อะไรทำให้สหรัฐเลือกจะค่อยๆสอยหลายประเทศไปเรื่อยๆ
สหรัฐไม่อยากเล่นเกมการค้าแล้วหรือไม่ หนี้ในมือมันล้างไม่หมด ก็หาเรื่องล้มกระดานเลยง่ายกว่า
ยังไงก็สุดท้ายผู้ชนะคือผู้เขียนกฎอยู่ดีนิ
เหตุผลคือค่อยๆไล่เก็บขั้วอำนาจตรงข้ามที่มีหัวคือ จีน กับรัสเซียจนกว่าอีกฝั่งจะทนไม่ไหวออกมากางแขนตอบโต้เพื่อช่วยพวกเดียวกัน
ทำไมจีน กับ รัสเซียจะทนไม่ไหว ไม่ใช่เพราะโมโห หรือเป็นเดือดเป็นร้อนเห็นประเทศอื่นถูกกระทำหรืออะไร
แต่เป็นเพราะตัวเองจะเหมือนทีพวกพ้องในทีมน้อยลงไปเรื่อยๆ คือเรื่องของผลประโยชน์ประเทศตัวเองล้วนๆ
ยิ่งลูกน้อง(หรือต่อให้ไม่ใช่ลูกน้องแต่ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร)โดนสอยไปทีละคน อำนาจที่คานอยู่ก็ลดลงไป สหรัฐและพันธมิตรก็มีอำนาจมากขึ้นๆ
ยิ่งนานไป จีน รัสเซีย ก็ยิ่งกำลังน้อยลง (พวกน้อยลง) ต่อให้เป็นมหาอำนาจยิ่งใหญ่แค่ไหน เมื่อพวกน้อยก็โดนรุมกินโต๊ะในที่สุด
เกมนี้ต่อให้จีนไม่อยากลงมาเล่นด้วยเลยก็ตาม เพราะตัวเองอยู่ในสถานะที่กำลังได้เปรียบทางการค้า ก็ย่อมไม่อยากให้เกมการค้าถูกล้มโต๊ะ
แต่นานไป เมื่อถูกบีบหนักขึ้น ซักวันก็ต้องเข้าไปสู่การทำสงครามอยู่ดี ยิ่งใจเย็นเข้าช้าเท่าไรก็ยิ่งเสียเปรียบ กำลังของขั้วตรงข้ามก็ยิ่งโดนตัดไปเรื่อยๆ
ฝั่งเอเซีย สุดท้ายตัวเปิดจะอยู่ที่ลูกน้องซามูไรผู้ภักดี การขยับเข้าลงทุนด้านอาวุธมากขึ้น
ย่อมเป็นสัญญาณการเตรียมพร้อมเพื่ออย่างน้อยก็ไว้ป้องกันตนเองหรือศูนย์กลางในเอเซียไว้ทำสงคราม ซึ่งคงมีทั้งไต้หวัน เกาหลีใต้อยู่ในทีมแน่นอน
ไฟของสงครามคืบเข้ามาฝั่งนี้แน่นอน แต่แค่เมื่อไร ยังไงญี่ปุ่นที่มีหนี้มหาศาล คงไม่ผลาญเงินเพิ่มเล่นๆในด้านพัฒนาอาวุธถ้าไม่คิดว่าจะได้ใช้
คำถามคือประเทศเราและรอบๆ จะอยู่ฝั่งไหนเมื่อถึงเวลาถูกบีบให้ต้องเลือกซักฝั่ง
บ้านเราจะเดินเกมต้นไผ่ลิ่วไปตามลมเหมือนเดิมได้หรือไม่ เราจะทำยังไงให้ทั้ง 2 ฝั่งรู้สึกว่า เราคือมิตรกับทั้งคู่?
เวเน อิหร่าน ที่ไหนต่อดี
สหรัฐไม่อยากเล่นเกมการค้าแล้วหรือไม่ หนี้ในมือมันล้างไม่หมด ก็หาเรื่องล้มกระดานเลยง่ายกว่า
ยังไงก็สุดท้ายผู้ชนะคือผู้เขียนกฎอยู่ดีนิ
เหตุผลคือค่อยๆไล่เก็บขั้วอำนาจตรงข้ามที่มีหัวคือ จีน กับรัสเซียจนกว่าอีกฝั่งจะทนไม่ไหวออกมากางแขนตอบโต้เพื่อช่วยพวกเดียวกัน
ทำไมจีน กับ รัสเซียจะทนไม่ไหว ไม่ใช่เพราะโมโห หรือเป็นเดือดเป็นร้อนเห็นประเทศอื่นถูกกระทำหรืออะไร
แต่เป็นเพราะตัวเองจะเหมือนทีพวกพ้องในทีมน้อยลงไปเรื่อยๆ คือเรื่องของผลประโยชน์ประเทศตัวเองล้วนๆ
ยิ่งลูกน้อง(หรือต่อให้ไม่ใช่ลูกน้องแต่ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร)โดนสอยไปทีละคน อำนาจที่คานอยู่ก็ลดลงไป สหรัฐและพันธมิตรก็มีอำนาจมากขึ้นๆ
ยิ่งนานไป จีน รัสเซีย ก็ยิ่งกำลังน้อยลง (พวกน้อยลง) ต่อให้เป็นมหาอำนาจยิ่งใหญ่แค่ไหน เมื่อพวกน้อยก็โดนรุมกินโต๊ะในที่สุด
เกมนี้ต่อให้จีนไม่อยากลงมาเล่นด้วยเลยก็ตาม เพราะตัวเองอยู่ในสถานะที่กำลังได้เปรียบทางการค้า ก็ย่อมไม่อยากให้เกมการค้าถูกล้มโต๊ะ
แต่นานไป เมื่อถูกบีบหนักขึ้น ซักวันก็ต้องเข้าไปสู่การทำสงครามอยู่ดี ยิ่งใจเย็นเข้าช้าเท่าไรก็ยิ่งเสียเปรียบ กำลังของขั้วตรงข้ามก็ยิ่งโดนตัดไปเรื่อยๆ
ฝั่งเอเซีย สุดท้ายตัวเปิดจะอยู่ที่ลูกน้องซามูไรผู้ภักดี การขยับเข้าลงทุนด้านอาวุธมากขึ้น
ย่อมเป็นสัญญาณการเตรียมพร้อมเพื่ออย่างน้อยก็ไว้ป้องกันตนเองหรือศูนย์กลางในเอเซียไว้ทำสงคราม ซึ่งคงมีทั้งไต้หวัน เกาหลีใต้อยู่ในทีมแน่นอน
ไฟของสงครามคืบเข้ามาฝั่งนี้แน่นอน แต่แค่เมื่อไร ยังไงญี่ปุ่นที่มีหนี้มหาศาล คงไม่ผลาญเงินเพิ่มเล่นๆในด้านพัฒนาอาวุธถ้าไม่คิดว่าจะได้ใช้
คำถามคือประเทศเราและรอบๆ จะอยู่ฝั่งไหนเมื่อถึงเวลาถูกบีบให้ต้องเลือกซักฝั่ง
บ้านเราจะเดินเกมต้นไผ่ลิ่วไปตามลมเหมือนเดิมได้หรือไม่ เราจะทำยังไงให้ทั้ง 2 ฝั่งรู้สึกว่า เราคือมิตรกับทั้งคู่?