เรื่องของไม้และน้ำ (นิทานหัวร้อน)

เรื่องมีอยู่ว่า.......

คลิกเพื่อดูคลิปวิดีโอ


    ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีเด็กชายหญิงสองคนเติบโตมาด้วยกัน เด็กผู้ชายชื่อว่าไม้ เป็นเด็กนิสัยอารมณ์ร้อน ขี้หงุดหงิด ขี้โมโห ส่วนเด็กผู้หญิง ที่ชื่อว่าน้ำ กลับมีนิสัยตรงกันข้าม ใจเย็น สุขุม อ่อนโยน ทั้งสองมักไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ

    อยู่มาวันหนึ่ง ไม้ ก็มีเรื่องทะเลาะกับคนอื่นๆ ซึ่งเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ว่า ไม้ โกรธมาก โมโหมาก หงุดหงิดมาก รู้สึกหัวร้อนไปหมด จนในที่สุด หัวของไม้ ก็มีไฟลุกขึ้นมา ไม้ร้องโวยวายด้วยความเจ็บปวด น้ำที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นเข้าก็ตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดไม้ เอาหัวของเธอแนบกับหัวของไม้ ทันทีที่เส้นผมของเธอสัมผัสผมของไม้ ผมของเธอก็มีน้ำออกมา ดับไฟที่หัวของไม้จนหมดสิ้น

    เหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นกับทั้งคู่อีกหลายครั้ง วันหนึ่ง น้ำก็พูดกับไม้ว่า “ไม้ เธอต้องหัดใจเย็นลงกว่านี้บ้างนะ ชั้นคงไม่ได้อยู่ช่วยเธอตลอดไปหรอกนะ เธอต้องมีสติ ไตร่ตรองให้มากกว่านี้ เข้าใจหรือเปล่า” ไม้ก็พยักหน้ารับ และหลังที่น้ำพูดเรื่องนี้ไม่นาน ครอบครัวของเธอ ก็ต้องย้ายไปทำงานที่ห่างไกล ซึ่งเธอต้องไปกับพวกเขาด้วย

    หลังจากที่ทั้งสองแยกจากกัน ไม้ก็ยังคงมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง มีเรื่องให้โมโหให้หงุดหงิดเสมอๆ แต่ไม้ก็พยายามระงับอารมณ์พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง จนกระทั่งวันหนึ่ง เหตุการณ์น่าเศร้าก็เกิดขึ้น ไม้ทะเลาะกับคนอื่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ว่าจะหายใจลึกๆ พยายามทำให้ใจเย็น หรือทำวิธีการใดๆ ไม้ก็ไม่สามารถลดอารมณ์โกรธลงได้ เขาหงุดหงิดมากขึ้น โกรธมากขึ้น โกรธจนรู้สึกหัวร้อน และในที่สุด หัวของเขาก็ติดไฟขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ว่าจะทำอย่างไร ไฟบนหัวเขาก็ไม่ดับ ไม่ว่าจะเอาน้ำราด จะเอาผ้ามาพัน หรือคลุกกับดิน ไฟก็ยังไหม้ ไหม้ต่อไป ไหม้ตั้งแต่หัว จนไหม้ลงมาหมดทั้งตัว เหมือนไม้ขีดไฟ


    ชีวิตคุณมีหรือเปล่า ใครสักคนที่มาคอยปลอบคุณ คอยห้ามไม่ให้โมโห หงุดหงิด ให้เราใจเย็นๆ ความโกรธ ความโมโห หงุดหงิด เกลียดชัง ก็เหมือนกับไฟ ไฟที่เผาผลาญทำลายตัวเราเอง เคยสังเกตไหมว่า หลังจากโมโหมากๆ หงุดหงิดมากๆ แล้ว พอกลับสู่สภาวะปรกติ คุณจะรู้สึกเหนื่อย รู้สึกเพลียมาก เพราะความรู้สึกด้านลบต่างๆ นี้กินพลังงานเราไปมาก และยังเป็นพิษต่อร่างกายด้วย และเมื่อเป็นบ่อยๆ เข้า ผลของมันก็จะมากยิ่งขึ้น และหนักกว่านั้น มันอาจจะทำร้ายตัวคุณ หรือทำร้ายผู้คนรอบข้างด้วย
    แม้ว่าคุณจะมีคนคอยห้าม คอยปลอบ แต่ไม่มีใครอยู่กับคุณได้ตลอดเวลา คุณต้องเป็นที่พึ่งของตัวเอง จัดการกับอารมณ์ตรงนี้ ถ้ายังจัดการไม่ได้ ก็หาทางระบาย ไม่ว่าจะต่อยมวย วิ่ง เล่นเกม หรือหลีกหนีผู้คนไปตะโกนดังๆ แต่สิ่งที่ต้องทำคือ ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ดูว่า ที่เราโกรธเพราะอะไร เกลียดเพราะอะไร และถ้าเราโกรธ เราแสดงอารมณ์ จะมีผลยังไง จะเกิดอะไรขึ้น ค่อยๆ คิด ค่อยๆ มอง ในตอนแรกๆ อารมณ์ก็ยังคุกกรุ่นอยู่เป็นธรรมดา แต่พอทำบ่อยๆ เข้า คุณจะใจเย็นลง เข้าใจตัวเองมาขึ้น และโกรธน้อยลง


    หวังว่าทุกคนคงได้อะไรจากตรงนี้มากขึ้นนะครับ แล้วพบกันใหม่ครับ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่