เมื่อความรักของ "แม่ยาย" กลายเป็นความระแวงจนกล่าวหาผมด้วยเรื่องที่รุนแรงที่สุดในชีวิตคนเป็นพ่อ
สวัสดีครับสมาชิกทุกท่าน ผมมีเรื่องอยากปรึกษาและขอความเห็นครับ ผมกับภรรยาแต่งงานกันมา 12 ปี มีลูกชายแฝด ปัจจุบันอายุ 12 ปีแล้วครับ เรื่องมีอยู่ว่า...
จุดเริ่มต้น:ช่วงลูกเกิดใหม่ๆ ทางครอบครัวภรรยา (พ่อตา แม่ยาย พี่สาว และยายทวด) อาสามาช่วยเลี้ยงลูกที่บ้านผมที่ กทม ซึ่งผมก็ยินดีมากเพราะเข้าใจว่าลูกแฝดต้องใช้คนช่วยเยอะ เราอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่มาตลอด 12 ปี ผมดูแลทุกคนอย่างดี พาเที่ยว พาหาหมอ ส่งเสียทุกอย่าง และยอมถอยให้ทุกครั้งที่มีการกระทบกระทั่งกัน
รอยร้าว:แม่ยายรักหลานมากจนกลายเป็นความ "หวง" ครับ เริ่มมีการกล่าวหาว่าผมตีลูก ทำร้ายลูก (แฝดคนเล็ก) ทั้งที่ผมไม่เคยทำ ผมก็ได้แต่อดทนและพิสูจน์ตัวเองเรื่อยมาเพื่อให้บ้านสงบสุข
เหตุการณ์ชนวนเหตุ:ช่วงปิดเทอมผมไปส่งทุกคนที่ต่างจังหวัด และไปหาทุก 2 สัปดาห์ วันเกิดเหตุผมนอนกอดหอมลูกบนเตียงตามประสาพ่อลูกปกติ แต่แม่ยายเปิดประตูเข้ามาเห็นแล้ว "กล่าวหาว่าผมข่มขืนลูกตัวเอง" พร้อมพยายามหาหลักฐานเทียมต่างๆ มาปรักปรำผม
คำกล่าวหานี้รุนแรงเกินไปมากสำหรับคนเป็นพ่อ ผมเสียใจและรับไม่ได้ที่สุด ครั้งนี้ภรรยาผม (ซึ่งปกติเป็นคนกลาง) ก็เห็นพ้องว่ามันเลยเถิดไปไกลเกินกว่าจะอยู่ร่วมกันได้อีกแล้ว
การตัดสินใจปัจจุบัน:ผมกับภรรยาตัดสินใจ "แยกครอบครัวออกมาเลี้ยงลูกเอง 4 คน พ่อแม่ลูก" โดยจะรับลูกกลับมาอยู่ที่ กทม เพราะลูกโตพอจะดูแลตัวเองได้แล้ว และเพื่อปกป้องสภาพจิตใจของทุกคน
ปัญหาที่เจอตอนนี้:
ทางฝั่งแม่ยาย: ด่าทอภรรยาผมว่า "อกตัญญู" และกดดันทุกทาง
สภาพจิตใจภรรยา: เธอเศร้าและหดหู่มากที่เป็นคนกลาง แม้จะรู้ว่าแม่ตัวเองป่วย แต่ก็ตัดใจลำบาก
ความรู้สึกของลูก: ลูกเริ่มสับสนและร้องไห้เพราะไม่อยากแยกจากยาย
คำถามครับ:สิ่งที่ผมทำคือ "การแยกออกมาเพื่อลูกและครอบครัว" แบบนี้ถูกต้องและเหมาะสมไหมครับ?
มีพี่ๆ เพื่อนๆ ท่านไหนเคยเจอสถานการณ์ผู้ใหญ่มีอาการทางประสาทแล้วกล่าวหาเรื่องรุนแรงแบบนี้ไหมครับ จัดการความรู้สึกคนในบ้านอย่างไร?
ผมอดทนมา 12 ปี แต่วันนี้ผมต้องเลือก "ความถูกต้อง" และ "ลูก" ก่อนความถูกใจ ผมทำถูกแล้วใช่ไหมครับ? ขอบคุณทุกความเห็นครับ
เมื่อความรักของ ”แม่ยาย“ กลายเป็นความระแวงจนกล่าวหาผมด้วยเรื่องที่รุนแรงที่สุดในชีวิตคนเป็นพ่อ
สวัสดีครับสมาชิกทุกท่าน ผมมีเรื่องอยากปรึกษาและขอความเห็นครับ ผมกับภรรยาแต่งงานกันมา 12 ปี มีลูกชายแฝด ปัจจุบันอายุ 12 ปีแล้วครับ เรื่องมีอยู่ว่า...
จุดเริ่มต้น:ช่วงลูกเกิดใหม่ๆ ทางครอบครัวภรรยา (พ่อตา แม่ยาย พี่สาว และยายทวด) อาสามาช่วยเลี้ยงลูกที่บ้านผมที่ กทม ซึ่งผมก็ยินดีมากเพราะเข้าใจว่าลูกแฝดต้องใช้คนช่วยเยอะ เราอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่มาตลอด 12 ปี ผมดูแลทุกคนอย่างดี พาเที่ยว พาหาหมอ ส่งเสียทุกอย่าง และยอมถอยให้ทุกครั้งที่มีการกระทบกระทั่งกัน
รอยร้าว:แม่ยายรักหลานมากจนกลายเป็นความ "หวง" ครับ เริ่มมีการกล่าวหาว่าผมตีลูก ทำร้ายลูก (แฝดคนเล็ก) ทั้งที่ผมไม่เคยทำ ผมก็ได้แต่อดทนและพิสูจน์ตัวเองเรื่อยมาเพื่อให้บ้านสงบสุข
เหตุการณ์ชนวนเหตุ:ช่วงปิดเทอมผมไปส่งทุกคนที่ต่างจังหวัด และไปหาทุก 2 สัปดาห์ วันเกิดเหตุผมนอนกอดหอมลูกบนเตียงตามประสาพ่อลูกปกติ แต่แม่ยายเปิดประตูเข้ามาเห็นแล้ว "กล่าวหาว่าผมข่มขืนลูกตัวเอง" พร้อมพยายามหาหลักฐานเทียมต่างๆ มาปรักปรำผม
คำกล่าวหานี้รุนแรงเกินไปมากสำหรับคนเป็นพ่อ ผมเสียใจและรับไม่ได้ที่สุด ครั้งนี้ภรรยาผม (ซึ่งปกติเป็นคนกลาง) ก็เห็นพ้องว่ามันเลยเถิดไปไกลเกินกว่าจะอยู่ร่วมกันได้อีกแล้ว
การตัดสินใจปัจจุบัน:ผมกับภรรยาตัดสินใจ "แยกครอบครัวออกมาเลี้ยงลูกเอง 4 คน พ่อแม่ลูก" โดยจะรับลูกกลับมาอยู่ที่ กทม เพราะลูกโตพอจะดูแลตัวเองได้แล้ว และเพื่อปกป้องสภาพจิตใจของทุกคน
ปัญหาที่เจอตอนนี้:
ทางฝั่งแม่ยาย: ด่าทอภรรยาผมว่า "อกตัญญู" และกดดันทุกทาง
สภาพจิตใจภรรยา: เธอเศร้าและหดหู่มากที่เป็นคนกลาง แม้จะรู้ว่าแม่ตัวเองป่วย แต่ก็ตัดใจลำบาก
ความรู้สึกของลูก: ลูกเริ่มสับสนและร้องไห้เพราะไม่อยากแยกจากยาย
คำถามครับ:สิ่งที่ผมทำคือ "การแยกออกมาเพื่อลูกและครอบครัว" แบบนี้ถูกต้องและเหมาะสมไหมครับ?
มีพี่ๆ เพื่อนๆ ท่านไหนเคยเจอสถานการณ์ผู้ใหญ่มีอาการทางประสาทแล้วกล่าวหาเรื่องรุนแรงแบบนี้ไหมครับ จัดการความรู้สึกคนในบ้านอย่างไร?
ผมอดทนมา 12 ปี แต่วันนี้ผมต้องเลือก "ความถูกต้อง" และ "ลูก" ก่อนความถูกใจ ผมทำถูกแล้วใช่ไหมครับ? ขอบคุณทุกความเห็นครับ