เดินหน้าต่อยังไงในวันที่คนที่รักที่สุดไม่อยู่แล้ว

คุณแม่พึ่งเสียไปค่ะเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เรากับแม่สนิทกันมากๆ ไปไหนไปด้วยกัน มีอะไรคุยกันตลอด พอหลังจากเขาไปทุกๆ อย่างไม่ว่าหนูจะทำอะไรก็นึกถึงแต่เขา กินข้าวก็นึกถึงว่าร้านนี้เคยมากินกับเขาตั้งแต่เด็ก ได้กลิ่นหอมก็นึกถึงว่าเขาชอบน้ำหอมมาก ตอนไปโรงเรียนก็นึกถึงตอนเขามาส่ง ตอนเขาอวยพรบอกว่าไปเรียนสู้ๆตอนกลับบ้านก็นึกถึงตอนเขามารับถามเราว่าเหนื่อยมั้ย หิวมั้ย พอคิดแบบนี้ก็ร้องไห้แทบจะตลอดทั้งวันเลยค่ะ
    แม่หนูป่วยมานานหนูก็ทำใจไว้แล้วว่าแม่คงไม่ได้อยู่กับเรานานเหมือนคนอื่นแต่ก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้เลย เผลอวาดฝันไว้ว่าแม่คงอยู่ทันหนูจบม.6 ก่อนคงได้ยืนถ่ายรูปด้วยกันแต่มันก็ไม่ทัน หลายๆอย่างยังคาไว้อยู่ที่เดิม ของที่เขายังกินไม่หมด ของที่เขาซื้อมาใหม่แต่ยังไม่ทันได้แกะ พอกลับบ้านมาเห็นก็ยิ่งเจ็บค่ะ เห็นยาที่เยอะมากๆ ของเขาวางไว้บนโต๊ะหนูก็รับรู้ค่ะว่าเขาสู้มาขนาดไหนแล้วแต่การรับรู้และเข้าใจไม่ได้หมายความว่าจะไม่เสียใจ ตื่นมาตอนเช้าหนูรู้สึกโหว่งๆ รู้สึกเหมือนไม่รู้จะทำอะไรต่อ เอายังไงต่อดี หนูไม่เชื่อเลยว่าสักวันหนูจะเลิกเศร้าได้

:พี่ๆ หรือท่านใดที่เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้ผ่านมันมาได้ยังไงคะ มีวิธีเยียวยาตัวเองให้กลับมาได้เร็วๆ ยังไง ขอบคุณค่ะ