จากกระทู้ที่แล้วเมื่อหลายปีก่อนที่ผมเคยแอบรักเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งในห้องทั้งๆที่ผมเองก็เป็นผู้ชายนั้นตอนนี้ก็ได้ผลสรุปออกมาแล้วครับแต่ก่อนอื่นผมขอเล่าเรื่องต่อจากนั้นก่อนโดยจะแทนตัวผมว่า “ผม” และขอแทนตัวเพื่อนที่แอบชอบว่า “พี่เค้า” นะครับ เรื่องราวจากกระทู้ก่อนตามลิงค์นี้เลยครับ
https://pantip.com/topic/33596598
เรื่องมันก็มีอยู่ว่า…ผมกับพี่เค้าสมัยอยู่ ม.4 นี้ก็ได้สนิทกันน้อยลงเป็นผลพ่วงไปจนถึง ม.5 เลยครับในช่วง ม.5 ผมกับพี่เค้าไม่ได้สนิทกันเหมือนเมื่อก่อนเลยวันๆแทบไม่ได้คุยกันพี่เค้าพยายามหลบหน้าผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อหนีผมแม้แต่งานกลุ่มที่คุณครูเค้าสุ่มให้อยู่กลุ่มด้วยกันพี่เค้าก็ขอแลกกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นเพื่อที่จะไม่ขออยู่กลุ่มกับผมในใจตอนนั้นนี่แบบพังอะครับเสียใจมากๆผมกลับไปร้องไห้ที่บ้านเกือบทุกวันพอมากลางเทอม 2 ของ ม.5 ผมถึงได้รู้ว่าพี่เค้าแอบคบกับรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อว่า “ฝน” ผมยิ่งเสียใจมากกว่าเดิมอีกครับจนอยู่มาวันหนึ่งผมได้ตัดสินใจเดินไปถามพี่เค้าแบบเนียนๆว่า “อ่าวพี่มีแฟนแล้วหรอไปคบกันตอนไหนทำไมไม่ยอมบอกผมเลยอะ” พี่เค้าก็ถอนหายใจฟอดใหญ่หนึ่งครั้งแล้วจึงชวนผมไปนั่งคุยกันที่โต๊ะไม้หินอ่อนที่ลานสวนว้ากลางโรงเรียนในใจตอนนั้นผมก็แอบดีใจอยู่มากๆเลยนะครับเพราะวันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายเดือนที่เราได้คุยกันผมก็ตอบตกลงไปโดยใบหน้านิ่งๆครับไม่อยากยิ้มให้เขาดู...ผมเขินครับ พี่เค้าก็นั่งลงเงียบๆแล้วถอนหายใจฟอดใหญ่อีกครับก่อนจะเล่าเรื่องให้ผมฟังว่าทำไมพี่เค้าถึงต้องหลบหน้าผมหนีหน้าผมไปตลอด เรื่องของพี่เค้าก็มีอยู่ว่า “พี่เค้าเนี่ยได้คบกับน้องฝนตั่งแต่อยู่ ม.4 ละแรกๆน้องเค้าก็ปรกติดีแต่พอน้องฝนได้ยินข่าวลือเรื่องที่ผมกับพี่เค้าเป็นคู่จิ้นกันจึงไม่พอใจและบังคับให้พี่เค้าตีตัวออกห่างจากผมห้ามเล่นกับผมอีกไม่งั้นน้องฝนจะเลิกกับพี่เค้าพี่เค้าเลยจำเป็นต้องยอมทั้งๆที่ในใจนั้นอยากจะคุยกับผมอยากจะเล่นกับผมใจจะขาดแต่ความรักมันบังตา” ผมได้ยินแบบนี้ก็อึ้งไปพักหนึ่งในใจก็เกลียดแค้นน้องฝนมากๆว่าทำไมถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้ละโกรธพี่เค้าว่าทำไมถึงเห็นแฟนสำคัญกว่าเพื่อนแต่ถึงจะโกรธยังไงผมก็ต้องใจเย็นลงเพราะระหว่างที่พี่เค้าเล่าพี่เค้าก็มีน้ำเสียงเหมือนคนจะร้องไห้ผมนี่ถึงกับใจอ่อนเลยครับผมก็ได้เขยิบไปนั่งใกล้ๆพี่เค้าแล้วเตะบ่าเบาๆแล้วหลังจากวันนั้นผมจึงถอยออกมาครับผมยอมแพ้แล้วในตอนนั้นผมไม่อยากให้พี่เค้าเศร้าไม่อยากให้เสียใจเพราะต้องอยู่ใกล้ผม จนผมได้ขึ้นชั้น ม.6 ผมกับเพื่อนๆคนอื่นก็ได้กลายเป็นรุ่นพี่ของโรงเรียนนี้เสียแล้วมันช่างไวจริงๆ555ในช่วง ม.6 เทอม 1 ผมก็เป็นเด็กเรียนครับตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือสอบเพราะเป็นช่วงที่ ม.6 ทุกคนจะต้องเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองแล้วและพอจบเทอม 1 ผมก็ได้ไปสอบติดมหาวิทยาลัยดังแห่งหนึ่งใน จ.ลำปาง ดังนั้นในช่วง ม.6 เทอม 1 ผมกับเค้าจึงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันเลยครับแต่ในใจก็ยังคงคิดถึงพีเค้าอยู่แต่ก็ไม่ได้มากเหมือนแต่ก่อนแล้ว
จนมา ม.6 เทอม 2 ทางโรงเรียนก็ได้มีกิจกรรมกีฬาสีระดับโรงเรียนแน่นอนครับผมกับพี่เค้าก็ได้อยู่สีเดียวกันแล้วน้องฝนก็ได้เป็นหรีดประจำสีอื่นดังนั้นพี่เค้ากับน้องฝนเลยไม่ค่อยได้เจอกันครับแต่ตอนนั้นผมก็เฉยๆนะคงเป็นเพราะเจ็บจนชาแล้วมั้งครับเลยไม่ได้อะไรกับพี่เค้ามากผมกับพี่เค้าได้ไปเป็นพี่เลี้ยงคุมนักกีฬาของสีแดงตั้งแต่วันนั้นผมและพี่เค้าก็ได้มีเวลาใกล้ชิดกันมากขึ้นในช่วงนั้นผมกับพี่เค้านี่สนิทกันมากกกไปไหนมาไหไปด้วยกันกินก็กินด้วยกันนอนก็นอนด้วยกันอยู่บ่อยๆมีอะไรนิดอะไรหน่อยก็คุยกันตลอดครับแล้วผมก็ได้แอบชอบพี่เค้าอีกครั้งแบบไม่ทันตั้งตัวตอนนั้นผมมีความสุขมากกกแต่แล้วเรื่องที่เราสนิทกันก็ไปเข้าหูของน้องฝนน้องฝนกับพี่เค้าเลยทะเลาะกันหนักมากเกือบทุกวัน(เหมือนน้องฝนเป็นโรคจิตเนาะ) และแล้วเหมือนสวรรค์ได้เข้าข้างผมน้องฝนขอเลิกกับพี่เค้าตอนนั้นผมก็ดีใจอยู่หน่อยๆนะครับแต่ก็สงสารพี่เค้ามากกว่าพี่เค้าร้องห่มร้องไห้แทบทุกวันในช่วงนั้นพี่เค้าก็ขาดเรียนบ่อยไม่มาช่วยคุมน้องๆซ้อมกีฬาไม่ได้ส่งงานอะไรเลยเวลามาโรงเรียนก็เหมือนคนที่ไร้วิญญาณไร้ชีวิตชีวาวันๆเอาแต่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ผมก็เป็นห่วงมากๆจึงตัดสินใจโดดเรียนไปเยี่ยมพี่เค้าที่บ้านตอนนั้นแม่พี่เค้าไม่อยู่บ้านผมเรียกพี่เค้ายังไงก็ไม่ยอมเปิดประตูไห้พี่เค้าได้แต่ตะโดนไล่ผมให้ไปไกลๆ(นิสัยตั่งแต่เด็กก็ยังไม่เคยเปลี่ยน)ผมเลยใช้วิธีแอบปีนหน้าต่างบ้านพี่เค้าแล้วไปหาบนห้องนอนผมเปิดประตูห้องนอนพี่เค้าไปภาพแรกที่เห็นคือในห้องมีแต่ขวดเบียร์ห้องรกรุงรังแล้วพี่เค้านอนถอดเสื้อเอามือก่ายหน้าผากร้องไห้อยู่บนเตียงผมเห็นเลยรีบวิ่งเข้าไปหาตอนแรกๆผมคิดว่าผมจะโดนพี่เค้าไล่ให้ไปไกลๆเหมือนเมื่อกี้แต่ไม่เลยครับพี่เค้ากอดผมคืนแล้วก็เอาหน้าซบที่อกผมในตอนนั้นผมมีความสุขมากและเศร้าตามพี่เค้ามากครับพี่เค้าก็พูดซะอึกซะอื้นตลอดว่า “ไหนว่าฝนรักพี่ไหนว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” ผมก็ได้แต่กอดพี่เค้าแล้วพูดตลอดว่า “ผมอยู่นี่แล้วพี่ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว” เวลาผ่านไปซักพักพี่เค้าดูเหมือนจะสงบลงแล้วและเราก็ค่อยๆคลายกอดกันพี่เค้าเอามือเช็ดน้ำตาหนึ่งครั้งก่อนจะยิ้มให้ผมมันเป็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจมากๆเลยครับพี่เค้าพูดขอบคุณผมเบาๆผมจึงตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นไรครับพี่ผมยินด.....” จู่ๆพี่เค้าก็ดึงแขนผมไปหาแล้วจูบผมผมตกใจมากบวกเขินมากทำอะไรไม่ถูกเลยพี่เค้าไม่พูดพร่ำอะไรแล้วจูบผมต่อแล้ววันนั้นเราก็ได้มีอะไรกันครับมันเป็นครั้งแรกของผมเราตื่นมาอีกทีตอนช่วงหนึ่งทุ่มกว่าๆผมเห็นพี่เค้าหลับอยู่เลยเดินออกมาก่อนแล้วผมก็กลับบ้านผมเช้าวันรุ่งขึ้นผมก็ได้ไปโรงเรียนตามปรกติแล้วก็มาเจอพี่เค้านั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะเรียนแต่เช้าแต่และผมก็ได้ทักพี่เค้าไปแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาที่เย็นชาใจผมนี่วูบตกไปอยู่ที่ตาตุ่มผมก็คิดเข้าข้างตัวเองว่าคนอกหักใหม่จะให้มาร่าเริงเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นมันคงไม่ใช่แล้วในเย็นวันนั้นผมก็ได้ไปเป็นพี่เลี้ยงนักกีฬากับพี่เค้าและผมเห็นพี่เค้ายืนอยู่เฉยๆผมเลยเดินเข้าไปเอามือจับแขนพี่เค้าแต่สิ่งที่พี่เค้าทำคือเอาแขนหนีและมองผมด้วยสายตาเย็นชาอีกครั้งและมันก็แบบแบบนี้ทุกๆวันผมรู้สึกเจ็บรู้สึกอึดอัดแบบสุดๆเลยอารมณ์ตอนนั้นจนผ่านช่างกีฬาสีอันยาวนานและก็ยาวไปจนถึงช่วงสอบปลายภาคผมตัดสินใจถามพี่เค้าว่าทำไมถึงทำตัวออกห่างแบบนี้ทำตัวรังเกียจผมแบบนี้พี่เค้าไม่ยอมตอบอะไรผมอึดอัดใจมากๆครับผมจึงเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้แนนฟังแนนนี่ถึงกับอึ้งเลยครับแต่แนนก็รับฟังและให้คำแนะนำผมว่า “เธอลองหาโอกาสที่เจ้านั่งอยู่คนเดียวแล้วเปิดอกคุยกันเลยทำแบบนี้มันค้างๆคาๆมันไม่สนุกหรอกนะอารมณ์แบบนี้” ผมเลยหาโอกาสไปคุยกับพี่เค้าครับแต่ก็หายากหาเย็นเหลือเกินเพราะพี่เค้าจะหนีผมตลอดเลยจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงปัจฉิมนิเทศผมเห็นพี่เค้านั่งอยู่ใต้ต้นไม้เล่นมือถืออยู่ผมจึงเดินไปหาพี่เค้าพอพี่เค้าเห็นผมพี่เค้าพยายามจะเดินหนีแต่ผมคว้าแขนพี่เค้าไว้ทันแล้วเลยถามไปตรงๆเลยว่าทำไมถึงหนีกันพี่เค้าเงียบไม่ยอมพูดอะไรในใจผมก็มีความรู้สึกอยากบอกรักพี่เค้ามากๆเลยเพราะคิดในหัวตอนไปหาตลอดว่า “ถ้ามีโอกาสคุยกันแล้วก็รีบบอกความในใจเลยเดี๋ยวมันจะสายไปและถ้าพี่เค้าไม่รักเราก็ขอเจ็บครั้งเดียวเลยไม่ต้องมากึ่งทุกข์กึ่งสุขแบบนี้ทุกวัน” ผมเลยรวบรวมความกล้าทั้งหมดทั้งมวลที่มีในชีวิตนี้บอกพี่เขาไปครับ “ผมรักพี่!!” พี่เค้าหันมามองหน้าผมแล้วผมจึงบอกความในใจไปจนหมดว่าผมแอบชอบมานานแล้วแต่ในชีวิตจริงมันไม่เหมือนในละครครับที่พระนางเวลาบอกรักกันจะสมหวังพี่เค้าบอกผมเบาๆว่า “ข้ากลัวคำๆนี้จากเอ็งมากที่สุดข้าขอโทษที่ทำอะไรกับเจ้าในวันนั้นตอนนั้นข้าแค่เมาแล้วข้าไม่รู้จะไปลงที่ไหนแล้วข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เอ็งชอบข้าข้าขอโทษจริงๆ” ผมได้ยินคำๆนั้นปุ๊บผมนี่หน้าเสียเลยครับพี่เค้าแกะมือผมออกและเดินจากไปผมเข่าอ่อนและนั่งลงกับพื้นผมร้องไห้ไม่ออกผมจุกอกไปหมดและช่วงหลังจากนั้นผมก็เสียใจและร้องไห้หนักมากครับและแล้วชีวิตในช่วง ม.ปลายของผมก็จบลงผมจึงไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในมหาวิทยาลัย
เรื่องที่ผมเล่ามันอาจดูเวอร์ไปนิดและขาดจุดเชื่อมหรืออะไรหลายๆอย่างนะครับแต่นี่มันคือเรื่องจริงในชีวิตของผมในช่วง ม.ปลายที่ผ่านมาของผมครับ5555มีแต่ความเจ็บปวดและโง่งมงายเนาะแต่ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดีมากๆและตอนนี้ผมก็ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีพี่เค้าและผมหวังว่าชีวิตของผมจะได้เจอเรื่องความรักดีๆและได้มีแฟนกับเขาซักทีนะครับ….<3
ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับผมเป็นคนเล่าเรื่องไม่ค่อยเก่งถ้าผิดพลาดประการไดไว้ผมจะมาแก้ไขให้นะครับ
เพื่อนๆเคยแอบรักเพื่อนผู้ชายในห้องด้วยกันไหมครับ?ตอนจบ
เรื่องมันก็มีอยู่ว่า…ผมกับพี่เค้าสมัยอยู่ ม.4 นี้ก็ได้สนิทกันน้อยลงเป็นผลพ่วงไปจนถึง ม.5 เลยครับในช่วง ม.5 ผมกับพี่เค้าไม่ได้สนิทกันเหมือนเมื่อก่อนเลยวันๆแทบไม่ได้คุยกันพี่เค้าพยายามหลบหน้าผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อหนีผมแม้แต่งานกลุ่มที่คุณครูเค้าสุ่มให้อยู่กลุ่มด้วยกันพี่เค้าก็ขอแลกกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นเพื่อที่จะไม่ขออยู่กลุ่มกับผมในใจตอนนั้นนี่แบบพังอะครับเสียใจมากๆผมกลับไปร้องไห้ที่บ้านเกือบทุกวันพอมากลางเทอม 2 ของ ม.5 ผมถึงได้รู้ว่าพี่เค้าแอบคบกับรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อว่า “ฝน” ผมยิ่งเสียใจมากกว่าเดิมอีกครับจนอยู่มาวันหนึ่งผมได้ตัดสินใจเดินไปถามพี่เค้าแบบเนียนๆว่า “อ่าวพี่มีแฟนแล้วหรอไปคบกันตอนไหนทำไมไม่ยอมบอกผมเลยอะ” พี่เค้าก็ถอนหายใจฟอดใหญ่หนึ่งครั้งแล้วจึงชวนผมไปนั่งคุยกันที่โต๊ะไม้หินอ่อนที่ลานสวนว้ากลางโรงเรียนในใจตอนนั้นผมก็แอบดีใจอยู่มากๆเลยนะครับเพราะวันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายเดือนที่เราได้คุยกันผมก็ตอบตกลงไปโดยใบหน้านิ่งๆครับไม่อยากยิ้มให้เขาดู...ผมเขินครับ พี่เค้าก็นั่งลงเงียบๆแล้วถอนหายใจฟอดใหญ่อีกครับก่อนจะเล่าเรื่องให้ผมฟังว่าทำไมพี่เค้าถึงต้องหลบหน้าผมหนีหน้าผมไปตลอด เรื่องของพี่เค้าก็มีอยู่ว่า “พี่เค้าเนี่ยได้คบกับน้องฝนตั่งแต่อยู่ ม.4 ละแรกๆน้องเค้าก็ปรกติดีแต่พอน้องฝนได้ยินข่าวลือเรื่องที่ผมกับพี่เค้าเป็นคู่จิ้นกันจึงไม่พอใจและบังคับให้พี่เค้าตีตัวออกห่างจากผมห้ามเล่นกับผมอีกไม่งั้นน้องฝนจะเลิกกับพี่เค้าพี่เค้าเลยจำเป็นต้องยอมทั้งๆที่ในใจนั้นอยากจะคุยกับผมอยากจะเล่นกับผมใจจะขาดแต่ความรักมันบังตา” ผมได้ยินแบบนี้ก็อึ้งไปพักหนึ่งในใจก็เกลียดแค้นน้องฝนมากๆว่าทำไมถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้ละโกรธพี่เค้าว่าทำไมถึงเห็นแฟนสำคัญกว่าเพื่อนแต่ถึงจะโกรธยังไงผมก็ต้องใจเย็นลงเพราะระหว่างที่พี่เค้าเล่าพี่เค้าก็มีน้ำเสียงเหมือนคนจะร้องไห้ผมนี่ถึงกับใจอ่อนเลยครับผมก็ได้เขยิบไปนั่งใกล้ๆพี่เค้าแล้วเตะบ่าเบาๆแล้วหลังจากวันนั้นผมจึงถอยออกมาครับผมยอมแพ้แล้วในตอนนั้นผมไม่อยากให้พี่เค้าเศร้าไม่อยากให้เสียใจเพราะต้องอยู่ใกล้ผม จนผมได้ขึ้นชั้น ม.6 ผมกับเพื่อนๆคนอื่นก็ได้กลายเป็นรุ่นพี่ของโรงเรียนนี้เสียแล้วมันช่างไวจริงๆ555ในช่วง ม.6 เทอม 1 ผมก็เป็นเด็กเรียนครับตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือสอบเพราะเป็นช่วงที่ ม.6 ทุกคนจะต้องเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองแล้วและพอจบเทอม 1 ผมก็ได้ไปสอบติดมหาวิทยาลัยดังแห่งหนึ่งใน จ.ลำปาง ดังนั้นในช่วง ม.6 เทอม 1 ผมกับเค้าจึงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันเลยครับแต่ในใจก็ยังคงคิดถึงพีเค้าอยู่แต่ก็ไม่ได้มากเหมือนแต่ก่อนแล้ว
จนมา ม.6 เทอม 2 ทางโรงเรียนก็ได้มีกิจกรรมกีฬาสีระดับโรงเรียนแน่นอนครับผมกับพี่เค้าก็ได้อยู่สีเดียวกันแล้วน้องฝนก็ได้เป็นหรีดประจำสีอื่นดังนั้นพี่เค้ากับน้องฝนเลยไม่ค่อยได้เจอกันครับแต่ตอนนั้นผมก็เฉยๆนะคงเป็นเพราะเจ็บจนชาแล้วมั้งครับเลยไม่ได้อะไรกับพี่เค้ามากผมกับพี่เค้าได้ไปเป็นพี่เลี้ยงคุมนักกีฬาของสีแดงตั้งแต่วันนั้นผมและพี่เค้าก็ได้มีเวลาใกล้ชิดกันมากขึ้นในช่วงนั้นผมกับพี่เค้านี่สนิทกันมากกกไปไหนมาไหไปด้วยกันกินก็กินด้วยกันนอนก็นอนด้วยกันอยู่บ่อยๆมีอะไรนิดอะไรหน่อยก็คุยกันตลอดครับแล้วผมก็ได้แอบชอบพี่เค้าอีกครั้งแบบไม่ทันตั้งตัวตอนนั้นผมมีความสุขมากกกแต่แล้วเรื่องที่เราสนิทกันก็ไปเข้าหูของน้องฝนน้องฝนกับพี่เค้าเลยทะเลาะกันหนักมากเกือบทุกวัน(เหมือนน้องฝนเป็นโรคจิตเนาะ) และแล้วเหมือนสวรรค์ได้เข้าข้างผมน้องฝนขอเลิกกับพี่เค้าตอนนั้นผมก็ดีใจอยู่หน่อยๆนะครับแต่ก็สงสารพี่เค้ามากกว่าพี่เค้าร้องห่มร้องไห้แทบทุกวันในช่วงนั้นพี่เค้าก็ขาดเรียนบ่อยไม่มาช่วยคุมน้องๆซ้อมกีฬาไม่ได้ส่งงานอะไรเลยเวลามาโรงเรียนก็เหมือนคนที่ไร้วิญญาณไร้ชีวิตชีวาวันๆเอาแต่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ผมก็เป็นห่วงมากๆจึงตัดสินใจโดดเรียนไปเยี่ยมพี่เค้าที่บ้านตอนนั้นแม่พี่เค้าไม่อยู่บ้านผมเรียกพี่เค้ายังไงก็ไม่ยอมเปิดประตูไห้พี่เค้าได้แต่ตะโดนไล่ผมให้ไปไกลๆ(นิสัยตั่งแต่เด็กก็ยังไม่เคยเปลี่ยน)ผมเลยใช้วิธีแอบปีนหน้าต่างบ้านพี่เค้าแล้วไปหาบนห้องนอนผมเปิดประตูห้องนอนพี่เค้าไปภาพแรกที่เห็นคือในห้องมีแต่ขวดเบียร์ห้องรกรุงรังแล้วพี่เค้านอนถอดเสื้อเอามือก่ายหน้าผากร้องไห้อยู่บนเตียงผมเห็นเลยรีบวิ่งเข้าไปหาตอนแรกๆผมคิดว่าผมจะโดนพี่เค้าไล่ให้ไปไกลๆเหมือนเมื่อกี้แต่ไม่เลยครับพี่เค้ากอดผมคืนแล้วก็เอาหน้าซบที่อกผมในตอนนั้นผมมีความสุขมากและเศร้าตามพี่เค้ามากครับพี่เค้าก็พูดซะอึกซะอื้นตลอดว่า “ไหนว่าฝนรักพี่ไหนว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” ผมก็ได้แต่กอดพี่เค้าแล้วพูดตลอดว่า “ผมอยู่นี่แล้วพี่ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว” เวลาผ่านไปซักพักพี่เค้าดูเหมือนจะสงบลงแล้วและเราก็ค่อยๆคลายกอดกันพี่เค้าเอามือเช็ดน้ำตาหนึ่งครั้งก่อนจะยิ้มให้ผมมันเป็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจมากๆเลยครับพี่เค้าพูดขอบคุณผมเบาๆผมจึงตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นไรครับพี่ผมยินด.....” จู่ๆพี่เค้าก็ดึงแขนผมไปหาแล้วจูบผมผมตกใจมากบวกเขินมากทำอะไรไม่ถูกเลยพี่เค้าไม่พูดพร่ำอะไรแล้วจูบผมต่อแล้ววันนั้นเราก็ได้มีอะไรกันครับมันเป็นครั้งแรกของผมเราตื่นมาอีกทีตอนช่วงหนึ่งทุ่มกว่าๆผมเห็นพี่เค้าหลับอยู่เลยเดินออกมาก่อนแล้วผมก็กลับบ้านผมเช้าวันรุ่งขึ้นผมก็ได้ไปโรงเรียนตามปรกติแล้วก็มาเจอพี่เค้านั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะเรียนแต่เช้าแต่และผมก็ได้ทักพี่เค้าไปแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาที่เย็นชาใจผมนี่วูบตกไปอยู่ที่ตาตุ่มผมก็คิดเข้าข้างตัวเองว่าคนอกหักใหม่จะให้มาร่าเริงเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นมันคงไม่ใช่แล้วในเย็นวันนั้นผมก็ได้ไปเป็นพี่เลี้ยงนักกีฬากับพี่เค้าและผมเห็นพี่เค้ายืนอยู่เฉยๆผมเลยเดินเข้าไปเอามือจับแขนพี่เค้าแต่สิ่งที่พี่เค้าทำคือเอาแขนหนีและมองผมด้วยสายตาเย็นชาอีกครั้งและมันก็แบบแบบนี้ทุกๆวันผมรู้สึกเจ็บรู้สึกอึดอัดแบบสุดๆเลยอารมณ์ตอนนั้นจนผ่านช่างกีฬาสีอันยาวนานและก็ยาวไปจนถึงช่วงสอบปลายภาคผมตัดสินใจถามพี่เค้าว่าทำไมถึงทำตัวออกห่างแบบนี้ทำตัวรังเกียจผมแบบนี้พี่เค้าไม่ยอมตอบอะไรผมอึดอัดใจมากๆครับผมจึงเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้แนนฟังแนนนี่ถึงกับอึ้งเลยครับแต่แนนก็รับฟังและให้คำแนะนำผมว่า “เธอลองหาโอกาสที่เจ้านั่งอยู่คนเดียวแล้วเปิดอกคุยกันเลยทำแบบนี้มันค้างๆคาๆมันไม่สนุกหรอกนะอารมณ์แบบนี้” ผมเลยหาโอกาสไปคุยกับพี่เค้าครับแต่ก็หายากหาเย็นเหลือเกินเพราะพี่เค้าจะหนีผมตลอดเลยจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงปัจฉิมนิเทศผมเห็นพี่เค้านั่งอยู่ใต้ต้นไม้เล่นมือถืออยู่ผมจึงเดินไปหาพี่เค้าพอพี่เค้าเห็นผมพี่เค้าพยายามจะเดินหนีแต่ผมคว้าแขนพี่เค้าไว้ทันแล้วเลยถามไปตรงๆเลยว่าทำไมถึงหนีกันพี่เค้าเงียบไม่ยอมพูดอะไรในใจผมก็มีความรู้สึกอยากบอกรักพี่เค้ามากๆเลยเพราะคิดในหัวตอนไปหาตลอดว่า “ถ้ามีโอกาสคุยกันแล้วก็รีบบอกความในใจเลยเดี๋ยวมันจะสายไปและถ้าพี่เค้าไม่รักเราก็ขอเจ็บครั้งเดียวเลยไม่ต้องมากึ่งทุกข์กึ่งสุขแบบนี้ทุกวัน” ผมเลยรวบรวมความกล้าทั้งหมดทั้งมวลที่มีในชีวิตนี้บอกพี่เขาไปครับ “ผมรักพี่!!” พี่เค้าหันมามองหน้าผมแล้วผมจึงบอกความในใจไปจนหมดว่าผมแอบชอบมานานแล้วแต่ในชีวิตจริงมันไม่เหมือนในละครครับที่พระนางเวลาบอกรักกันจะสมหวังพี่เค้าบอกผมเบาๆว่า “ข้ากลัวคำๆนี้จากเอ็งมากที่สุดข้าขอโทษที่ทำอะไรกับเจ้าในวันนั้นตอนนั้นข้าแค่เมาแล้วข้าไม่รู้จะไปลงที่ไหนแล้วข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เอ็งชอบข้าข้าขอโทษจริงๆ” ผมได้ยินคำๆนั้นปุ๊บผมนี่หน้าเสียเลยครับพี่เค้าแกะมือผมออกและเดินจากไปผมเข่าอ่อนและนั่งลงกับพื้นผมร้องไห้ไม่ออกผมจุกอกไปหมดและช่วงหลังจากนั้นผมก็เสียใจและร้องไห้หนักมากครับและแล้วชีวิตในช่วง ม.ปลายของผมก็จบลงผมจึงไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในมหาวิทยาลัย
เรื่องที่ผมเล่ามันอาจดูเวอร์ไปนิดและขาดจุดเชื่อมหรืออะไรหลายๆอย่างนะครับแต่นี่มันคือเรื่องจริงในชีวิตของผมในช่วง ม.ปลายที่ผ่านมาของผมครับ5555มีแต่ความเจ็บปวดและโง่งมงายเนาะแต่ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดีมากๆและตอนนี้ผมก็ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีพี่เค้าและผมหวังว่าชีวิตของผมจะได้เจอเรื่องความรักดีๆและได้มีแฟนกับเขาซักทีนะครับ….<3
ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับผมเป็นคนเล่าเรื่องไม่ค่อยเก่งถ้าผิดพลาดประการไดไว้ผมจะมาแก้ไขให้นะครับ