มีเรื่องจะคุย

   คือมีเพื่อนคนนึงที่ รร.  เป็นคนที่ทุกคนไม่อยากยุ่งด้วย ทุกคนรังเกียจ

เพราะสิ่งไม่ดีที่เธอทำเธอชอบชวนคนอื่นทะเลาะ ด่าคนอื่นโดยไม่เเคร์สายตาคน

เป็นคนเสียงดัง ด่าเเรง คนตรง กระด้าง โมโหง่าย บ้าผู้ชาย คบกับคนอื่นไปมั่ว

ทั้งครูเเละทุกคน จะเเสดงสายตาที่รังเกียจ เเละเอือมเธอมาก

   เเต่ลึกๆเเล้วเธอเป็นคนเฟรนลี่ ตอนที่เราเป็นเด็กใหม่เข้าไปวันเเรก ตอนเเรกเราก็ไม่คุยกันหรอก

เเละไม่รู้ด้วยซำ้ว่าทุกคนมองเธอยังไงเเต่เธอคือคนที่เข้ามาช่วยเรากวาดห้อง ทำเวร ทั้งๆที่ไม่มีใครทำเลย

เเละเธอไม่ใช่เวรวันนี้อีกด้วย เป็นคนด่าเเละไล่ไอ้พวกเกเรที่เเกล้งเราเป็นเพื่อนคนเเรกที่กินข้าวที่โรงอาหารกะเรา

ไปห้องสมุดเป็นเพื่อนเราครั้งเเรกทั้งๆที่มันไม่ชอบห้องสมุด เราต่างกันมากเราเป็นเด็กเรียน เเต่มันเป็นเด็กหลังห้อง

มีไรก็เเบ่งปันเราตลอด มันก็ไม่มีปัญหาไรนะ จนเราสนิทกัน เเละเริ่มความสัมพันธ์ของเพื่อนที่ดี

เเต่พอวันนึงเรารู้ว่าทุกคนมองเธอยังไง ปฎิบัติกับเธอยังไง มีคนมาเตือนเราว่าไม่ควรคบกันต่อไป

เพราะมันเป็นคนไม่ดีจะพาเราเสียคนเราก็เริ่มตีตัวออกห่างมัน แกล้งเดินไปกินข้าวกับกลุ่มอื่นบ้าง ไม่รอมันบ้าง

เพราะเราเเคร์สายตาคนอื่นเกินไป กลัวว่าคนอื่นจะมองเราไม่ดีไปด้วย ตอนนี้เราก็ไม่ได้สนิทกันเหมือนก่อน

ห่างเหินเป็นเเค่เพื่อนร่วมชั้นกันธรรมดา

    เเต่ความรู้สึกของเราจริงๆก็คือเรารู้สึกว่ามันจริงใจ อยู่กับมันเเล้วสบายใจมากๆ ไม่เหมือนอยู่กับใครเลย

คนอื่นดูใส่หน้ากากเข้าหากันเเละดูปลอม เเอ๊บรวย อวดของกันเราเบื่อ ผญ คนอื่นมาก

เราควรทำยังไงดี เราไม่อยากเสียเพื่อนที่เข้าใจเรามากที่สุดไป เเละมันก็ดีกับเราคนเดียวด้วยเเต่กับคนอื่นมันจะดูร้ายๆใส่

มันเป็นคนไม่ดี เรารู้ เเต่มันดีกะเรามากจริงๆนะ คำว่าเพื่อนมันลึกซึ้งมาก เราไม่อยากให้คนอื่นมองเราไม่ดี เเต่ไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ไป

เลย

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำปรึกษาค่ะ