มีเหตุการณ์ต่างๆในชีวิตจนตอนนี้รู้สึกไม่อยากใช้ชีวิตเหมือนเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ

อาการแบบนี้เป็นมาได้สี่เดือนแล้วค่ะถ้านับจากเริ่มรู้ตัว อายุตอนนี้14ค่ะ กำลังจะขึ้นม.สี่ มันเริ่มมาจากคนรอบข้างกดดันเกี่ยวกับการสอบเข้า สะสมมาเรื่อยๆ สังคมของเพื่อนที่เหมือนจะเปลี่ยนไป เคยไประบายกับทั้งเพื่อนสนิทคนนึงแล้วก็กับแม่ค่ะ แต่รู้สึกเหมือนพูดออกไปไม่หมด หนูรู้สึกว่าเวลาหนูพูดเสร็จบางทีเขาก็จะขัด แล้วบอกว่าหนูคิดมากไป แต่หนูรู้สึกว่าตัวเองคิดมากมาตั้งแต่เด็กแล้ว เลยไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องอะไรในตอนนี้ หนูลองปรึกษาหลายๆคนดูค่ะ ส่วนใหญ่บอกว่าคิดมากและเก็บกด เขาอยากให้หนูระบาย


หนูเริ่มที่จะรู้สึกโหวงๆภายในอก ถ้าคนปกติบอกอาการคล้ายๆการอกหัก มันรู้สึกไม่อยากทำอะไร และทำอะไรไม่ได้เลยค่ะ หนูร้องไห้บ่อยๆมากๆ จะมีบางช่วงที่แค่นั่งเรียนอยู่หนูน้ำตาไหลออกมาแบบไม่มีสาเหตุ มันกระทบกับการเรียนแล้วก็กิจวัตรประจำวันพอสมควรเลยค่ะ เพื่อนของหนุเริ่มที่จะมีแฟนทำให้ไม่สามารถไประบายได้แล้ว ส่วนแม่กับคนที่เคยไปพูดด้วยบ่อยๆ เขาบอกว่าหนูพยายามทำให้ชีวิตตัวเองดูดราม่า เวลาเจอใครถามเรื่องที่มันจี้ปมหนูจะพูดออกมาไม่หยุดเลยค่ะ หนูอยากให้มีคนรับฟัง แต่ไม่ใช่แบบที่แม่กับคนอื่นทำ


มีเพื่อนอีกคนในห้อง เขามีปัญหาด้านจิตใจจนมาเรียนไม่ได้ แต่เขาไม่ได้ร้องไห้และเขาสามารถยิ้มกับพูดคุนได้ตามปกติ เขาก็ยังคงวนเวียนแกล้งคนนั้นคนนี้ไปมา แต่เลือกที่จะไม่เข้าเรียนเลย จนสอบกลางภาคก็ต้องแยกไปสอบเดี่ยวอีกห้อง ที่หนูเกริ่นแบบนี้เพราะแม่ชอบยกตัวอย่างคนนี้ให้หนูฟังแล้วบอกว่า คนนี้เขามีปัญหากว่าหนูอีก หนุไม่เห็นเป็นอะไรเลย และหนูเลือกที่จะดราม่าเอง


หนูคิดมากเกินไปว่าตัวเองเป็นแบบนี้แล้วโมเมไปเองรึเปล่าคะ หนุไม่สามารถพูดอะไรเลยได้ มันไม่เหมือนการระบายเพราะเหมือนไม่มีใครรับฟัง ตอนนี้เวลาจะไปเจอใครแม่ก็จะบอกหนูว่า ห้ามดราม่านะ มันทำให้หนุรู้สึกแย่กว่าเดิมและเลือกที่จะไม่พูดกับแม่ แทนที่การพูดกับคนอื่นมันจะกลายเป็นเรื่องดีแต่มันทำหนุรู้สึกแย่กว่าเดิม

หนูเริ่มเฟดตัวเองออกมาจากโซเชี่ยลเพราะรู้สึกไม่ดีกับการเห็นโพสต์หรืออะไรต่างๆแบบเฟสบุ๊ค หนูเคยไปหาหมอทางกายเพราะช่วงเดือนที่สองหนูปวดหัวจนไมา่สามารถไปเรียนได้ หมอวินิจฉัยว่าเกิดจากความเครียด แม่ก็เริ่มพูดว่าหนุคิดไปเอง และคนรอบข้างก็บอกว่าหนูไม่ได้เป็นอะไรหรอก


หนูไม่รู้จะพูดยังไงแล้วเพราะมันมีหลายเรื่องสะสมที่หนูพูดออกมาไม่ได้ทั้งกับคนในครอบครัวและคนอื่นๆ หนูรู้ตัวเองดีว่ามีปัญหา แต่หนูต้องการจะทราบว่าตัวเองเป็นอะไร หนุเริ่มที่จะไม่อยากใช้ชีวิตเพราะอยู่ไปก็เหมือนไม่มีใครเข้าใจ


หนูมีสิ่งที่คิดว่าจะคลายตัวเองออกจากความเครียดได้คือเพลงและนักร้องเกาหลี หนูมีความสุขกับมัน จนกระทั่งพ่อมาพูดเรื่องการที่หนูฟังเพลงกับนักร้องเกาหลีคือการเรียกร้องควาามสนใจในทางจิตวิทยาจากหนังสือที่พ่ออ่านมา หนุไม่สามารถแสดงตัวได้อีกว่าชอบอะไรและมีความสุขกับอะไร


หนูไม่มีเวลาส่วนตัว หนูเคยคิดว่าถ้าโตขนาดนี้แล้วควรที่จะมีพื้นที่ส่วนตัวบ้าง แต่ที่บ้านให้เหตุผลว่าไร้สาระจึงต้องใช้เวลาอยู่กับป้าค่ะ โต๊ะทำงานหนูไม่สามารถมีไว้ในห้องได้ ต้องย้ายไปไว้ที่ห้องนั่งเล่น เวลาหนูร้องไห้ก็จะไปร้องในห้องน้ำค่ะ การอยู่กับป้านานๆทำให้หนุรู้สึกไม่ดี แต่หนูก็พูดอะไรออกไปไม่ได้ หนูอึดอัดและอัดอั้นใจทุกครั้งที่อยู่กับป้า จนบางครั้งก็อารมณ์เสียและร้องไห้ออกมา


พ่อกับแม่หนูเลิกกันช่วงที่หนูอายุ7ขวบ ในตอนนั้นที่แม่ออกจากบ้านแม่ให้เหตุผลว่าเพราะตัวร้านอยู่ในเมืองเลยไปอยู่ด้านนอกเอา มีหลายๆครั้งที่หนูจำได้ว่าพ่อด่าแม่แต่ทั้งคู่ไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงและไม่มีการทำร้ายร่างกาย พอหนูเริ่มโตพ่อกับแม่เลยตัดสินใจพูดเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัว พ่อแนะนำแฟนใหม่ให้หนูรู้จักส่วนแม่ก็เริ่มจะมีผู้ชายเข้ามาหาบ่อยๆ หนูโตพอที่จะรู้ค่ะว่านั่นแแฟนใหม่แม่แต่หนูก็ไม่พูดอะไร หนูคิดว่าตัวเองรับได้เพราะท่านทั้งสองยังไม่ได้ละเลยหนู แต่ไม่เลย เวลาที่ครูให้กรอกใบประวัติส่วนตัวที่โรงเรียน หนูเลือกไม่ถูกที่จะกาว่าพ่อแม่หย่าร้างกันแล้วหรือยังรักกันดีเพราะท่านยังไม่ได้จัดการเอกสารแบบทางการ แต่แยกกันอยู่มานานเกิน5ปีแล้ว


หนูใช้ชีวิตกับญาติมากกว่าใช้เวลาอยู่กับพ่อแม่ ป้ากับย่าที่พูดไม่ดีเกี่ยวกับแม่ เวลาหนูทำอะไรไม่ดีเขาจะบอกว่าหนูเอามาจากแม่ หนูเชื่อว่าตัวเองรับไม่ได้ที่เขามาว่าแม่แต่หนูก็ไม่พูดอะไรเเพราะพ่อคือครอบครัวเขา เขาต้องเข้าข้างพ่อ  ทุกๆเช้าก่อนไปโรงเรียนและกลับถึงบ้านหนูรู้สึกว่าไม่ได้รับกำลังใจจากใครเลย ย่ากับป้าเป็นคนอารมณ์ร้อนและชอบพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่น่าฟัง ชอบพูดและทำเหมือนกับหนูไม่มีสมองสามารถคิดอะไรได้ รู้สึกเหมือนโดนบั่นทอนจิตใจมากขึ้นทุกวัน ยิ่งหนูโตเขาก็ยิ่งเป็นมากกว่าเดิม


หนูรู้สึกว่าไม่ได้โดนอะไรแบบเต็มๆครั้งเดียวแล้วกลายเป็นเศร้าจนเห็นได้ชัด แต่เหมือนหนูเก็บไว้เล็กๆน้อยๆ ทีละครั้ง ทีละอย่างจนตอนนี้ตัวเองย่ำแย่มาก ทุกวันนี้ทุกสิ่งที่เล่าไปหนูยังเจอเหตุการณ์แบบเดิมซ้ำๆและเริ่มที่อยากจะฆ่าตัวตาย ไม่มีใครเข้าใจหนู ไม่มีใครฟังเหตุผลจริงๆและพยายามจะให้หนูทำในสิ่งที่เขาอยากทำ หนูรู้สึกกดดันเวลาเขาคาดหวังกับหนู รู้สึกแย่เวลาถูกเขาเปรียบเทียบ หนูน้อยใจกับหลายๆเรื่อง หนูอึดอัดหนูอยากพูดอยากปฏิเสธแต่ผลก็เป็นแบบเดิม


ก่อนหน้านี้คนอื่นๆฟังจากแม่มาว่าหนุดราม่า พ่อบอกว่าหนูเรียกร้องความสนใจอีกครั้งและคนอื่นๆเริ่มที่จะด่อว่าหนูเป็นเด็กมีปัญหา สร้างความเดือดร้อนและหนูทำเขาผิดหวัง หนูทำในสิ่งที่ตัวเองคิดไม่ได้ เมื่อปฏิเสธเริ่มที่จะถูกต่อว่าอีกครั้ง หนูรับมันไม่ไหวกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว หนูไม่อยากอยู่ ไม่อยากตื่นมาเจออะไรแบบนี้ หนูเคยคิดฆ่าตัวตายไปแล้วสามรอบค่ะ แต่ยั้งไว้ได้ตลอดเพราะมันมีเหตุการณ์มาขัด แต่ยังไม่มีใครรู้เรื่องที่หนูคิดจะตาย


หนูอยากให้หลายๆคนลงความเห็นว่าสิ่งที่หนูเป็นเรียกว่าอะไร หนูไม่รู้จะเรียบเรียงยังไงเพราะมันเยอะมากและเข้ามาในหัวตลอดๆ ถามมาได้เลยนะคะ หนูอยากทราบ ตอนนี้หนูมีทางเลือกที่จะไปหาจิตแพทย์แล้วคุยกับท่านดู ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาให้ความคิดเห็นและแนะนำนะคะ