“จริงไหม? ความรักที่เหนื่อยที่สุด คือฝ่ายหนึ่งพยายามอยู่คนเดียว”

เพิ่งดูคลิปเรื่องความสัมพันธ์ที่พูดถึง Attachment Theory แล้วรู้สึกตรงหลายอย่างมาก
โดยเฉพาะคู่ที่ “คนหนึ่งทุ่มเทมาก” แต่อีกคนกลับถอยห่าง หรือไม่แสดงออกเท่ากัน
ในคลิปบอกว่า บางทีปัญหาไม่ได้เกิดจาก “ไม่รัก”
แต่อาจเป็นเพราะรูปแบบการเติบโตและวิธีรับมือความสัมพันธ์ของแต่ละคนต่างกัน
แต่ในชีวิตจริง ถ้ามีคนพยายามอยู่ฝ่ายเดียวตลอด
สุดท้ายความสัมพันธ์แบบนี้ไปต่อได้จริงไหม?
แล้วทุกคนคิดว่า
1.ความรักควร “พยายามเท่ากัน” หรือแค่เข้าใจกันก็พอ
2.คนที่ทุ่มมากกว่า มักเหนื่อยกว่าเสมอไหม
ถ้ารู้สึกว่าตัวเองต้องง้อตลอด ควรพอหรือควรสู้ต่อ?
อยากฟังมุมมองจากทั้งคนมีคู่และคนเคยผ่านจุดนี้ค่ะ