เราขอใช้พันทิปเป็นสื่อการในการให้กำลังแก่เจ้าหน้าที่ทุกฝ่ายนะคะ
................................................
เมื่อวันที่21 เราได้มีโอกาสเข้าร่วมชมพระราชพิธีซ้อมใหญ่
เราตื่นไปเข้าคิวตั้งแต่ตี 3 เพราะเห็นว่าคนเยอะ เลยไปก่อน ได้เข้าผ่านจุดคัดกรอง
เข้าไปช่วงเวลา 7.30 กว่าๆได้ ก็จับจองหาที่นั่ง
ที่ได้นั่งคือฝั่งหน้าวังคะ ตรงข้ามกระทรวงกลาโหม
เมื่อวาน เป็นวันที่แดดแรงมากกกกก ฝั่งนั้นโดนแดดทั้งวัน
จนเริ่มเข้าพิธีซ้อมม แดดก็ร้อนไม่หยุด ไม่มีอะไรหยุดยั้งได้
จนเวลาผ่านไป 9 โมงกว่าๆ ขบวนพระสังฆราชผ่านไป ได้ก้มลงกราบ
เราเริ่มรู้สึกว่า ไม่ไหวแล้วจริงๆ มันเริ่มสั่น มันวูบ มันร้อนไปหมด
เลยตัดสินใจหันไปบอกเพื่อนว่า ไม่ไหวแล้ว ขอไปนั่งพิงตรงกำแพงด้านหลัง
แล้วเพื่อนจึงบอกจิตอาสาว่าไม่ไหวแล้วจริง ทุกคนรีบพาออกมานั่งแล้วมีพวกพี่ตำรวจหญิง
เข้ามาช่วยดูด้วย คือตอนนั้นเริ่มหายใจเร็ว เรากลัวตัวเองมาก
บอกเลย เกิดมาไม่เคยเป็นลม
ตัวเริ่มเกร็ง หิวน้ำคอแห้งไปหมด
จนพี่ตำรวจหญิง ให้นอนบนตัก เราหลับตาไปแล้วลืมตาไม่ขึ้นจุดๆนั้น
ทุกคนเอาผ้าเย็น ลูกอมมาคอยช่วย
จนขบวนพระบรมโกศผ่าน ตอนนั้นคิดในใจทำไมต้องมาเป็นแบบนี้ดู
ลืมตาดูทุกคนกำลังก้มกราบ
แต่สภาพตัวเองคือ ได้แต่นอนหงายละยกมือไหว
ไม่ไหวจริงๆ จนหน่วยพยาบาลเปิดประตูให้เข้าไปด้านในวัด
มีน้ำ มีแอร์ มีลูกอมแจกให้ เผื่อจะช่วยให้ดีขึ้น
จนนั่งพักไปสักแปบ เราว่าเราโอเคขึ้นแล้ว
เลยจะขอไปนั่งพักด้านนอก เผื่อมีคนที่เป็นหนักกว่า จะได้เข้ามาพัก
นั่งไปสักพัก เราจะขอเจ้าหน้าที่ออกกลับไปที่
มีเจ้าหน้าที่ผญที่ดูแลเราด้านนอกบอกว่า สีหน้าดูไม่ดีขึ้น จะส่งไปโซน c
นี่เลยบอก ยังพอไหวนะ เค้าบอกไม่ได้
อะอะขึ้นรถกอล์ฟไป โซน c คืออะไร ที่ไหน ยังไง
นั่งไปด้านในวัง โซน c คือ กองแพทย์หลวง
โดนส่งมาวัดความดัน พักฟื้น
ทุกคนพูดจาดีมากกกกกก คนป่วยเป็นลมเต็มไปหมด
พอวัดความดันเสร็จ เค้าบอกให้นอนพักนะ ด้านข้าง
เป็นเปลหาม เราก็นอน มีน้ำหวาน น้ำเย็นให้จิบตลอด
แล้วมีผญ เราไม่แน่ใจเป็นหมอหรือพยาบาลชุดสีกากีมาดูแล
เอาผ้าเย็นมาเช็ดให้ตลอด เค้าบอกตัวเราร้อนมากก หัวร้อน ตัวร้อนผ่าว
แล้วก็มีพี่ที่เป็นอาสามูลนิธิปอเต็กตึ้ง มาช่วยอีกแรง
ก็ใช้ผ้าเย็นเช็ดอีก ทั้งหน้าทั้งแขน
ต้องระบายความร้อน
จนเหมือนเหลือเคสเราเป็นเคสสุดท้าย เริ่มดีขึ้น ระบายความร้อนออกจากตัว
ตอนเช็ดตัวผู้ช่วยและพยาบาลพูดจาดีมากกกก แม้จะมีหลายเคสชุลมุนกัน
นี่คือสิ่งที่อยากจะขอบคุณ แต่ไม่รู้จะได้ขอบคุณอีกไหม หรือจะได้เจอกับใครอีกไหม
คืออยากขอบคุณตั้งแต่พี่ตำรวจหรือข้าราชการหน้าประตูตรงข้ามกระทรวงกลาโหม
ขอบคุณจิตอาสา ขอบคุณพี่ตำรวจ ทหาร ตรงหน่วยพยาบาล
ขอบคุณหน่วยกองแพทย์ พี่ๆทุกคน ขอบคุณพี่อาสามูลนิธิปอเต๊กตึ้ง
ที่ดูแลเราเป็นอย่างดี ถึงแม่ทุกคนจะมีหลายเคสที่ต้องดูแล
เราได้รับการดูแลอย่างดีทุกขั้นตอน ไม่รู้สึกถูกทิ้งในยามที่ไม่สบาย
น้ำใจคนไทย ไม่ทิ้งกันจริงๆ
ขอบคุณจริงๆคะ
และขอเป็นกำลังใจเล็กๆให้เจ้าหน้าที่ทุกคน
หากเราเขียนผิดพลาดประการใด ขอโทษไว้ ตรงนี้ด้วยคะ
ฝากถึงเจ้าหน้าที่ในวันซ้อมใหญ่ พระราชพิธี
................................................
เมื่อวันที่21 เราได้มีโอกาสเข้าร่วมชมพระราชพิธีซ้อมใหญ่
เราตื่นไปเข้าคิวตั้งแต่ตี 3 เพราะเห็นว่าคนเยอะ เลยไปก่อน ได้เข้าผ่านจุดคัดกรอง
เข้าไปช่วงเวลา 7.30 กว่าๆได้ ก็จับจองหาที่นั่ง
ที่ได้นั่งคือฝั่งหน้าวังคะ ตรงข้ามกระทรวงกลาโหม
จนเริ่มเข้าพิธีซ้อมม แดดก็ร้อนไม่หยุด ไม่มีอะไรหยุดยั้งได้
จนเวลาผ่านไป 9 โมงกว่าๆ ขบวนพระสังฆราชผ่านไป ได้ก้มลงกราบ
เราเริ่มรู้สึกว่า ไม่ไหวแล้วจริงๆ มันเริ่มสั่น มันวูบ มันร้อนไปหมด
เลยตัดสินใจหันไปบอกเพื่อนว่า ไม่ไหวแล้ว ขอไปนั่งพิงตรงกำแพงด้านหลัง
แล้วเพื่อนจึงบอกจิตอาสาว่าไม่ไหวแล้วจริง ทุกคนรีบพาออกมานั่งแล้วมีพวกพี่ตำรวจหญิง
เข้ามาช่วยดูด้วย คือตอนนั้นเริ่มหายใจเร็ว เรากลัวตัวเองมาก
บอกเลย เกิดมาไม่เคยเป็นลม
ตัวเริ่มเกร็ง หิวน้ำคอแห้งไปหมด
จนพี่ตำรวจหญิง ให้นอนบนตัก เราหลับตาไปแล้วลืมตาไม่ขึ้นจุดๆนั้น
ทุกคนเอาผ้าเย็น ลูกอมมาคอยช่วย
จนขบวนพระบรมโกศผ่าน ตอนนั้นคิดในใจทำไมต้องมาเป็นแบบนี้ดู
ลืมตาดูทุกคนกำลังก้มกราบ
แต่สภาพตัวเองคือ ได้แต่นอนหงายละยกมือไหว
ไม่ไหวจริงๆ จนหน่วยพยาบาลเปิดประตูให้เข้าไปด้านในวัด
มีน้ำ มีแอร์ มีลูกอมแจกให้ เผื่อจะช่วยให้ดีขึ้น
จนนั่งพักไปสักแปบ เราว่าเราโอเคขึ้นแล้ว
เลยจะขอไปนั่งพักด้านนอก เผื่อมีคนที่เป็นหนักกว่า จะได้เข้ามาพัก
นั่งไปสักพัก เราจะขอเจ้าหน้าที่ออกกลับไปที่
มีเจ้าหน้าที่ผญที่ดูแลเราด้านนอกบอกว่า สีหน้าดูไม่ดีขึ้น จะส่งไปโซน c
นี่เลยบอก ยังพอไหวนะ เค้าบอกไม่ได้
อะอะขึ้นรถกอล์ฟไป โซน c คืออะไร ที่ไหน ยังไง
นั่งไปด้านในวัง โซน c คือ กองแพทย์หลวง
โดนส่งมาวัดความดัน พักฟื้น
ทุกคนพูดจาดีมากกกกกก คนป่วยเป็นลมเต็มไปหมด
พอวัดความดันเสร็จ เค้าบอกให้นอนพักนะ ด้านข้าง
เป็นเปลหาม เราก็นอน มีน้ำหวาน น้ำเย็นให้จิบตลอด
แล้วมีผญ เราไม่แน่ใจเป็นหมอหรือพยาบาลชุดสีกากีมาดูแล
เอาผ้าเย็นมาเช็ดให้ตลอด เค้าบอกตัวเราร้อนมากก หัวร้อน ตัวร้อนผ่าว
แล้วก็มีพี่ที่เป็นอาสามูลนิธิปอเต็กตึ้ง มาช่วยอีกแรง
ก็ใช้ผ้าเย็นเช็ดอีก ทั้งหน้าทั้งแขน
ต้องระบายความร้อน
ตอนเช็ดตัวผู้ช่วยและพยาบาลพูดจาดีมากกกก แม้จะมีหลายเคสชุลมุนกัน
นี่คือสิ่งที่อยากจะขอบคุณ แต่ไม่รู้จะได้ขอบคุณอีกไหม หรือจะได้เจอกับใครอีกไหม
คืออยากขอบคุณตั้งแต่พี่ตำรวจหรือข้าราชการหน้าประตูตรงข้ามกระทรวงกลาโหม
ขอบคุณจิตอาสา ขอบคุณพี่ตำรวจ ทหาร ตรงหน่วยพยาบาล
ขอบคุณหน่วยกองแพทย์ พี่ๆทุกคน ขอบคุณพี่อาสามูลนิธิปอเต๊กตึ้ง
ที่ดูแลเราเป็นอย่างดี ถึงแม่ทุกคนจะมีหลายเคสที่ต้องดูแล
เราได้รับการดูแลอย่างดีทุกขั้นตอน ไม่รู้สึกถูกทิ้งในยามที่ไม่สบาย
น้ำใจคนไทย ไม่ทิ้งกันจริงๆ
ขอบคุณจริงๆคะ
และขอเป็นกำลังใจเล็กๆให้เจ้าหน้าที่ทุกคน
หากเราเขียนผิดพลาดประการใด ขอโทษไว้ ตรงนี้ด้วยคะ