เราเหนื่อยที่ต้องมาเจอแบบนี้นะ

เราเด็กอายุ15ค่ะ เราไม่ได้เรียนแต่รอเรียนอยู่วันๆจึงอยู่บ้านทำงานบ้านในขณะที่แม่ออกไปขายของ(ตื่น7-8โมงไปขายของกลับ6โมง ไม่ต้องขนของไปขายได้เลยสบายไปอีก)แต่สิ่งที่เป็นปัญหาคือเรานอนไม่ได้เลยในเวลากลางคืนเพราะแมวเราที่เลี้ยง1ตัวมันร้องติกสัตว์ซึ่งแม่ก็ให้เราดูแต่เราโอเคนะดูทุกวันต้องตื่นเที่ยงคืนมานั่งดูแมวยันเช้าแม่ไปขายของถึงได้นอนแม่บอกว่าเรานอนกลางวันได้หนิ แต่ความเป็นจริงแล้วเราเหนื่อยมากเหนื่อยกายยังไม่เท่าเหนื่อยใจ เราดูแมวยันเช้า ใช่ว่าจะได้นอนยันเย็นนะเราต้องตื่นเที่ยงเลยไม่ได้เพื่อทำงานบ้านหาข้าวให้แมวกินงานบ้านเสร็จก็บ่ายสามประมาณเย็นๆสี่ห้าโมงแม่ก็กลับ(แต่งานบ้านต้องเสร็จก่อนแม่กลับไม่งั้นด่าแหลก) และวนมาช่วงหัวค่ำกินข้าวและอาบน้ำนอนแต่เรานอนได้แปปเดียวแมวก็ร้องแม่ก็จะสะกิดให้เราลุกไปดู วนอยู่แบบนี้จนเราท้อใจจนวันนี้ถึงกับร้องไห้เลยเค้าทำงานเรารู้แต่เราเองก็มีสิ่งที่เค้าให้เราทำเหมือนกัน เค้าชอบพูดเหมือนวันๆเราไม่ทำอะไรมีเวลานอนทั้งวันแต่มันไม่ใช่อะ กวาดถูซักผ้าทิ้งขยะตักอึแมวกรอกน้ำล้างจานบางวันล้างห้องน้ำล้างระเบียงเราทำหมดตอนกลางวันก็ไม่ถึง5ชั่วโมงด้วยซ้ำร่างกายเราแย่นะแบบนี้หน้ามืดบ่อยๆ  เราไม่ต้องการไรหรอกยังไงก็ต้องทำต่อไป แค่อยากระบายหรือจะเรียกได้ว่าเป็นความรู้สึกในมุมมองของเราก็ได้ เราดุแมวเล่นกะแมวให้มันไม่ร้องหรือแม้แต่แมวทำอะไรเสียงดังเองเราก็โดนด่า เราพยายามแล้ว พยายามจะดูแลไม่ให้มันร้องสุดๆแล้วเราควรทำไง เหนื่อย