โคราชา...น้ำตานอง//มู่ยู่ ผู้โศกเศร้า😢😢😢😢😢

0 สุดรอคอย .. ค่อยเห็นว่าเป็นเจ้า กี่ภพกาลผ่านเล่าที่เฝ้าหา เหมือนพิมพ์ภาคฝากมั่นลงสัญญา ให้ตรึงตราแต่ในน้ำใจเดียว 0 เกิดแต่เมื่อ .. ออดอ้อนเจ้าอ่อนน้อย ที่เฝ้าคอยโต้ตอบให้ลอบเหลียว สายใย-อย่างแฝงเร้น

ลดหลั่นชั้นโอบผาอีกไหลเลี้ยว น้ำเย็นเกลียวขาวพราวกระทบหิน ธรรมชาติคือแม่ของแผ่นดิน หยาดไหลรินหล่อเลี้ยงปวงชีวา ชมน้ำเย็นใสกระจ่างสล้างจิต น้ำคือมิตรประพรมพร่างอิ่มเอิบหนา หม่นห่มโศกใดใดที่มีมา ห้วงธา

0 วิกาลคล้อยน้ำค้างพรายพร่างเม็ด ดั่งแก้วเก็จลอยผืนในคืนเปลี่ยว สรวงย่อมมืดหม่นครัน .. เพราะจันทร์เรียว เมื่อส่วนเสี้ยวใจนี้ .. สุดลี้ลา 0 คะนึงเพียงรูปสอางไม่ว่างเว้น เมื่อเลือนเร้นร่องรอย .. ก็-คอยห

สะอื้นอั้นกลั้นโศกวิโยคซ้อน ดั่งไฟรอนร้อนรุมสุมทรวงเศร้า สะทกถอนสะท้อนสั่นมิบรรเทา ดั่งไฟเร้าแรงร้อนซ่อนไฟรุม เก็บกลืนกลั้นอั้นอกสะทกสะท้าน ร้าวดวงมานรานรอนดังฟอนสุม หักอาลัยไม่หายกลายเกาะกุม น้ำตาชุ

เทวษร่ำกล้ำโศกวิโยคแสน ทั้งดินแดนแคว้นไทยไห้โศกศัลย์ ด้วยอาลัยสิ้นแล้วองค์ราชันย์ สู่สวรรคาลัยในวิมาน ดั่งดวงใจถูกพรากกระชากผึง ดั่งถูกดึงดวงฤทัยไปเผาผลาญ ดั่งถูกเข็มแทงทะลุทุกดวงมาลย์ ดั่งวิกาลมืดดั

0 อุษากาลทาบถิ่น .. ยามสิ้นฝน เวียนรอบดับมืดหม่นให้ป่นหาย บทเพ-ลาลมล่อง .. วันผ่องพราย เริ่มพร้อมปลายปีกวิหคที่โบกบิน 0 ทานตะวันช้อยช่อ .. ขึ้นรอแดด ที่จะแวดล้อมสู่ .. ไม่รู้สิ้น หอมเกสรเพรียกผชุมปีกภ

น้อมรำลึก สำนึกบุญ คุณพระแม่ ยิ่งยศแผ่ แก่ชาติ พิลาสแสน น้ำตาตก พสกริน ทั่วดินแดน ทุกเขตแคว้น น้อมส่ง องค์พันปี เสด็จสู่ อัมพรสวรรค์ ณ ชั้นฟ้า เหล่าประชา จงรัก พระศักดิ์ศรี "สิริกิตติ์" สถ

@ เดียวดายกลางสายลมชมจันทร์ดาว ๒ ท่องพารา คราค่ำ ย่ำราตรีดวงฤดี สลักรอย คอยเพียงเขายินสำเนียง เสียงเพลง บรรเลงเบารู้สึกเหงา เร้ารุก ปลุกห้วงวิญญ์ จึงประพันธ์ กลอนไว้ ให้สดับประจักษ์รับ รอยซึ้ง ตรึงถวิ

0 แสงสูรย์ค่อยพรายพร่างลงกลางที่ คล้ายรอรับราศีและทีท่า เพื่อจะเหลื่อมเหลี่ยมประกายต่อสายตา ก่อนสบสืบเสน่หาจากตาชาย 0 เห็นงามคุกคามฝ่า .. แววตาสบ ย่อมบรรจบลุกลามเป็นความหมาย ถวิลแต่คุณค่าอันพร่าพราย ท