เวลาผมเห็นคนอื่นมีความสุข ผมก็มีความคิดที่ชอบเปรียบเทียบกับตัวเองว่าทำไมเราไม่มีความสุขแบบเขาบ้าง แล้วผมก็รู้สึกทุกข์มากครับ ผมรู้ว่าความสุขอันนั้นมันเป็นแค่ของชั่วคราว มันไม่จีรังยั่งยืนหรอก แต่ทำไมผมถึงรู้ว่าเวลาจิตใจตัวเองมีความสุขเป็นยังไง มีความทุกข์เป็นยังไง มันเป็นสิ่งที่ผมจับต้องไม่ได้ แต่ผมรับรู้ว่ามันมีอยู่จริง บางครั้งผมก็รู้ทันจิตใจตัวเอง บางครั้งก็เผลอปล่อยใจตัวเองไปตามความสุข ความทุกข์ อันนั้น แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ผมรู้สึกทุกข์ มีความคิดเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นอยู่ตลอดเวลา มันทรมานมากเลยครับ ผมรู้ว่ามันเป็นธรรมชาติของจิตใจมนุษย์ เป็นมาตั้งแต่เกิด แต่เด็ก บางครั้งผมก็อยากจะนอนหลับ อยากจะไม่ต้องคิดอะไร เพราะเวลานอนหลับคือเวลาเดียวที่จิตใจผมจะไม่รับรู้อะไรภายนอก แต่พอผมลืมตาขึ้นมา มันก็มีความรู้สึกนี้มาอีกครับ ผมควรทำยังไงดีครับ ขอบคุณมากครับ...
ทำยังไงถึงจะเลิกเปรียบเทียบความสุขของตัวเองกับคนอื่น