ตอนเด็กร้องไห้นี่ปกตินะจากร้องหนักก็ค่อยโตขึ้นไม่ร้องหนักแบบนี้หรือไม่ร้องเลย
เราจะมีภูมิคุ้มกันหรือสภาพจิตใจที่แข็งแรงขึ้น ถึงจะเกือบร้องไห้เราก็จะพลิกให้ไม่ให้ร้อง
พอผ่านมามันไม่มีเรื่องให้คิดมากครับ โดนด่า เจอวันแย่ๆมาไม่กระทบจิตใจเลยนะครับ รู้สึกแค่นิดหน่อยหรือจิตใจแทบจะเป็นหุ่นยนต์
แต่พอผ่านมาได้หลายปีความเครียดมันเยอะขึ้น แรกๆผมก็ตลกร้าย แต่ก็พอจะจัดการอารมณ์ได้ แล้วก็เลิกคิดเรื่องแย่ๆไปนานเลยครับ พอมาเรื่อยไปเรื่องต่างๆก็เยอะขึ้นแต่ก็ไม่เคยถือสา จนมาช่วงนี้ต่อให้ไม่มีเรื่องให้กุ่ม หรือ อะไรน่าปวดหัวบางทีก็เริ่มมีเหงาขึ้นชอบคุยกับตัวเองบ่อย ปกติผมเกิดมา
เวลาร้องไห้จะไม่ให้ใครเห็น คนอื่นเขาก็จะพูดกันว่าผมนะเป็นเด็กเข็มแข็งไม่ร้องไห้ เจอเรื่องอะไรก็ทนได้
พอมานานแบบนี้สิครับ คุยไปคุยมาก็เริ่มเครียดก็ไปนอนพอตื่นก็มีความสุข ซักพักก็เริ่มคิดเรื่องอะไรที่เป็นปมหรืออะไรที่เรียกน้ำตา ก็จะมีร้องไห้บ่อยขึ้นบางทีก่อนนอนก็เผลอคิดเรื่องอะไรเศร้าๆหรือ สิ่งที่อยู่ในใจอาจจะเป็นแบบอยากพัก อยากพอ ก็นอนร้องไห้อยู่คนเดียวจนปวดหัวต้องมาพักรอให้หายปวดก็นอน บางวันก็ได้นอยน้อย บางวันก็นอน5-6ช.ม ปกติก็จะคุยกับเพื่อนในแชทมือถือแต่พอมานี้ ก็เริ่มไม่จับมือถือ ซักพักก็เริ่มเลิกจับมานั่งคุยกับตัวเองคนเดียวบางวันก็เป็นช.มเลย แชทกฌไม่ได้อ่านเพื่อนคุยอะไรกัน แต่อารมณ์ด้านนอกผมดีนะเหมือนชีวิตhappy แต่พอกลับบ้านมา หรืออยู่ที่เงียบไปก็เริ่มเครียดเริ่มพูดคงามในใจ
เวลาที่เราร้องไห้ มันหยุดยากขึ้นรึป่าวครับ
เราจะมีภูมิคุ้มกันหรือสภาพจิตใจที่แข็งแรงขึ้น ถึงจะเกือบร้องไห้เราก็จะพลิกให้ไม่ให้ร้อง
พอผ่านมามันไม่มีเรื่องให้คิดมากครับ โดนด่า เจอวันแย่ๆมาไม่กระทบจิตใจเลยนะครับ รู้สึกแค่นิดหน่อยหรือจิตใจแทบจะเป็นหุ่นยนต์
แต่พอผ่านมาได้หลายปีความเครียดมันเยอะขึ้น แรกๆผมก็ตลกร้าย แต่ก็พอจะจัดการอารมณ์ได้ แล้วก็เลิกคิดเรื่องแย่ๆไปนานเลยครับ พอมาเรื่อยไปเรื่องต่างๆก็เยอะขึ้นแต่ก็ไม่เคยถือสา จนมาช่วงนี้ต่อให้ไม่มีเรื่องให้กุ่ม หรือ อะไรน่าปวดหัวบางทีก็เริ่มมีเหงาขึ้นชอบคุยกับตัวเองบ่อย ปกติผมเกิดมา
เวลาร้องไห้จะไม่ให้ใครเห็น คนอื่นเขาก็จะพูดกันว่าผมนะเป็นเด็กเข็มแข็งไม่ร้องไห้ เจอเรื่องอะไรก็ทนได้
พอมานานแบบนี้สิครับ คุยไปคุยมาก็เริ่มเครียดก็ไปนอนพอตื่นก็มีความสุข ซักพักก็เริ่มคิดเรื่องอะไรที่เป็นปมหรืออะไรที่เรียกน้ำตา ก็จะมีร้องไห้บ่อยขึ้นบางทีก่อนนอนก็เผลอคิดเรื่องอะไรเศร้าๆหรือ สิ่งที่อยู่ในใจอาจจะเป็นแบบอยากพัก อยากพอ ก็นอนร้องไห้อยู่คนเดียวจนปวดหัวต้องมาพักรอให้หายปวดก็นอน บางวันก็ได้นอยน้อย บางวันก็นอน5-6ช.ม ปกติก็จะคุยกับเพื่อนในแชทมือถือแต่พอมานี้ ก็เริ่มไม่จับมือถือ ซักพักก็เริ่มเลิกจับมานั่งคุยกับตัวเองคนเดียวบางวันก็เป็นช.มเลย แชทกฌไม่ได้อ่านเพื่อนคุยอะไรกัน แต่อารมณ์ด้านนอกผมดีนะเหมือนชีวิตhappy แต่พอกลับบ้านมา หรืออยู่ที่เงียบไปก็เริ่มเครียดเริ่มพูดคงามในใจ