ดินกำสรดฟ้ากำสรวล...//มู่ยู่ อยู่อยู่ก็มีแต่น้ำตา

ดินกำสรด หดหู่ ดูเหงาหงอย
คิดเลื่อนลอย คล้อยระลึก ตรึกทัยหมอง
ใครคอยแก้ ช่วยฟื้น คืนครรลอง
ได้แต่มอง นองน้ำตา น่าเศร้าใจ

ฟ้ากำสรวล จวนถึง ซึ่งวันพราก
จำต้องจาก ฟากฟ้า น้ำตาไหล
สุดที่ภักดิ์ รักแสนห่วง ปวงชนไทย
พ่อสอนไว้ ไม่ลืมเลือน เตือนตัวเอง
.
.
.