ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ปีก่อน ตอนนั้นเรากำลังเรียนอยู่ปี 1 ซึ่งหอพักกับมหาลัยที่เรียนไกลกันพอสมควร วิธีเดินทางไปเรียนของเราคือนั่งรถสองแถวไป-กลับแบบนี้แทบทุกวัน
จนวันนึงเราเจอผู้ชายคนนึงค่ะ เค้าใส่เสื้อนักศึกษาแขนสั้นสีขาวกับกางเกงสแล็คขายาวสีดำและไม่มีอะไรบ่งบอกถึงสถาบันที่เค้าเรียนเลย แล้วก็หูฟังไอโฟนที่เสียบอยู่หู (น่าจะฟังเพลงอยู่ล่ะมั้ง) แปลกที่เรามองเค้าแค่แวบเดียวแต่เราสามารถเก็บรายละเอียดภายนอกของเค้าได้แทบทั้งหมด 555555
เค้าเดินขึ้นสะพานลอยไปก่อนเรา เราก็เดินตามหลังเค้า เพื่อมารอรถสองแถวอีกฝั่งของถนน พอนั่งรถมาถึงจุดหมายเราก็ลงไปจ่ายเงิน แต่...เค้าก็ลงที่เดียวกับเรา นั่นก็หมายความว่าเค้าเรียนที่นี่ด้วย ที่เดียวกับเรา จากนั้นเราก็ข้ามสะพานลอยเพื่อมาลงหน้ามออีกที (รถสองแถวจะจอดฝั่งตรงข้ามกับมอเราค่ะ ไม่งงนะ?) หลังจากลงสะพานเราก็เดินแยกกันตรงนั้น เค้าเรียนตึกไหนก็ไม่รู้แหละ ไม่คิดจะเดินตามด้วยเพราะคงเจอกันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว
พอเราถึงห้องเรียนเราก็เล่าเรื่องที่เจอเค้าบนรถสองแถวให้เพื่อนฟังทันที 555555 แต่หลังจากวันนั้นเราเจอเค้าอีกสองครั้งค่ะ และสองครั้งที่เจอคือเดินข้ามสะพานลอย ขึ้นรถสองแถวและแยกกันตรงสะพานลอยอีกที เป็นแบบวันแรกที่เจอเป๊ะๆ เลย แล้วเราก็เล่าให้เพื่อนฟังทุกครั้งที่เจอเค้า เพื่อนก็ถามว่า “ทำไมไม่ขอไลน์ล่ะ” ไม่รู้สิ ถ้าเค้าไม่ได้คิดแบบเดียวกันกับเราจะทำไงอ่ะ เราคงเฟลแหละ สรุปคือเราเจอกันไปสามครั้ง หลังจากนั้นก็ไม่เจอเค้าอีกเลย
กลับมาที่ปัจจุบันคือวันนี้เราเจอเค้าค่ะ ที่เดิมเลย “รถสองแถว” แค่มองแวบแรกเราก็จำเค้าได้เลยทั้งเค้าและเราต่างก็ไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษาถูกระเบียบเหมือนที่เจอกันครั้งแรกอีกแล้ว เสื้อนักศึกษา กางเกงสแล็คที่เค้าเคยใส่เปลี่ยนเป็นเสื้อฮู้ดแขนยาวตัวใหญ่กับกางเกงยีนสีอ่อน แต่หูฟังไอโฟนที่เสียบอยู่ที่หูยังคงเหมือนเดิม แม้กระทั่งกระโปรงพีทยาวที่เราเคยใส่ก็เปลี่ยนเป็นกางเกงขายาวที่คล่องตัวในการเดินทาง
“อ๋าา...นั่นน่ะสินะ เราอยู่ปี 3 กันแล้วหนิ”
เหมือนเราต่างก็โตขึ้นในแบบของตัวเอง และการแต่งกายก็บ่งบอกความเป็นตัวเองได้เป็นอย่างดี
ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนครั้งก่อน แต่ครั้งนี้มันบังเอิญตรงที่เรากับเค้าเรียนตึกเดียวกัน ชั้นเดียวกันและห้องที่อยู่ห่างจากกันแค่สองห้องคั่นกลาง ตลกดีที่เราเรียนตึกนี้มาทั้งเทอมแต่ไม่เคยเจอเค้าเลย และยิ่งตลกร้ายเข้าไปอีกเมื่อวันนี้เป็นวันเรียนวันสุดท้ายของเทอม เพราะอาทิตย์หน้าต้องสอบแล้ว คงไม่ได้เจอกันแล้วแหละ 555555
เราไม่รู้จักชื่อของเค้า ไม่รู้เค้าเรียนคณะอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าจะอยู่ปีเดียวกับเราจริงๆ หรือเปล่า บางทีเค้าอาจจะเป็นน้องหรือเป็นพี่เราก็ได้
แค่อยากจะบอกว่า “ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะคะ”
มีอะไรจะบอกใครก็ไม่รู้ค่ะ?!
จนวันนึงเราเจอผู้ชายคนนึงค่ะ เค้าใส่เสื้อนักศึกษาแขนสั้นสีขาวกับกางเกงสแล็คขายาวสีดำและไม่มีอะไรบ่งบอกถึงสถาบันที่เค้าเรียนเลย แล้วก็หูฟังไอโฟนที่เสียบอยู่หู (น่าจะฟังเพลงอยู่ล่ะมั้ง) แปลกที่เรามองเค้าแค่แวบเดียวแต่เราสามารถเก็บรายละเอียดภายนอกของเค้าได้แทบทั้งหมด 555555
เค้าเดินขึ้นสะพานลอยไปก่อนเรา เราก็เดินตามหลังเค้า เพื่อมารอรถสองแถวอีกฝั่งของถนน พอนั่งรถมาถึงจุดหมายเราก็ลงไปจ่ายเงิน แต่...เค้าก็ลงที่เดียวกับเรา นั่นก็หมายความว่าเค้าเรียนที่นี่ด้วย ที่เดียวกับเรา จากนั้นเราก็ข้ามสะพานลอยเพื่อมาลงหน้ามออีกที (รถสองแถวจะจอดฝั่งตรงข้ามกับมอเราค่ะ ไม่งงนะ?) หลังจากลงสะพานเราก็เดินแยกกันตรงนั้น เค้าเรียนตึกไหนก็ไม่รู้แหละ ไม่คิดจะเดินตามด้วยเพราะคงเจอกันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว
พอเราถึงห้องเรียนเราก็เล่าเรื่องที่เจอเค้าบนรถสองแถวให้เพื่อนฟังทันที 555555 แต่หลังจากวันนั้นเราเจอเค้าอีกสองครั้งค่ะ และสองครั้งที่เจอคือเดินข้ามสะพานลอย ขึ้นรถสองแถวและแยกกันตรงสะพานลอยอีกที เป็นแบบวันแรกที่เจอเป๊ะๆ เลย แล้วเราก็เล่าให้เพื่อนฟังทุกครั้งที่เจอเค้า เพื่อนก็ถามว่า “ทำไมไม่ขอไลน์ล่ะ” ไม่รู้สิ ถ้าเค้าไม่ได้คิดแบบเดียวกันกับเราจะทำไงอ่ะ เราคงเฟลแหละ สรุปคือเราเจอกันไปสามครั้ง หลังจากนั้นก็ไม่เจอเค้าอีกเลย
กลับมาที่ปัจจุบันคือวันนี้เราเจอเค้าค่ะ ที่เดิมเลย “รถสองแถว” แค่มองแวบแรกเราก็จำเค้าได้เลยทั้งเค้าและเราต่างก็ไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษาถูกระเบียบเหมือนที่เจอกันครั้งแรกอีกแล้ว เสื้อนักศึกษา กางเกงสแล็คที่เค้าเคยใส่เปลี่ยนเป็นเสื้อฮู้ดแขนยาวตัวใหญ่กับกางเกงยีนสีอ่อน แต่หูฟังไอโฟนที่เสียบอยู่ที่หูยังคงเหมือนเดิม แม้กระทั่งกระโปรงพีทยาวที่เราเคยใส่ก็เปลี่ยนเป็นกางเกงขายาวที่คล่องตัวในการเดินทาง
“อ๋าา...นั่นน่ะสินะ เราอยู่ปี 3 กันแล้วหนิ”
เหมือนเราต่างก็โตขึ้นในแบบของตัวเอง และการแต่งกายก็บ่งบอกความเป็นตัวเองได้เป็นอย่างดี
ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนครั้งก่อน แต่ครั้งนี้มันบังเอิญตรงที่เรากับเค้าเรียนตึกเดียวกัน ชั้นเดียวกันและห้องที่อยู่ห่างจากกันแค่สองห้องคั่นกลาง ตลกดีที่เราเรียนตึกนี้มาทั้งเทอมแต่ไม่เคยเจอเค้าเลย และยิ่งตลกร้ายเข้าไปอีกเมื่อวันนี้เป็นวันเรียนวันสุดท้ายของเทอม เพราะอาทิตย์หน้าต้องสอบแล้ว คงไม่ได้เจอกันแล้วแหละ 555555
เราไม่รู้จักชื่อของเค้า ไม่รู้เค้าเรียนคณะอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าจะอยู่ปีเดียวกับเราจริงๆ หรือเปล่า บางทีเค้าอาจจะเป็นน้องหรือเป็นพี่เราก็ได้
แค่อยากจะบอกว่า “ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะคะ”