มหาวัชรธีตา นิราศหล้านิวัตสรวง



(ภุชงคประยาตฉันท์ ๑๒)
๏ มหาวัชรธีตา  นิราศหล้านิวัตสรวง
อุราชาติประชาปวง  สลดโศกวิโยคขวัญ

๏ ประหนึ่งมัจจุราชริษ-  (ะ)ยาคิดทุรากรรม์
ก็พรากพัชร์ประภาพลัน  สยามอึงคระคร่ำไห้

๏ กระไรเลยจะเคยคาด  จะเสียราชธิดาไท
พระคุณผายพระเกียรติไกร  พระโฉมชื่นพระชนม์เยาว์

๏ เจริญวัยวิวัฒน์กาล  สนองงานและแบ่งเบา
ประดากิจจะบรรเทา  ชนกนาถะชนนี

๏ มนัสหวังจะพึ่งพา  จะชมบารเมศจี-
รกาลควรพระบุตรี  ประทับยั้ง ณ ถิ่นไทย

๏ อุปัทว์กล้ำกุมารี  พสกพลีพลังใจ
วิธีสารพัดใด  ผิแก้ได้จะดังวาย

๏ ประชวรนี้มิบันเบา  จะบรรเทามิง่ายดาย
ประเดี๋ยวทรงและทรุดร้าย  กระไรคลาย ณ กังวล

๏ กระนั้นหวังพระคืนสม-  ฤดีสมฤดีชน
กฤดาการประกอบผล  พระทัยสู้ประจักษ์ใจ

๏ ทว่าสัจธรรมเที่ยง  มิมีเลี่ยง ฤ เกี่ยงใคร
ฉะนั้นองค์พระอ่อนไท  นิราศลับคระไลสรวง

๏ กระนี้สุดจะเสียดาย  พิเชียรพรายสุดาดวง
พระปรีชาสมรรถตวง  กระไรตวงมิพอสม

๏ ผิยังคงพระชนมาน  มหาศาลประโยชน์บ่ม
ประคองรัฐประเทิงรม-  (ะ)เยศราษฎรไทย

๏ อนาถจิตสยามชาติ  ประดุจขาดมณีไชย
วจีแม้นสุมาลัย  ถวายทูลกระหม่อมเทอญ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่