คือเราคบกันมา3ปีแล้ว มีปัญหามาตลอดคือเขาไม่ได้มีแค่เราเคยครั้งนึงเราจับได้ช่วงแรกๆที่คบกับเราว่าเขามีแฟนแล้วแล้วมาคบกับเราซ้อน เราเลยเลิก ห่างกันไปพักนึงเขาไม่ยอมเลิกกลับมาง้อเราขอโอกาสแล้วก็หาเหตุผลสารพัดเพื่อให้เราอยู่ เราก็ยอมโง่ไปเพราะเรายังรัก เขาก็ไม่เคยเปลี่ยนไปนะมันเลยทำให้เรายังรู้สึกเหมือนเดิม
ผ่านมามีอะไรอีกหลายๆอย่างทำให้เราเปลี่ยนเราเฉยชาเราชินแต่มันก็ยังไม่อยากไปไหนเหมือนหาทางออกไม่ได้แต่ก็ไม่ได้จมปลัก ทีนี้ก็ห่างกันไปเรื่อยๆอยากเจอเขาก็ทักมาโทรมาเราก็เฉยๆใส่บางที เหมือนในใจมันไปหมดแล้วความรู้สึกเรา
จนวันนึงเราเหนื่อยอยากจบๆไปเลยบอกเลิกทั้งๆที่เราไม่เคยพูดอะไรแรงๆแต่เรานึกถึงเรื่องที่เขาทำ เขาไม่ยอมเลิกง้อเราสารพัดสัญญานู่นนี่กับเรา
หลังจากนั้นช่วงแรกๆนางดีจริงเหมือนเรากลับไปตกหลุมรักอีกครั้งอ่ะไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ สุดท้ายเหมือนเดิมต่างคนต่างเงียบกันไปคุยบ้างนานๆทีประมาณวันละ2ประโยคแค่นั้น จนเรามานั่งทบทวนไม่รู้เราทนอยู่ทำไมมันมีความสุขจริงหรอในขณะที่เรามีแค่เขาแต่เราไม่รู้เขามีใครอยู่กับใครบ้าง พอเราจะไปก็จะยื้อไว้ไม่ให้ไปแบบนี้ทุกที มันเหนื่อยนะ
ไม่ค่อยได้คุยกันไม่ได้เจอกัน ยังเรียกว่าคบอีกเหรอ??
ผ่านมามีอะไรอีกหลายๆอย่างทำให้เราเปลี่ยนเราเฉยชาเราชินแต่มันก็ยังไม่อยากไปไหนเหมือนหาทางออกไม่ได้แต่ก็ไม่ได้จมปลัก ทีนี้ก็ห่างกันไปเรื่อยๆอยากเจอเขาก็ทักมาโทรมาเราก็เฉยๆใส่บางที เหมือนในใจมันไปหมดแล้วความรู้สึกเรา
จนวันนึงเราเหนื่อยอยากจบๆไปเลยบอกเลิกทั้งๆที่เราไม่เคยพูดอะไรแรงๆแต่เรานึกถึงเรื่องที่เขาทำ เขาไม่ยอมเลิกง้อเราสารพัดสัญญานู่นนี่กับเรา
หลังจากนั้นช่วงแรกๆนางดีจริงเหมือนเรากลับไปตกหลุมรักอีกครั้งอ่ะไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ สุดท้ายเหมือนเดิมต่างคนต่างเงียบกันไปคุยบ้างนานๆทีประมาณวันละ2ประโยคแค่นั้น จนเรามานั่งทบทวนไม่รู้เราทนอยู่ทำไมมันมีความสุขจริงหรอในขณะที่เรามีแค่เขาแต่เราไม่รู้เขามีใครอยู่กับใครบ้าง พอเราจะไปก็จะยื้อไว้ไม่ให้ไปแบบนี้ทุกที มันเหนื่อยนะ