ผมขอบอกก่อนเลยว่าผมเป็นเกย์ครับรู้ตัวตอนอยู่ ม.3
(ผมขอแทนตัวเองว่า"ผม"นะ)ผมอยายุ16ปีครับผมเคยมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งเป็นผู้ชายเค้าแก่กว่าผมไปปีนึง(ผมขอเรียกเค้าว่า"พี่เค้า"นะครับ)ผมสนิทกับพี่เค้ามาตั่งแต่เรียน รร อนุบาลแล้วครับอยู่ห้องเดียวกันมาตลอดเราสนิทกันมากไปไหนไปด้วยกันกินก็กินด้วยกันนอนก็นอนด้วยกันเพราะบ้านอยู่ไกล้กันพี่เค้าเป็นคนออกเกเรนิดๆชอบแกล้งเพื้อนคนนู้นคนนี้โดยเฉพาะผมครับจนเราจบการศึกษาจาก รร ประถมและไปสมัครเข้า รร มัธยมแห่งหนึ่งใน จ.แพร่ ทาง รร ได้จัดให้นักเรียนอยู่ห้องแบบคระผมได้อยู่ห้องที่4ส่วนพี่เค้าได้อยู่ห้อง3ในช่วงนั้นเราสนิทกันน้อยลงแต่ก็ยังพูดคุยกัยอยู่และไปกินข้าวด้วยกันตลอดจนขึ้น ม.2 ผมก็ได้ย้ายไปอยู่ห้องเดียวกับพี่เค้าครับนั่งโต๊ะข้างกันในช่วงนั้นพี่เค้าก็เริ่มคบเพื่อนผู้ชายนิสัยไม่ดีมากขึ้นตอนนั้นพี่เค้าทั้งสูบบุหรี่กินเหล้าหลบเรียนชอบชกต่อยอยู่ตลอดพี่เค้ามักจะชอบชวนผมให้ไปส่งเค้าสูบบุหรี่ที่หลังห้องน้ำหรือป่าละเมาะหลัง รร อยู่บ่อยๆในช่วงนั้นเราสนิทกันมากขึ้นกว่าเดิมครับเวลาพี่เค้ามีเรื้องอะไรปัญหาอะไรพี่เค้ามักจะชอบมาระบายและเล่าให้ฟังประจำจนเราขึ้น ม.3 ตอนนั้นผมก็มีแฟ้นแล้วเป็นรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเค้าเป็นคนสวนขาวสูงหน้ารักเรียนเก่งผมกับแฟนเวลาว่างก็มักจะชอบพากันไปติวหนังสือไปอ่านหนังสือด้วยกันครับส่วนพี่เค้าก็แอบชอบเพื้อนผู้หญิงคนหนึ่งในห้องมากจนหัวปักหัวปำเลยครับและเรื้องก็ดำเนินไปเรื้อยๆ
จนมีวันหนึ่งพี่เค้าได้ไปสารภาพรักกับเพื่อนผู้หญิงในห้องคนนั้นแต่กลับถูกปฏิเสธมาตอนนั้นพี่เค้าเสียใจมากได้แต่ร้องห่มร้องไห้ไม่ยอมกินข้าวกินน้ำเลยผมทนดูไม่ไหวเลยเข้าไปปลอบใจตอนแรกๆพี่เค้าก็ไม่สนใจผมหรอกได้แต่ไล่ผมออกไปแต่ผลสุดท้ายพี่เค้าก็ยอมระบายออกมาให้ผมฟังทั้งหมดครับว่าเค้าโดนเพื้อนในห้องหักอกผมก็พูดปลอบใจตลอดจนพี่เค้าหายดราม่าและชวนผมคุยยาวววจากเรื้องชอบแมวสีอะไรไปจนถึงเรื้องรถถังนู่นครับและอยู่ดีๆพี่เค้าก็หัวเราะแล้วพูดประโยคนี้ขึ้นว่า"ท่าเอ็งเป็นผู้หญิงนะข้าจีบเอ็งไปนานแล้ว555"ผมก็ตกตะลึงไปซักพักพี่เค้าก็ถามผมว่า"เคยจูบใครรึยัง"ผมก็ตอบไปว่า"ไม่เคยอะถามมัยหลอ?"แล้วพี่เค้าก็ถามผมว่า"งั้นเอ็งมาลองแลกจูบกับข้าเอาไหม"ตอนนั้นผมหน้าแดงมากหัวใจเต้นแรงเหงื่อออกเลยครับแล้วอยู่ดีๆพี่เค้าก็หัวเราะออกมาแล้วพูดว่า"เอ็งหน้าแดงทำมัยข้าแค่พูดเล่นๆ555แต่ก็ขอบใจมากนะที่เอ็งคอยมาอยู่ข้างๆข้าตลอดเวลาอะบุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่มีวันลืมเลย" ผมก็หัวเราแล้วพูดว่า"ไม่เป็นไรพี่เพื้อนกันอะเค้าไม่ทิ้งกันหรอก"ตั่งแต่วันนั้นผมาผมก็ถามใจตัวเองตลอดว่าทำมัยผมถึงรู้สึกหวั่นไหวกับคำๆนั้นนะ
จนมาวันหนึ่งผมถูกแฟนสาวบอกเลิกผมเสียใจมากและพี่เค้าก็มาปลอบใจผมครับพี่เค้าไม่ค่อยได้พูดอะไรมากพูดก็พูดแข็งๆเอาง่ายๆเป็นคนปลอบใจคนไม่เก่งตอนนั้นผมร้องไห้หนักเลยครับร้องไม่หยุดพี่เค้าก็ย้ายที่นั่งมานั่งข้างๆผมแล้วเช็ดน้ำตาให้แล้วอยู่ดีๆพี่เค้าก็เข้ามากอดผมไว้แน่นเลยครับพี่เค้าได้แต่พูดว่า"ไม่เป็นไรแล้วเอ็งไม่ต้องร้องแล้วยังไงเอ็งก็ยังมีข้าอยู่ข้างๆนะ"ตอนนั้นแหละที่ผมรู้สึกว่าผมหนะหลงรักเค้าเข้าจริงๆซะแล้วผมก็ได้แต่เก็บความในใจมาตลอดครับ
จนเราจบมอต้นและขึ้นไปยังมอปลายใน รร เดิมตอนนั้นไม่รู้ทำมัยสวรรค์แกล้งกันรึปล่าวผมได้อยู่ห้องเดียวกันกับพี่เค้าครับผมแอบดีใจอยู่มากๆเลย^^ตอนนั้นพี่เค้านั่งอยู่แถบที่สองตอนลึกอยู่โต๊ะที่สามนับจากหัวแถวหน้ากระดานผมนั่งอยู่แถบหน้าสุดของแถวที่หนึ่งเลยครับเวลาพี่เค้าก้มหลับผมก็ชอบแอบมองเค้าเวลาไปกินข้าวด้วยกันผมก็ชอบเอากระดาษมาเช็ดปากพี่เค้าจนเพื้อนๆหลายๆคนแซวว่าผมกับพี่เค้าเป็นแฟนกันพอนานเข้าๆพี่เค้าก็รู้สึกเหมือนจะเกลียดผมพยายามตีตัวห่างจากผมไม่ไปไหนมาไหนด้วยกันไปก็ไม่รอและไม่สัมผัสตัวผมเลยครับตอนนั้นผมก็เสียใจอยู่ซักพักและเริ่มคบเพื่อนผู้หญิงจนผมมีเพื่อนสนิทที่เป็นผู้หญิงคนนึงชื่อว่าแนนคนนี้ถือว่าผ่าไรกันมาเยอะอะคับเลยกลายเป็นเพื่อนที่ผมไว้ใจมากที่สุดผมก็ได้บอกความจริงไปว่าผมเป็นเกย์และแอบชอบพี่เค้ามากๆแนนก็คอยให้คำปรึกษาและรับฟังผมมาตลอดแนนก็บอกผมเสมอว่า"ท่าแกรรักเค้าจริงก็ไปบอกเลยไม่ต้องกลัวเจ็บเพราะที่แกรแอบชอบเค้าแต่ไม่ได้บอกนี่ก็เจ็บอยู่แล้วท่าบอกแล้วเค้ารับรักแกก็รอดตัวไปแต่ท่าเค้าไม่รักแกรขึ้นมาแกรก็เจ็บอยู่ดีคิดให้ดีๆก่อนนะ"ผมก็ยังเก็บความในใจอยู่จนถึงตอนนี้เลยครับจะขึ้น ม.5 อยู่ละแต่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยTTเจ็บปวดมาก
ตอนนี้ผมปวดหัวมากเลยครับไม่รู้ว่าจะไปบอกความในใจดีมั้ยหรือควรจะทำยังไงดีเพื่อนๆช่วยหาทางออกให้ผมหน่อยนะครับ
ปล.ผมเป็นคนเล่าเรื้องไม่เก่งและนี่เป็นกระทู้แรกของผมถ้าเกิดมีคำไหนผิดพลาดก็ขอภัยด้วยนะครับ
เพื้อนๆเคยแอบรักเพื้อนผู้ชายในห้องด้วยกันไหมครับ?แล้วควรจะไปสารภาพรักกับเพื้อนคนนี้ดีรึปล่าว
(ผมขอแทนตัวเองว่า"ผม"นะ)ผมอยายุ16ปีครับผมเคยมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งเป็นผู้ชายเค้าแก่กว่าผมไปปีนึง(ผมขอเรียกเค้าว่า"พี่เค้า"นะครับ)ผมสนิทกับพี่เค้ามาตั่งแต่เรียน รร อนุบาลแล้วครับอยู่ห้องเดียวกันมาตลอดเราสนิทกันมากไปไหนไปด้วยกันกินก็กินด้วยกันนอนก็นอนด้วยกันเพราะบ้านอยู่ไกล้กันพี่เค้าเป็นคนออกเกเรนิดๆชอบแกล้งเพื้อนคนนู้นคนนี้โดยเฉพาะผมครับจนเราจบการศึกษาจาก รร ประถมและไปสมัครเข้า รร มัธยมแห่งหนึ่งใน จ.แพร่ ทาง รร ได้จัดให้นักเรียนอยู่ห้องแบบคระผมได้อยู่ห้องที่4ส่วนพี่เค้าได้อยู่ห้อง3ในช่วงนั้นเราสนิทกันน้อยลงแต่ก็ยังพูดคุยกัยอยู่และไปกินข้าวด้วยกันตลอดจนขึ้น ม.2 ผมก็ได้ย้ายไปอยู่ห้องเดียวกับพี่เค้าครับนั่งโต๊ะข้างกันในช่วงนั้นพี่เค้าก็เริ่มคบเพื่อนผู้ชายนิสัยไม่ดีมากขึ้นตอนนั้นพี่เค้าทั้งสูบบุหรี่กินเหล้าหลบเรียนชอบชกต่อยอยู่ตลอดพี่เค้ามักจะชอบชวนผมให้ไปส่งเค้าสูบบุหรี่ที่หลังห้องน้ำหรือป่าละเมาะหลัง รร อยู่บ่อยๆในช่วงนั้นเราสนิทกันมากขึ้นกว่าเดิมครับเวลาพี่เค้ามีเรื้องอะไรปัญหาอะไรพี่เค้ามักจะชอบมาระบายและเล่าให้ฟังประจำจนเราขึ้น ม.3 ตอนนั้นผมก็มีแฟ้นแล้วเป็นรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเค้าเป็นคนสวนขาวสูงหน้ารักเรียนเก่งผมกับแฟนเวลาว่างก็มักจะชอบพากันไปติวหนังสือไปอ่านหนังสือด้วยกันครับส่วนพี่เค้าก็แอบชอบเพื้อนผู้หญิงคนหนึ่งในห้องมากจนหัวปักหัวปำเลยครับและเรื้องก็ดำเนินไปเรื้อยๆ
จนมีวันหนึ่งพี่เค้าได้ไปสารภาพรักกับเพื่อนผู้หญิงในห้องคนนั้นแต่กลับถูกปฏิเสธมาตอนนั้นพี่เค้าเสียใจมากได้แต่ร้องห่มร้องไห้ไม่ยอมกินข้าวกินน้ำเลยผมทนดูไม่ไหวเลยเข้าไปปลอบใจตอนแรกๆพี่เค้าก็ไม่สนใจผมหรอกได้แต่ไล่ผมออกไปแต่ผลสุดท้ายพี่เค้าก็ยอมระบายออกมาให้ผมฟังทั้งหมดครับว่าเค้าโดนเพื้อนในห้องหักอกผมก็พูดปลอบใจตลอดจนพี่เค้าหายดราม่าและชวนผมคุยยาวววจากเรื้องชอบแมวสีอะไรไปจนถึงเรื้องรถถังนู่นครับและอยู่ดีๆพี่เค้าก็หัวเราะแล้วพูดประโยคนี้ขึ้นว่า"ท่าเอ็งเป็นผู้หญิงนะข้าจีบเอ็งไปนานแล้ว555"ผมก็ตกตะลึงไปซักพักพี่เค้าก็ถามผมว่า"เคยจูบใครรึยัง"ผมก็ตอบไปว่า"ไม่เคยอะถามมัยหลอ?"แล้วพี่เค้าก็ถามผมว่า"งั้นเอ็งมาลองแลกจูบกับข้าเอาไหม"ตอนนั้นผมหน้าแดงมากหัวใจเต้นแรงเหงื่อออกเลยครับแล้วอยู่ดีๆพี่เค้าก็หัวเราะออกมาแล้วพูดว่า"เอ็งหน้าแดงทำมัยข้าแค่พูดเล่นๆ555แต่ก็ขอบใจมากนะที่เอ็งคอยมาอยู่ข้างๆข้าตลอดเวลาอะบุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่มีวันลืมเลย" ผมก็หัวเราแล้วพูดว่า"ไม่เป็นไรพี่เพื้อนกันอะเค้าไม่ทิ้งกันหรอก"ตั่งแต่วันนั้นผมาผมก็ถามใจตัวเองตลอดว่าทำมัยผมถึงรู้สึกหวั่นไหวกับคำๆนั้นนะ
จนมาวันหนึ่งผมถูกแฟนสาวบอกเลิกผมเสียใจมากและพี่เค้าก็มาปลอบใจผมครับพี่เค้าไม่ค่อยได้พูดอะไรมากพูดก็พูดแข็งๆเอาง่ายๆเป็นคนปลอบใจคนไม่เก่งตอนนั้นผมร้องไห้หนักเลยครับร้องไม่หยุดพี่เค้าก็ย้ายที่นั่งมานั่งข้างๆผมแล้วเช็ดน้ำตาให้แล้วอยู่ดีๆพี่เค้าก็เข้ามากอดผมไว้แน่นเลยครับพี่เค้าได้แต่พูดว่า"ไม่เป็นไรแล้วเอ็งไม่ต้องร้องแล้วยังไงเอ็งก็ยังมีข้าอยู่ข้างๆนะ"ตอนนั้นแหละที่ผมรู้สึกว่าผมหนะหลงรักเค้าเข้าจริงๆซะแล้วผมก็ได้แต่เก็บความในใจมาตลอดครับ
จนเราจบมอต้นและขึ้นไปยังมอปลายใน รร เดิมตอนนั้นไม่รู้ทำมัยสวรรค์แกล้งกันรึปล่าวผมได้อยู่ห้องเดียวกันกับพี่เค้าครับผมแอบดีใจอยู่มากๆเลย^^ตอนนั้นพี่เค้านั่งอยู่แถบที่สองตอนลึกอยู่โต๊ะที่สามนับจากหัวแถวหน้ากระดานผมนั่งอยู่แถบหน้าสุดของแถวที่หนึ่งเลยครับเวลาพี่เค้าก้มหลับผมก็ชอบแอบมองเค้าเวลาไปกินข้าวด้วยกันผมก็ชอบเอากระดาษมาเช็ดปากพี่เค้าจนเพื้อนๆหลายๆคนแซวว่าผมกับพี่เค้าเป็นแฟนกันพอนานเข้าๆพี่เค้าก็รู้สึกเหมือนจะเกลียดผมพยายามตีตัวห่างจากผมไม่ไปไหนมาไหนด้วยกันไปก็ไม่รอและไม่สัมผัสตัวผมเลยครับตอนนั้นผมก็เสียใจอยู่ซักพักและเริ่มคบเพื่อนผู้หญิงจนผมมีเพื่อนสนิทที่เป็นผู้หญิงคนนึงชื่อว่าแนนคนนี้ถือว่าผ่าไรกันมาเยอะอะคับเลยกลายเป็นเพื่อนที่ผมไว้ใจมากที่สุดผมก็ได้บอกความจริงไปว่าผมเป็นเกย์และแอบชอบพี่เค้ามากๆแนนก็คอยให้คำปรึกษาและรับฟังผมมาตลอดแนนก็บอกผมเสมอว่า"ท่าแกรรักเค้าจริงก็ไปบอกเลยไม่ต้องกลัวเจ็บเพราะที่แกรแอบชอบเค้าแต่ไม่ได้บอกนี่ก็เจ็บอยู่แล้วท่าบอกแล้วเค้ารับรักแกก็รอดตัวไปแต่ท่าเค้าไม่รักแกรขึ้นมาแกรก็เจ็บอยู่ดีคิดให้ดีๆก่อนนะ"ผมก็ยังเก็บความในใจอยู่จนถึงตอนนี้เลยครับจะขึ้น ม.5 อยู่ละแต่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยTTเจ็บปวดมาก
ตอนนี้ผมปวดหัวมากเลยครับไม่รู้ว่าจะไปบอกความในใจดีมั้ยหรือควรจะทำยังไงดีเพื่อนๆช่วยหาทางออกให้ผมหน่อยนะครับ
ปล.ผมเป็นคนเล่าเรื้องไม่เก่งและนี่เป็นกระทู้แรกของผมถ้าเกิดมีคำไหนผิดพลาดก็ขอภัยด้วยนะครับ