็ไม่มีกลิ่นแล้ว แม่ก็บอกว่าก็กลัวเหม็นอยู่
แม่ก็บอกว่าอยากไปขายของที่โคราชอีก ผมก็เลยบอกแม่ไปว่า แม่จะไปก็ไป ไม่เป็นไร ผมห้ามแม่ไม่ได้หรอก
ถ้าแม่อยากไป เพราะผมดูแล้วความสุขของแม่คือการมีญาติพี่น้องล้อมหน้าล้อมหลัง คุยกันอยู่กับแม่ตลอด
ซึ่งข้อนี้ผมทำให้แม่ไม่ได้หรอก เพราะผมต้องทำงานกลางวัน จะเจอแม่ก็ตอนเย็นๆค่ำๆ และตอนตื่นมาช่วยแม่ตอนเช้าเท่านั้น
มาอยู่ที่นี่ก็อยุ่แต่กับผม แม่ หลาน กับภรรยาผมเท่านั้น หลานก็ไปโรงเรียนตอนกลางวัน จะอยู่กับแม่ทั้งวันก็คงไม่ได้
พอแม่ได้ยินแบบนั้นก็เงียบๆไป สีหน้าก็ดูไม่มีความสุขเหมือนเดิม ผมก็พูดต่อครับ บอกว่า แม่ดูหน้าแม่ไม่มีความสุขแบบนี้
คนรอบข้างรวมถึงผมด้วยก็ไม่มีความสุขเหมือนกันนะแม่ แม่จะขายของอยู่นี่หรือยังไงแม่ก็บอกผมนะ
ถ้าขายผมก็จะได้โทรไปสั่งของให้ จะได้ไปเอาตอนเช้ามืด แล้วแม่ก็ไม่พูดอะไร ก็ดูแม่นิ่งๆไปอีก
จากนั้นเช้ามืดวันนี้ แม่ก็แอบเก็บเสื้อผ้ากลับไปโคราช แม่ยายผมเห็นเลยถามว่าไปไหน
แม่ก็บอกว่าไปโคราช บอกผมแล้ว ทั้งๆที่ไม่ได้บอก ผมเลยไม่รู้จะทำยังไงดี ยังไม่กล้าโทรหาแม่ด้วย
เพราะไม่รู้ว่าจะพูดยังไงกับแม่ดี เพื่อนๆช่วยแนะนำหน่อยนะครับ ผมควรทำยังไงดี
ปล. คือแม่ชอบพูดหลายอย่างที่ผมทำไม่ได้ เช่นไปซื้อบ้านเดี่ยวแทนทาวโฮมที่อยู่ตอนนี้ หรือไปซื้อบ้านที่แถวๆชนบทอยู่แบบนั้น
เขาอยากไปอยู่คนเดียว ผมก็บอกว่าจะเอาเงินที่ไหนซื้อ ที่อยู่นี่ก็ผ่อนอยู่เลย หรือที่ว่าไปอยู่คนเดียวแม่ไม่สบายใครจะดูแล
ผมก็คุยกับแม่ดีๆนะครับ ไม่ได้ขึ้นเสียงหรือหงุดหงิดใส่แม่นะครับ แต่ก็เหมือนแม่ไม่เข้าใจครับ
มีปัญหากับแม่ ไม่รู้จะทำยังไงดี
ผมพยายามที่จะเอาใจใส่ตลอดนะครับ ขนาดว่าผมซื้อบ้านที่ กทม.แล้วก็พาแม่กับหลานมาอยู่ที่นี่ด้วย
เพราะก่อนนี้แม่บ่นว่าไม่อยากอยู่ที่โคราชแล้ว แต่พอให้มาอยู่แล้วก็บอกว่าอยากกลับไปอยู่โคราช
อยากขายของ ผมก็ให้แม่ขายเพื่อจะให้แม่มีอะไรทำจะได้ไม่เบื่อ ผมทำงานประจำ จ-ส
แต่ผมก็ยังตื่นตีสี่-ตีสี่ครึ่ง ทุกวันเพื่อมาช่วยแม่ แล้วตอนเย็นผมต้องไปรับภรรยาทุกเย็น(ภรรยาตั้งครรค์)
กลับถึงบ้านก็หกโมงกว่า บางวันก็เกือบสองทุ่ม บางทีขายของไม่หมดเหลือกลับบ้านนิดเดียว
คือเหลือแค่ห้าหกชิ้น แม่ก็บ่นอยากกลับไปโคราชอีก ผมก็ให้กลับนะครับ ก็ไปได้ 1-2 อาทิตย์แม่ก็กลับมา
ก็มาขายของที่นี่เหมือนเดิม ไปซื้อของให้แม่ที่ตลาดตอนเช้าผมก็ไปอาทิตย์ละ 2 ครั้ง วันอาทิตย์ก็มีพาไปตลาดบ้าง
ไปเที่ยวหาญาติบ้าง ไปวัดบ้างแล้วแต่โอกาส หลังๆมาแม่ก็หนักกว่าเดิมครับ ชวนกินข้าวก็ไม่อยากมากินด้วยกัน
เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ผมถามว่าเป็นอะไรแม่ก็ไม่บอกนะครับ บอกอะไรแม่ไปสักอย่างแม่ก็จะงอนๆตลอด
ไม่เคยเชื่อสิ่งที่ผมบอกเลย และแม่ไม่ยอมรับว่าตัวเองเอาแต่ใจ ผมเองก็ไม่รู้จะบอกแม่ยังไงนะบางที ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม
บางทีแม่ก็บ่นปวาหลัง แน่นหน้าอก ปวดหัวอะไรแบบนี้ พอผมบอกว่าจะพาไปหาหมอแม่ก็ไม่ยอมไป แล้วก็บ่นๆว่าตายไปซะก็ดีโรคเยอะ
คือไม่สนใจความรู้สึกของผมเลยครับ ว่าจะรู้สึกยังไง(แม่เป็นโรคหัวใจแต่ผ่าตัดมาได้ 7-8 ปีแลว มีรับยาทุกๆ 3 เดือน)
ผมก็บอกแม่ว่า แม่เป็นอะไร ทำไมพูดแบบนี้ ผมฟังแล้วผมรู้สึกไม่ดีเลยนะ ยิ่งงอนผมเข้าไปอีก
เคยบอกแม่ให้เตรียมของขายช่วงกลางวันก็ได้ จะได้นอนเร็วๆเพราะตื่นตั้งแต่ ตีสาม งอนผมอีก
บอกว่าไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวจะไม่อยู่ให้รำคาญหรอก ไปไหนจะไม่บอกใครทั้งนั้น
ซึ่งผมที่บอกแม่ไปนั้น เพราะอยากให้นอนกลางคืนเยอะๆ แม่จะได้พักผ่อนให้เพียงพอ แม่ก็ไม่ฟัง
ภรรยาผมกับแม่ก็ไม่เคยทะเลาะกันนะครับ ไม่เคยมีปัญหากันเลย
ตอนนี้ภรรยา ผมคลอดแล้ว คลอดก่อนกำหนด 2 อาทิตย์ แม่ยายเลยมาอยู่ด้วย มาช่วยดูแลลูกผม
แม่ยิ่งไม่ค่อยออกมาจากห้องแม่เลย ทั้งกลางวันกลางคืน ออกมาก็ดูสีหน้าแกไม่มีความสุข
ผมถามว่าเป็นอะไร แม่ก็บอกไม่ต้องสนใจ คนแก่ก็เป็นแบบนี้ แต่ผมคิดว่าไม่ใช่แน่นอน
แม่ไม่ได้ขายของช่วง 1 อาทิตย์ที่ผ่านมาเพราะกลัวลูกผมจะเหม็น (ไก่ทอด+ข้าวเหนียว)
เมื่อวานเย็นผมก็บอกว่า แม่จะขายก็ขาย เปิดพัดลมระบายอากาศ ปิดประตูห้องครัวก็ไม่มีกลิ่นแล้ว แม่ก็บอกว่าก็กลัวเหม็นอยู่
แม่ก็บอกว่าอยากไปขายของที่โคราชอีก ผมก็เลยบอกแม่ไปว่า แม่จะไปก็ไป ไม่เป็นไร ผมห้ามแม่ไม่ได้หรอก
ถ้าแม่อยากไป เพราะผมดูแล้วความสุขของแม่คือการมีญาติพี่น้องล้อมหน้าล้อมหลัง คุยกันอยู่กับแม่ตลอด
ซึ่งข้อนี้ผมทำให้แม่ไม่ได้หรอก เพราะผมต้องทำงานกลางวัน จะเจอแม่ก็ตอนเย็นๆค่ำๆ และตอนตื่นมาช่วยแม่ตอนเช้าเท่านั้น
มาอยู่ที่นี่ก็อยุ่แต่กับผม แม่ หลาน กับภรรยาผมเท่านั้น หลานก็ไปโรงเรียนตอนกลางวัน จะอยู่กับแม่ทั้งวันก็คงไม่ได้
พอแม่ได้ยินแบบนั้นก็เงียบๆไป สีหน้าก็ดูไม่มีความสุขเหมือนเดิม ผมก็พูดต่อครับ บอกว่า แม่ดูหน้าแม่ไม่มีความสุขแบบนี้
คนรอบข้างรวมถึงผมด้วยก็ไม่มีความสุขเหมือนกันนะแม่ แม่จะขายของอยู่นี่หรือยังไงแม่ก็บอกผมนะ
ถ้าขายผมก็จะได้โทรไปสั่งของให้ จะได้ไปเอาตอนเช้ามืด แล้วแม่ก็ไม่พูดอะไร ก็ดูแม่นิ่งๆไปอีก
จากนั้นเช้ามืดวันนี้ แม่ก็แอบเก็บเสื้อผ้ากลับไปโคราช แม่ยายผมเห็นเลยถามว่าไปไหน
แม่ก็บอกว่าไปโคราช บอกผมแล้ว ทั้งๆที่ไม่ได้บอก ผมเลยไม่รู้จะทำยังไงดี ยังไม่กล้าโทรหาแม่ด้วย
เพราะไม่รู้ว่าจะพูดยังไงกับแม่ดี เพื่อนๆช่วยแนะนำหน่อยนะครับ ผมควรทำยังไงดี
ปล. คือแม่ชอบพูดหลายอย่างที่ผมทำไม่ได้ เช่นไปซื้อบ้านเดี่ยวแทนทาวโฮมที่อยู่ตอนนี้ หรือไปซื้อบ้านที่แถวๆชนบทอยู่แบบนั้น
เขาอยากไปอยู่คนเดียว ผมก็บอกว่าจะเอาเงินที่ไหนซื้อ ที่อยู่นี่ก็ผ่อนอยู่เลย หรือที่ว่าไปอยู่คนเดียวแม่ไม่สบายใครจะดูแล
ผมก็คุยกับแม่ดีๆนะครับ ไม่ได้ขึ้นเสียงหรือหงุดหงิดใส่แม่นะครับ แต่ก็เหมือนแม่ไม่เข้าใจครับ